ตอนที่ 356 ข้ายินยอมเอง

ตอนที่ 356 ข้ายินยอมเอง

ฉินเหมียนเดินออกจากสถานที่ขายความสำราญกลับไปยังเรือนด้านหลังอันเงียบสงบ

นอกจากดูแลแขกสูงศักดิ์บางส่วนแล้ว นางก็ไม่มีความจำเป็นต้องเฝ้าอยู่ในโถงด้านหน้าตลอด แขกทั่วไปจะมีพนักงานคอยให้บริการ

“พี่ฉิน!” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งที่คอยเฝ้าเรือนด้านหลังเอ่ยทักทาย

ฉินเหมียนยืนอยู่ในลานเรือนพลางมองไปรอบๆ ถามขึ้นว่า “นายหญิงล่ะ”

“กลับห้องไปแล้ว!” ชายฉกรรจ์ตอบ จากนั้นเอ่ยแจ้งอีกครั้ง “อันไท่ผิงจากร้านเต้าหูมาหา ไปที่ห้องของนายหญิงแล้วเช่นกัน”

บุรุษที่เป็นคนนอกผู้หนึ่งเข้าไปในห้องส่วนตัวของซูจ้าวอย่างนั้นหรือ? ฉินเหมียนตะลึงไปเล็กน้อย จากนั้นหันหลังเดินออกไป

นางเดาว่าทั้งสองคงอยากคุยเรื่องบางอย่างที่ไม่อาจเปิดเผยได้ จึงอยากไปดูว่ามีอะไรกันแน่

พอเดินมาถึงหน้าประตูห้องส่วนตัวของซูจ้าว ขณะที่กำลังจะยกมือเคาะประตูห้อง ภายในห้องกลับมาเสียงดังลอดออกมา ทำให้มือของนางที่เตรียมจะเคาะประตูชะงักไปทันที

ฉินเหมียนนึกว่าตนคงฟังอันใดผิดไป ถึงขนาดที่เหลียวมองรอบข้าง ด้วยหลงนึกว่าตนมาผิดห้อง

เพราะเสียงความเคลื่อนไหวจากด้านในทำให้นางรู้สึกไม่กล้าจะเชื่อจริงๆ

แต่ความจริงมันก็ได้พิสูจน์แล้วว่านางไม่ได้มาผิดที่ นางคุ้นเคยกับเสียงที่ไม่เหมาะสมที่แว่วออกมาจากในห้องเป็นอย่างดี อยู่ในเรือนเมฆาขาวมานานหลายปีขนาดนี้ นางคุ้นเคยเป็นอย่างมากจริงๆ นางฟังเพียงเล็กน้อยก็ทราบแล้วว่าด้านในกำลังทำอะไร ทั้งยังร้อนแรงมากด้วย!

สิ่งที่ทำให้นางรู้สึกยากจะเชื่อได้ยิ่งกว่านั้นคือมีเสียงครวญครางเคลิบเคลิ้มของซูจ้าวแว่วออกมาเป็นครั้งคราว บทสนทนาประโยคสองประโยคที่แว่วออกมาเป็นครั้งคราวดูไม่คล้ายว่าจะถูกบังคับขืนใจ แต่เหมือนหฤหรรษ์เคลิบเคลิ้มเสียมากกว่า ทำให้ใบหน้าของฉินเหมียนกระตุกขึ้นมา

มือของฉินเหมียนที่ยกค้างอยู่คิดจะผลักประตูเปิดเข้าไป แต่สุดท้ายก็ยังคงลดมือลง ค่อยๆ หมุนตัว ยืนอยู่ใต้ชายคา

นางมองความมืดมิดยามราตรี ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากภายในห้องดังอยู่เป็นเวลานาน สีหน้านางดูหนักใจเป็นอย่างยิ่ง

…..

เมื่อเสร็จสมอารมณ์หมาย ภายในห้องก็กลับมาเงียบสงบดังเดิม

คนสองคนเปลือยเปล่าอยู่บนเตียง ฝ่านชายนอนหงาย ส่วนฝ่ายหญิงผมรุ่ยร่ายยุ่งเหยิงนอนตะแคงหันหลังให้

หยวนกังเหม่อมองเพดาน สับสนเลื่อนลอย แต่ที่มากกว่านั้นคือหงุดหงิดและนึกเสียใจ เขาไม่คิดเลยว่าตนจะทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้

ด้วยความหุนหันพลันแล่นจากความรู้สึกว้าวุ่นยุ่งเหยิง เขามาเพราะมีจุดประสงค์บางอย่างจริงๆ แต่หลังจากใจเย็นลงและมีสติขึ้นมา เขานึกเสียใจอย่างแท้จริง เหตุใดตนถึงทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้?

ซูจ้าวนอนตะแคงขดตัวหันหลังให้ เรือนร่างโค้งเว้าอรชร ผิวกายขาวผ่องดั่งหิมะ เส้นผมรุ่ยร่ายยุ่งเหยิงแผ่ปรกหน้า ฟันขาวขบริมฝีปากแน่นไม่ยอมคลาย

เมื่อครู่นี้ราวกับวิญญาณกระเจิดกระเจิงออกไป

ตอนนี้พอได้สติขึ้นมา ก็ตระหนักได้ชัดเจนว่าเมื่อครู่ตนเพิ่งพบเจอเรื่องใดไป

นางเองก็สับสนเช่นกัน ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงทำเช่นนี้ เห็นอยู่ชัดๆ ว่าตนมีกำลังพอจะปฏิเสธได้ กลิ่นอายความเป็นชายที่แสนแกร่งกล้านั้นทำให้นางรู้สึกเหมือนตนกลายเป็นเด็กสาวตัวเล็กๆ ไปในชั่วพริบตา รู้สึกว่าตนถูกพิชิตได้ในทันใด สติปัญญาและอารมณ์ว้าวุ่นพัวพันกันยุ่งเหยิง สุดท้ายสติก็พ่ายแพ้ให้แก่อารมณ์อันว้าวุ่น สุดท้ายก็ตกเป็นทาสอย่างสิ้นเชิง!

ตอนนี้สมองของนางเดี๋ยวกระจ่าง เดี๋ยวสับสนยุ่งเหยิง

กระจ่างเพราะนางรู้ตัวแล้วว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น สับสนเพราะมีภาพของเซ่าผิงปอผุดขึ้นมาในหัวเป็นระยะ รู้สึกว่าตนทำผิดต่อเซ่าผิงปอไปเสียแล้ว

นางและเซ่าผิงปอต่างสัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันไปชั่วชีวิต นางคิดว่าสุดท้ายตนจะได้อยู่ครองคู่กับเซ่าผิงปออย่างแน่นอน

แต่หลังผ่านประสบการณ์ดั่งความฝันครั้งนี้ ดูเหมือนนางจะเข้าใจเรื่องราวบางอย่างขึ้นมาในทันใด เรื่องระหว่างเซ่าผิงปอที่ว่าเป็นเรื่องแน่นอนนั้นเป็นความแน่นอนที่ตัวนางคิดเองเออเองมาโดยตลอด ทว่าชายที่ทำให้ตนหวั่นไหวได้อย่างแท้ก็คือชายที่อยู่ข้างกายคนนี้ เพียงแต่ถูกความแน่นอนที่ตนเองคิดเอาเองบดบังไว้เท่านั้น จนทำให้ตัวนางแยกแยะไม่ได้มาโดยตลอด

ตอนนี้พอมาคิดๆ ดูแล้ว นางยืนยันได้ชัดเจนแล้วว่านับตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบชายคนนี้ นางก็เกิดความรู้สึกขึ้นมาแล้ว ภายหลังถึงได้จงใจไปลองหยั่งเชิง ถึงได้จงใจเข้าไปใกล้ชิด ตอนนี้นางทราบความคิดของตนในช่วงนั้นอย่างแจ่มแจ้งแล้ว แต่นางแค่ถูกความคิดของตนหลอกตัวเองเท่านั้น

หลังผ่านเหตุการณ์ครั้งนี้มา ความสับสันที่นางถักทอขึ้นมาด้วยตัวเองถึงได้คลี่คลายกระจ่างชัด

อันที่จริงจิตใต้สำนึกของนางรู้ดีมาตลอด นางเคยใกล้ชิดและทำความรู้จักเซ่าผิงปอ รู้ดีว่าเซ่าผิงปอเป็นคนเช่นไร เซ่าผิงปอคนนั้นเห็นบ้านเมืองสำคัญกว่าทุกสิ่ง หลังจากประสบความสำเร็จมีชื่อเสียง เขาก็ไม่มีทางแต่งสตรีชื่อเสียงเสื่อมเสียอย่างตนเป็นภรรยาแน่นอน

ความจริงแล้วนางเข้าใจถึงเรื่องนี้มาโดยตลอด รู้ซึ้งแก่ใจดีเสมอมา แต่กลับยังคงโอบอุ้มความหวังอันน้อยนิดเอาไว้ตลอดมา

ตอนนี้บุรุษที่อยู่ด้านข้างทำให้นางตัดเศษเสี้ยวความหวังนี้ลงอย่างสิ้นเชิงแล้ว แล้วก็ทำให้นางมีเหตุผลและการตัดสินใจที่ชัดเจน

นางไม่รู้ว่าการโอนอ่อนยอมคล้อยตามเขาเมื่อครู่นี้ มันเป็นการแสดงถึงความคิดบางอย่างในจิตใต้สำนึกของตนหรือไม่

“ขออภัยด้วย!” หยวนกังเอ่ยเบาๆ ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าสมควรพูดอะไรดี จึงทำได้เพียงเอ่ยขออภัยออกไป

อีกทั้งไม่กล้ามองนางด้วย ตอนนี้รู้แล้วว่าไม่ควรมอง

ซูจ้าวขยับตัวเล็กน้อย เอ่ยถามทั้งที่หันหลังให้ “เหตุใดถึงต้องขออภัย?”

หยวนกังไม่รู้ว่าควรจะอธิบายอย่างไร เขาดันตัวลุกขึ้นนั่ง

ซูจ้าวที่หันหลังอยู่ยื่นแขนมาด้านหลัง วางลงบนแผงอกที่แข็งแกร่งของเขา “ไม่จำเป็นต้องขออภัย เป็นข้าที่ยินยอมเอง”

ในแง่หนึ่งแล้ว นี่ก็นับว่าเป็นความยินยอมของตัวนางจริงๆ มิเช่นนั้นหยวนกังไม่มีทางบังคับนางได้

หยวนกังค่อยๆ หันไปมองนาง

ซูจ้าวพลิกตัวกลับมาช้าๆ การที่ต้องเผยร่างต่อสายตาเขาทำให้นางเขินอายเป็นอย่างยิ่ง นางโผตัวเข้าไปโอบกอดหยวนกังไว้ กดให้เขานอนเอนลงไปแล้วทับอยู่บนร่างเขา สายตาของทั้งสองคนประสานกัน

“ตอนนี้ท่านคงรู้แล้วกระมังว่าข้ามิใช่สตรีของซีย่วนต้าอ๋อง” ซูจ้าวเอ่ยเตือนเขาประโยคหนึ่ง คล้ายจะสื่อความหมายว่าเจ้าต้องรับผิดชอบข้า!

หยวนกังเงียบไป ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี