ตอนที่ 366 พานางกลับบ้าน

ตอนที่ 366 พานางกลับบ้าน

ภายในวังหลวงแคว้นฉี บนลานกว้างนอกตำหนัก ของขวัญที่ถูกบรรทุกอยู่บนหลังม้าและรถลากเรียงเป็นขบวนยาวเหยียด ล้วนเป็นสินสอดที่ทางตระกูลฮูเหยียนส่งมา

องค์ฮ่องเต้และฮองเฮามากันพร้อมหน้า เดินวนรอบขบวนสินค้าที่ทอดยาวเหยียดหนึ่งรอบ เฮ่าอวิ๋นถูยิ้มกว้าง เห็นแล้วดีใจและพึงพอใจเป็นอย่างมาก

หลังจากฮองเฮารับเทียบรายการสินสอดมาตรวจดูก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยไปว่า “ฝ่าบาท มีถ้อยคำบางอย่างที่หม่อมฉันไม่ทราบว่าควรกล่าวดีหรือไม่เพคะ”

“อยากพูดก็พูดมา หากไม่อยากพูดก็ไม่จำเป็นต้องฝืนใจ” เฮ่าอวิ๋นถูยื่นมือไปลูบหีบไม้บนเกวียนคันหนึ่ง

แต่ฮองเฮาก็ยังคงเอ่ยออกมา “ตระกูลฮูเหยียนค่อนข้างไร้มารยาทเพคะ”

ปู้สวินที่คอยติดตามอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองนางเล็กน้อย

เฮ่าอวิ๋นถูชะงักไปนิดหน่อย หันไปถามว่า “เพราะเหตุใด?”

ฮองเฮาชูรายการสินสอดพลางเอ่ยว่า “มิใช่ว่าหม่อมฉันรังเกียจว่าสินสอดเหล่านี้น้อยเกินไปนะเพคะ เพียงแต่ธิดาของพวกเราดีร้ายอย่างไรก็เป็นถึงองค์หญิงใหญ่ อีกทั้งลดตัวไปแต่งเข้าตระกูลฮูเหยียนของพวกเขา แต่หม่อมฉันตรวจดูรายการสินสอดนี้อย่างละเอียดแล้วเพคะ ข้าวของดูเหมือนจะมีไม่น้อยก็จริง แต่ความจริงแล้วมิใช่ของมีมูลค่าอันใดเลย เกรงว่าจะสู้สินสอดของเหล่าคบหดีร่ำรวยบางส่วนไม่ได้เสียด้วยซ้ำ หม่อมฉันมิใช่คนละโมบ เพียงแต่แม้กระทั่งเกียรติในส่วนนี้ตระกูลฮูเหยียนก็ยังไม่ยอมมอบให้กันเลยหรือ? รู้สึกว่าเป็นความอยุติธรรมต่อตระกูลของพวกเขาหรือไร?”

“เจ้าคิดมากไปแล้ว พื้นฐานของตระกูลฮูเหยียนเป็นอย่างไรเรารู้ดีกว่าเจ้ามากนัก มั่งคั่งไม่เท่าคหบดีร่ำรวยทั่วไปจริงๆ นั่นแหละ” ปากเฮ่าอวิ๋นถูเอ่ยไปเช่นนี้ แต่ก็ยังคงยื่นมือไปหยิบรายการสินสอดมาอ่านดู เนื่องจากทราบถึงพื้นฐานของตระกูลฮูเหยียนดี ดังนั้นจึงอยากดูความจริงใจของตระกูลฮูเหยียนดูสักหน่อย

เขากวาดสายตาไล่ไปตามรายการสินสอดบนเทียบ จากนั้นก็หยุดสายตาอยู่ที่รายการนสุดท้ายครู่หนึ่ง ผงกหัวนิดๆ จากนั้นชี้แล้วเอ่ยถาม “ฮองเฮา เจ้าทราบความเป็นมาของดาบเล่มนี้หรือไม่?”

ฮองเฮายื่นหน้าเข้ามาดู “ดาบพิชิตตะวัน? มิใช่ดาบประจำตำแหน่งที่ได้รับพร้อมบรรดาศักดิ์แม่ทัพบัญชาการหรือเพคะ? ยังจะมีประวัติอื่นใดอีกหรือเพคะ?”

“ความคิดสตรีนี่หนอ! ในสายตาเจ้า ดาบเล่มนี้คงเทียบกับสินสอดจากตระกูลคหบดีมั่งคั่งไม่ได้เลยกระมัง?” เฮ่าอวิ๋นถูโบกมือชี้ไปทางพระราชวัง “ดาบเล่มนี้มีค่าเทียบเท่าวังหลวงของข้า!”

“…..” ฮองเฮาสับสนระคนประหลาดใจ

เฮ่าอวิ๋นถูเอ่ยขึ้นว่า “ปู้สวิน ไปเอาดาบมา!”

“พ่ะย่ะค่ะ!” ปู้สวินหันหลังเดินออกไป

ไม่นานนัก มีขันทีสองคนหาบดาบยาวเล่มหนึ่งเข้ามา บนใบดาบมีรอยบิ่นขีดข่วนมากมาย เป็นดาบยาวที่ดูไม่มีอะไรสะดุดตาเอาเสียเลย ช่อแพรแดงที่ผูกเอาไว้บนดาบบ่งบอกว่าเป็นสินสอดจริงๆ!

เฮ่าอวิ๋นถูยื่นมือข้างหนึ่งไปหยิบดาบขึ้นมา ปลายดาบปักลงบนพื้นเสียงดัง ตึง! จากนั้นยื่นมือไปลูบคลำร่องรอยบนใบดาบ เอ่ยเนิบๆ ว่า “ในอดีตปีนั้น ฮูเหยียนอู๋เฮิ่นเป็นเพียงแม่ทัพเขตชายแดนตำแหน่งเล็กๆ คนหนึ่งที่นำทัพทหารเพียงสามพันนาย บังเอิญว่าในขณะนั้นแคว้นจิ้นยกทัพเนืองแน่นบุกเข้ามาโจมตีอย่างกะทันหัน ทัพชายแดนรายงานมาอย่างเร่งด่วน กำลังเสริมจากแคว้นไม่สามารถไปถึงได้ในทันที ฮูเหยียนอู๋เฮิ่นใช้กลยุทธ์หลอกล่อผู้บำเพ็ญเพียรคุ้มกันส่วนใหญ่ของผู้บัญชาการทัพฝ่ายศัตรูออกไป จากนั้นก็ขุดลอกสร้างทางจากแม่น้ำให้เข้าท่วมกองทัพศัตรูจนเกิดความเสียหายแล้วฉวยโอกาสช่วงที่ศัตรูล่าถอย นำทหารหนึ่งพันนายเข้ารุกไล่โจมตีไปหลายสิบลี้ ก่อนจะบุกทะลวงเข้าสู่ทัพศัตรูหลายหมื่นคนที่อยู่ในสภาพอ่อนล้าโดยมีการสนับสนุนจากเหล่าผู้บำเพ็ญเพียร ปลิดชีพเถียนจื่อซิ่นแม่ทัพแห่งแคว้นจิ้นซึ่งเป็นผู้บัญชาทัพฝ่ายศัตรูด้วยตัวเอง! ศึกนี้อาศัยกำลังส่วนน้อยเอาชนะคนหมู่มาก นำเกียรติยศมาให้แคว้นของเรา ขบวนทัพใหญ่สามแสนนายของแคว้นจิ้นพินาศยับเยิน ทำให้แคว้นจิ้นได้รับความเสียหายอย่างหนักเช่นกัน นับจากนั้นก็ไร้กำลังจะรุกรานแคว้นฉีของเราไปอีกนานหลายปี!”

ดาบถูกยกขึ้นมา ปลายดาบจ่อชี้ไปตรงหน้าของฮองเฮา ทำให้ฮองเฮาตกใจรีบถอยหลบไปหลายก้าว

“อาวุธที่ตัดหัวของเถียนจื่อซิ่นออกมาก็คือดาบเล่มนี้! ฮูเหยียนฮูเฮิ่นสร้างชื่อเสียงเลื่องลือในศึกเดียว อดีตฮ่องเต้องค์ก่อนเรียกเขาเข้าพบเป็นการส่วนพระองค์ รับดาบเล่มนี้มาจากมือเขาแล้วทรงรำดาบต่อหน้ากองทัพใหญ่หลายแสนนายด้วยพระองค์เองเพื่อเสริมสร้างขวัญกำลังใจ ซ้ำยังยกย่องว่าดาบเล่มนี้คือดาบพิทักษ์แคว้น! ทรงประกาศราชโองการประทานรางวัลให้ ณ ที่นั้น มอบหมายให้ฮูเหยียนอู๋เฮิ่นก่อตั้งกองทหารม้าขึ้นมา กองทหารม้าอันเกรียงไกรในปัจจุบันนี้มีความเป็นมาเช่นนี้! ฮองเฮาเอ๋ย ดาบล้ำค่าที่ต่อสู้สกัดข้าศึก ตัดศีรษะศัตรูเพื่อแคว้นฉีของเรา ใช่สิ่งที่สินสอดของเหล่าคหบดีมั่งคั่งจะมาเทียบชั้นได้หรือ? หากไม่มีดาบเล่มนี้ จะมีครอบครัวคหบดีต้องพินาศสิ้นชีพไปกี่ครัวเรือนกันเล่า? สินสอดของตระกูลคหบดีนับหมื่นก็เทียบชั้นไม่ได้! นี่คือมรดกตกทอดประจำตระกูลฮูเหยียน มอบมรดกล้ำค่าของตระกูลให้เป็นสินสอด เช่นนี้นับว่าแสดงให้เห็นความจริงใจแล้ว เจ้ายังรังเกียจว่าน้อยไปอีกหรือ?”

ฮองเฮาไม่เคยทราบรายละเอียดนี้มาก่อนจริงๆ พลันเอ่ยด้วยความละอายว่า “ฝ่าบาทตรัสถูกแล้วเพคะ เป็นหม่อมฉันที่สายตาไร้แววเอง!”

เฮ่าอวิ๋นถูชูดาบไว้ด้านหน้า มองดาบใหญ่ที่อยู่เบื้องหน้า เอ่ยถามออกไป “ปู้สวิน แม่ทัพจะขาดดาบคู่กายได้หรือ?”

ปู้สวินมึนงงไปเล็กน้อย ไม่เข้าใจความหมายและไม่ทราบว่าควรตอบอย่างไร จึงเฝ้ารอให้เขาพูดต่อ

เฮ่าอวิ๋นถูเหลือบมองเขาพลางกล่าวว่า “แม่ทัพบัญชาการมอบดาบพิทักษ์แคว้นให้เป็นสินสอด ข้าย่อมต้องมอบของขวัญชดเชยให้! เรียกระดมพลช่างตีดาบฝีมือดีมา ข้าต้องการตีดาบล้ำค่าที่เป็นหนึ่งในใต้หล้าให้แก่แม่ทัพบัญชาการ! ราชันและแม่ทัพจะเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันตลอดกาล!”

“พ่ะย่ะค่ะ!” ปู้สวินรับบัญชา เข้าไปรับดาบใหญ่ที่อีกฝ่ายยื่นส่งให้ หันไปหาขันทีที่อยู่ด้านหลังให้นำไปเก็บรักษาอย่างดี

ยามที่เดินออกมาจากขบวนสินสอด ฮองเฮาเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง “ฝ่าบาทเพคะ พระองค์ทรงหาเวลาไปพบชิงชิงสักหน่อยเถิด นางก่อเรื่องวุ่นวาย หม่อมฉันก็กล่อมนางไม่ได้เพคะ!”

เฮ่าอวิ๋นถูกล่าวว่า “เช่นนั้นก็กล่อมต่อไป ข้ารับสินสอดจากตระกูลฮูเหยียนมาหมดแล้ว ไม่มีทางเปลี่ยนใจ กับเรื่องบางเรื่องสามารถปล่อยให้นางก่อความวุ่นวายได้ แต่เรื่องบางอย่างก็หาได้ขึ้นอยู่กับนางไม่ ข้าไม่ต้องการให้เกิดเรื่องน่าขบขันอันใดขึ้นในพิธีอภิเษกสมรส! ฮองเฮา เจ้ามีหน้าที่ดูแลวังหลังก็ต้องพยายามอย่างเต็มที่ มีวาสนาได้เป็นฮองเฮาแล้วก็ต้องแบกรับหน้าที่และภาระของผู้เป็นฮองเฮาด้วย หากเจ้าไม่อยากแบกรับหน้าที่นี้ก็สามารถบอกข้ามาได้เลย!”

วาจากระทบกระเทียบนี้กลับทำให้ฮองเฮาใจสั่นขึ้นมา นางฝืนยิ้มเอ่ยไปว่า “หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ จะไม่ทำให้ฝ่าบาทต้องผิดหวังแน่นอนเพคะ”

“ดี ข้ายังมีธุระต่อ รายละเอียดเรื่องงานวิวาห์เจ้าไปหารือกับปู้สวินเอาแล้วกัน” เฮาอวิ๋นถูเอ่ยทิ้งท้ายไว้แล้วเดินจากไป

ปู้สวินค้อมคำนับฮองเฮาคราหนึ่งแล้วตามจากไป

ระหว่างทาง พบขันทีร่างกำยำคนหนึ่งรออยู่ที่ปากทางแห่งหนึ่ง เป็นขันทีที่รับผิดชอบจับกุมลิ่งหูชิวก่อนหน้านี้

ปู้สวินหยุดรอ ฟังอีกฝ่ายกระซิบรายงานอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะสั่งการกลับไปสองสามประโยคแล้วถึงแยกตัวออกมา เร่งเดินตามไปจนไล่ทันเฮ่าอวิ๋นถูอีกครั้ง เดินตามอยู่ด้านข้างพลางเอ่ยรายงานว่า “ฝ่าบาท หนิวโหย่วเต้ามิได้กลับมาตามที่รับสั่งพ่ะย่ะค่ะ หากแต่หนีไปแล้ว ตอนนี้น่าจะพ้นจากเขตแคว้นฉีไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”