ตอนที่ 412 ร่วมมือกันกดดัน

ตอนที่ 412 ร่วมมือกันกดดัน

“ดี!” เผิงโย่วไจ้ดีใจนัก “ผู้ว่าการจังหวัดทั้งสี่ล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการดูแลบัญชาการกองทัพ ในเมื่อทั้งสี่ท่านต่างเห็นพ้องแนะนำตัวเลือกเดียวกัน คาดว่าคงไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้ เฟิ่งหลิงปอ!”

เฟิ่งหลิงปอลุกขึ้นยืน ประสานมือขานรับ “ขอรับ!”

เผิงโย่วไจ้เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “น้ำใจที่เสนอมายากจะปฏิเสธได้ ผู้ว่าการจังหวัดทั้งสี่ล้วนเห็นดีในตัวเจ้า เจ้าต้องรับแรงกดดันไว้ไม่น้อยเลยทีเดียว หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง นับจากนี้ไป เจ้าจะรับผิดชอบอำนาจบัญชาการไพร่พลห้าจังหวัด เมื่อเกิดศึกสงครามไพร่พลของห้าจังหวัดขึ้นอยู่กับการบัญชาการของเจ้า แต่หากไร้ศึกสงครามก็ห้ามเข้าไปยุ่งเรื่องการดูแลกองทัพของห้าจังหวัด”

ทางนี้ก็ใช่ว่าจะลิดรอนอำนาจบัญชาการของผู้ว่าการทั้งสี่ไปเสียหมด มิเช่นนั้นทั้งสี่คงไม่มีทางยอมตกลง หากทั้งสามร่วมมือกันต่อต้านขึ้นมา เช่นนั้นจะวุ่นวายกันไปใหญ่

เฟิ่งหลิงปอเอ่ยว่า “รับทราบขอรับ! เพียงแต่…”

เผิงโย่วไจ้เอ่ยด้วยท่าทางซื่อตรงผ่าเผยว่า “ล้วนทำเพื่อประโยชน์ของส่วนรวมทั้งสิ้น หากมีความลำบากอันใดก็พูดมาได้เต็มที่ มีปัญหาใดก็เอ่ยออกมาต่อหน้าทุกคน จะได้หารือคลี่คลายไปพร้อมกัน”

เฟิ่งหลิงปอกล่าวว่า “ข้าไม่มีกำลังทหารอยู่ในมือแม้แต่น้อย เป็นเพียงผู้บัญชาการไร้กองกำลังเท่านั้น ไร้ซึ่งกำลังคนคอยดำเนินการทางกองทัพให้ ไม่มีไพร่พลสำหรับเรียกใช้ ยามมีศึกสงครามหากทหารไม่รู้จักผู้บัญชาทัพ ผู้บัญชาทัพไม่เข้าใจกองทหาร แล้วจะบัญชาการกองทัพออกศึกได้อย่างไรขอรับ?”

เผิงโย่วไจ้เอ่ยว่า “นี่ก็เป็นปัญหาอย่างหนึ่ง ผู้ว่าการจังหวัดทั้งสี่ พวกเจ้าคุ้นเคยด้านกองทัพดี ในสถานการณ์เช่นนี้พวกเจ้ามีความเห็นอย่างไร”

จ้างซิงเฟิงกล่าวว่า “เรื่องนี้จัดการง่ายมาก เมื่อวานยังคุยกันอยู่เลยว่าไพร่พลของห้าจังหวัดมีมากเกินไป ทำให้ห้าจังหวัดแบกรับภาระหนักเกินไป ในเมื่อไม่มีความจำเป็นต้องยุบกองทัพ เช่นนั้นหากในมือผู้ใดมีกำลังทหารมากไป ก็ให้ผู้นั้นแบ่งกำลังไพร่พลส่วนหนึ่งไปให้ผู้ว่าการเฟิ่งดูแลก็ใช้ได้แล้ว”

หนิวโหย่วเต้าเลิกคิ้วเล็กน้อย ที่แท้การที่เมื่อวานมีคนบางส่วนเอ่ยเรื่องภาระด้านไพร่พลขึ้นมาก็เป็นการเตรียมการไว้สำหรับวันนี้นี่เอง เขาไม่สันทัดกับด้านกองทัพจึงพลาดไปมองไม่ออกว่านี่คือหลุมพรางอย่างหนึ่ง

เขาอดไม่ได้ที่จะมองไปทางพวกเหมิงซานหมิง พบว่าแต่ละคนขมวดคิ้วแน่น คล้ายจะคาดไม่ถึงเช่นกันนี้ว่าวันนี้จะเกิดเรื่องนี้ขึ้น

ซางเฉาจงตบโต๊ะเสียงดังปัง! ดังก้องไปทั่วห้องโถง ทำให้ทุกคนหันไปมอง

ซางเฉาจงตบโต๊ะเสร็จก็ลุกขึ้นยืน จ้องมองจ้าวซิงเฟิงแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ข้ามีไพร่พลในปกครองมากที่สุด ผู้ใดต้องการก็เอาไปได้เลย” จากนั้นหันไปมองเผิงโย่วไจ้ “เจ้าสำนักเผิง มิสู้เอาเช่นนี้เถิด อำนาจทางการทหารของสองจังหวัดข้าไม่ต้องการแล้ว ข้าจะสละอำนาจให้ผู้มีความสามารถ ยินดีเร้นกายไปอยู่ในหุบเขา ผู้ใดอยากได้ก็มาเอาไปได้เลย!”

หนิวโหย่วเต้ายิ้มน้อยๆ วาจานี้กล่าวไปแล้วดูใจกว้างนัก แต่ขณะเดียวกันก็ทำให้เขาสบายใจแล้ว การที่ซางเฉาจงสามารถเอ่ยเช่นนี้ออกมาได้ แปลว่ามีความมั่นใจในอำนาจควบคุมไพร่พลในปกครองว่ามิใช่สิ่งที่ผู้ใดก็สามารถแย่งชิงไปได้

เผิงโย่วไจ้กดสองมือลงเล็กน้อย เอ่ยยิ้มๆ ว่า “ท่านอ๋องอย่าได้กล่าววาจาด้วยโทสะเลย ไม่มีผู้ใดในที่นี้คิดแย่งอำนาจทางการทหารไปจากท่านอ๋องหรอก ผู้ใดหาญกล้าทำเช่นนั้น ข้าคือคนแรกที่จะไม่เห็นด้วย เรื่องราวเกิดขึ้นแล้ว ทุกคนต้องเปิดใจคุยกัน มีอะไรก็คุยกันด้วยเหตุผลได้ ไม่จำเป็นต้องตบโต๊ะแสดงโทสะเลย อาจารย์เหมิงท่านว่าใช่หรือไม่?” วาจาท่อนหลังสุดเขาเอ่ยกับเหมิงซานหมิง

เหมิงซานหมิงกล่าวกับซางเฉาจงไปทันที “ท่านอ๋อง มิสู้นั่งลงแล้วรับฟังความเห็นทุกคนก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

“เฮอะ!” ซางเฉาจงจ้องมองจ้าวซิงเฟิงแล้วแค่นเสียงใส่ สะบัดแขนเสื้อแล้วนั่งลงไปอีกครั้ง

เหมยหลินเซิ่งผู้ว่าการจังหวัดหูซีเอ่ยขึ้นว่า “ท่านอ๋องระงับโทสะด้วยเถิด วาจาของพี่จ้าวฟังไม่รื่นหู แต่ควรค่าพอให้ทบทวนดู มิสู้ทุกท่านลองใคร่ครวญตามเถอะ ท่านอ๋องมีกำลังทหารในมือมากที่สุด แบ่งสรรบางส่วนให้ไปย่อมมิใช่ปัญหา อีกอย่างไพร่พลในการดูแลของท่านอ๋องเดิมทีก็ดึงตัวมาจากกองกำลังเดิมของจังหวัดกว่างอี้ ผู้ว่าการเฟิ่งรู้จักตื้นลึกหนาบางของคนส่วนใหญ่เป็นอย่างดี ช่วยลดระยะเวลาในการปรับตัวได้ สงครามเป็นสิ่งที่บอกไม่ได้ว่าจะเกิดขึ้นตอนไหน ยังไม่แน่ว่าจะเป็นพวกเราที่จะบุกไปโจมตีคนอื่นเท่านั้น หากแต่ต้องป้องกันฝ่ายอื่นที่อาจจะเข้ามาโจมตีพวกเราได้ทุกเมื่อด้วย เตรียมการเอาไว้แต่เนิ่นๆ ล้วนยอดเยี่ยมกว่าทุกสิ่ง”

วาจานี้มีเหตุผล ทำให้คนยากจะหาข้อโต้แย้งอันใดได้จริงๆ ซางเฉาจงได้แต่ยกจอกสุราขึ้นกระดก

เผิงโย่วไจ้เอ่ยถามอีกครั้ง “เช่นนั้นต้องจัดสรรกำลังพลให้ผู้ว่าการเฟิ่งเท่าไรถึงจะเหมาะสม?”

อู๋เทียนตั้งผู้ว่าการจังหวัดอู่หยางกล่าวว่า “หากจัดสรรให้มากไปจะไม่เหมาะ หากมากไปเกรงว่าจะทำให้ท่านอ๋องเข้าใจผิดได้ ตามความเห็นของข้า กองทัพสำคัญที่ทักษะหาใช่ปริมาณ จำนวนไม่กี่พันคนก็เพียงพอแล้ว ถึงอย่างไรผู้ว่าการเฟิ่งก็มีอำนาจบัญชาการไพร่พลทั้งหมดยามที่มีศึกสงครามอยู่แล้ว หากยึดครองกำลังทหารของแต่ละจังหวัดเอาไว้มากไป นั่นจะกระทบต่อแนวป้องกันของแต่ละจังหวัดได้ง่ายๆ มิสู้เอาตามที่ข้ากล่าวไปเถิด ผู้ว่าการเฟิ่งคิดว่าเหมาะสมหรือไม่?”

ต้องการเพียงไม่กี่พันคนอย่างนั้นหรือ? ซางเฉาจงอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองอีกฝ่าย

ข้อเรียกร้องนี้ทำให้หนิวโหย่วเต้าค่อนข้างแปลกใจเช่นกัน แค่ไม่กี่พันคนหรือ ซางเฉาจงคุมกองทัพใหญ่สองแสนนายไว้ แบ่งให้แค่ไม่กี่พันนายไม่นับว่าเกินไปเลยจริงๆ หากขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมให้อีก เช่นนั้นก็ออกจะไร้เหตุผลไปหน่อยแล้ว

เฟิ่งหลิงปอพยักหน้าเอ่ยไปว่า “ความเห็นอู๋ซยงยอดเยี่ยม แค่ไม่กี่พันคนก็เพียงพอแล้ว ข้าต้องการไพร่พลห้าพันนาย!”

จ้าวซิงเฟิงร้องอืมพลางเอ่ยเสริมว่า “ทหารม้าห้าพันนายก็เรียกได้ว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว!”

ทันทีที่เอ่ยว่าทหารม้าห้าพันนาย ความหมายของคำว่าไพร่พลห้าพันนายก็เปลี่ยนไปแล้ว ทหารห้าพันคนไม่นับเป็นอันใดเลย แต่ม้าศึกห้าพันตัวนับเป็นจำนวนมหาศาล

ซางฉางจงถามกลับไป “คนแซ่จ้าว ม้าศึกห้าพันตัวเจ้าจะเป็นคนมอบให้หรือ?”

จ้าวซิงเฟิงเอ่ยว่า “หากท่านอ๋องไม่ได้มอบม้าศึกพันตัวให้กระหม่อม จำนวนม้าศึกในมือของกระหม่อมที่ยังพอออกศึกได้รวมกันแล้วยังไม่ถึงห้าพันตัวด้วยซ้ำ จะไปหาม้าศึกห้าพันตัวมาจากไหนล่ะพ่ะย่ะค่ะ?”

ซางเฉาจงถามต่อ “เช่นนี้เจ้าพล่ามอันใดอยู่? มิใช่ม้าของเจ้า เจ้านึกจะให้ยังไงก็ได้อย่างนั้นหรือ?”

เหมยหลินเซิ่งเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง “ท่านอ๋อง ล้วนเป็นพวกเดียวกันแล้ว ต้องแบ่งแยกของเจ้าของข้าอันใดด้วยเล่า ทุกคนต้องคิดเพื่อส่วนร่วมนะพ่ะย่ะค่ะ”

ซางเฉาจงย้อนถาม “พวกเเดียวกันอย่างนั้นหรือ? พูดได้ดีนี่ เช่นนั้นภรรยาของเหมยซยงก็สามารถเรียกมาปรนนิบัติข้าได้แบบไม่ต้องแบ่งแยกกันใช่หรือไม่?”

ทันทีที่เขาเอ่ยมาเช่นนี้ เผิงโย่วไจ้ที่ดื่มสุราเข้าไปก็แทบจะสำลักออกมา เบิกตากว้างมองไปที่ซางเฉาจงอย่างไม่อยากจะเชื่อ คิดไม่ถึงว่าหลานเขยของตนจะกล้าพูดจาเช่นนี้ออกมาต่อหน้าตน ปกติเห็นมีมารยาทตามวิถีเชื้อพระวงศ์ ไฉนถึงเอ่ยคำพูดไร้การสั่งสอนเช่นนี้ออกมาได้?