ตอนที่ 424 ยังตัดสินแพ้ชนะไม่ได้

ตอนที่ 424 ยังตัดสินแพ้ชนะไม่ได้

ทุกครั้งที่ตกอยู่ในสถานการณ์ถูกคนถามถึงเรื่องออกเรือนเช่นนี้ ซางซูชิงล้วนจะกระอักกระอ่วน แต่เหมิงซานหมิงกลับต่างออกไป นางรู้ดีว่าเหมิงซานหมิงห่วงใยนางด้วยใจจริง หาได้เป็นเช่นคนเหล่านั้นที่เอาแต่พร่ำพรูว่าห่วงใยทั้งที่ไม่ใช่กงการใดของตนเลย

ในมุมมองของนาง ยามนี้เหมิงซานหมิงยังคงเร่งเร้าให้ออกเรือนในฐานะของญาติผู้ใหญ่ แต่ระยะนี้เหมิงซานหมิงมักจะเอ่ยถึงเรื่องนี้อยู่บ่อยครั้ง นี่ทำให้นางจำเป็นต้องตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า “สตรีในโลกนี้จะมีสักกี่คนที่สามารถตัดสินใจเรื่องวิวาห์ได้ด้วยตัวเอง? ท่านลุงเหมิง ท่านปล่อยให้ข้าได้เป็นคนที่ได้ตัดสินเรื่องวิวาห์ด้วยตัวเองเถิดเจ้าค่ะ!”

“สาวน้อยเอ๋ย!” เหมิงซานหมิงถอนหายใจเบาๆ ไม่กล่าวอันใดอีก

….

ณ จวนผู้ว่าการมณฑลเป่ยโจว ท่ามกลางหมู่ศาลาพลับพลา เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นกลุ่มหนึ่งและนักเรียนรุ่นเยาว์กลุ่มหนึ่งดูแตกต่างกันอย่างชัดเจน ทั้งหมดห้อมล้อมอยู่สองฝั่งซ้ายขวาของเซ่าผิงปอ กำลังพูดคุยกับเซ่าผิงปออยู่

เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นกลุ่มนี้ล้วนเป็นผู้ที่มีผลงานด้านการบริหารส่วนท้องถิ่นในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมา ทุกๆ ปีเซ่าเผิงปอจะสละเวลามาพบปะเจ้าหน้าที่เหล่านี้ด้วยตัวเอง ไม่ใช่การพบปะธรรมดาเท่านั้น แต่เป็นการนำเทียบเชิญไปส่งมอบให้ทีละคนๆ ด้วยตัวเอง

เรื่องการยกย่องเยินยอย่อมไม่จำเป็นต้องเอ่ยถึง กับคนเหล่านี้ ต่อให้เงินทองในมือจะขัดสนเพียงใด เซ่าผิงปอก็ยังตกรางวัลให้อย่างไม่ตระหนี่เลย ซ้ำยังลงแรงช่วยแก้ไขปัญหาความเป็นอยู่ทางครอบครัวของเจ้าหน้าที่เหล่านี้ด้วย

ส่วนนักเรียนรุ่นเยาว์อีกกลุ่มมาจาก ‘โรงเรียนยอดคลื่น’ เป็นโรงเรียนที่เซ่าผิงปอออกทุนสร้างด้วยตัวเอง ทุกๆ ปีเซ่าผิงปอจะทำการคัดเลือกเฟ้นหาเยาวชนจำนวนหนึ่งที่เหมาะสมให้เข้าศึกษา อาจารย์ในสถานศึกษาเขาก็ตั้งใจคัดเลือกแล้วเชิญมาจากทั่วสารทิศ

ในตอนนั้นสำนักเขามหายานคิดว่าเขาใช้เงินสิ้นเปลือง เซ่าเติงอวิ๋นก็ไม่เข้าใจแนวคิดนี้ของเขา ทำเช่นนี้แล้วจะเปลี่ยนแปลงรูปการณ์ได้มากกว่าเดิมหรือ? ทั้งยังจัดส่งเจ้าหน้าที่ไปคอยดูแลการเล่าเรียนของเหล่านักเรียนด้วย การที่เจ้าจัดตั้งสถานศึกษาที่แยกตัวเป็นเอกเทศขึ้นมามันหมายความว่าอย่างไร? ซ้ำยังมาดึงตัวแม่ทัพบางส่วนในบังคับบัญชาของเขาไปเป็นอาจารย์อีก

เซ่าผิงปออธิบายต่อบิดาว่า ทุกคนติดอยู่ในโลกที่โกลาหลวุ่นวายมานานจนหยาบกร้านไร้ปัญญา โลกอันโกลาหลวุ่นวายนี้ต้องการกลุ่มคนรุ่นใหม่ กลุ่มคนรุ่นใหม่ที่มีความสามารถและแนวคิดใหม่ๆ เป็นอนาคตของมณฑลเป่ยโจว หรืออาจจะเป็นอนาคตของใต้หล้าด้วย เราสามารถมองเห็นความหวังได้จากคนเหล่านี้ และคนเหล่านี้ก็ล้วนเป็นนักเรียนของข้า!

หลังจากเล่าเรียนฝึกฝนบ่มเพาะมานานเจ็ดแปดปี ในที่สุดนักเรียนรุ่นแรกที่เข้าศึกษาก็จบออกมาแล้ว คนส่วนหนึ่งที่สันทัดด้านการทหารถูกเขาแนะนำให้เข้าร่วมกองทัพ ส่วนที่เหลือก็คือเหล่าคนหนุ่มกระฉับกระเฉงคึกคักที่อยู่ตรงหน้าเขาเหล่านี้

หลังจากพูดคุยกับกลุ่มเจ้าหน้าที่อยู่พักหนึ่ง เซ่าผิงปอก็ชี้นิ้วไปทางเจ้าหน้าที่เหล่านี้ จากนั้นอบรมกลุ่มนักเรียนที่อยู่ด้านข้างอย่างจริงจังว่า “แม้จะไม่ได้ร่ำเรียนหนังสือเท่าพวกเจ้า อีกทั้งวาทศิลป์ก็เทียบกับอาจารย์ในโรงเรียนไม่ได้ แต่คนเหล่านี้ต่างหากที่เป็นผู้เชี่ยวชาญตัวจริง แล้วก็เป็นอาจารย์ที่ดีที่สุดสำหรับพวกเจ้า หลังจากพวกเจ้าลงพื้นที่แล้ว พวกเจ้าจะได้รู้ว่าการปฏิบัติงานจริงมีปัญหามากมายที่แตกต่างไปจากสิ่งที่พวกเจ้าจินตนาการเอาไว้ ปัญหาที่จินตนาการเอาไว้และปัญหาที่ต้องเผชิญหน้าหาทางแก้ไขด้วยตัวเองนั้นมีความแตกต่างกันมากนัก”

“และในระหว่างนี้พวกเจ้าจะต้องเผชิญกับอุปสรรคมากมาย อุปสรรคหลายๆ อย่างนั้นเป็นสิ่งที่พวกเจ้าไม่เคยจินตนาการถึงมาก่อน เป็นสิ่งที่พวกเจ้าจะไม่มีทางได้พบเจอในโรงเรียน แต่ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะยืนหยัดอย่างหนักแน่น เรียนรู้ที่จะสังเกตหาปมเหตุของอุปสรรค เรียนรู้ที่จะคิดหาทางแก้ไขปัญหาและเรียนรู้ที่จะเอาชนะอุปสรรคให้ได้ รักษาความมั่นใจและความกล้าหาญที่จะเผชิญหน้าแก้ไขอุปสรรคและปัญหาไว้เสมอ ต้องผ่านพ้นอุปสรรคไปได้ ใช้ชีวิตให้สมกับคำว่า ‘ยอดคลื่น’ สองคำนี้!”

“ขอรับ!” กลุ่มเด็กหนุ่มขานรับ เสียงดังเปี่ยมความมั่นใจ

“ตอบรับเพียงลมปากหาได้มีประโยชน์ไม่ ข้าจะรอดูว่าจะมีสักกี่คนที่สามารถสร้างผลงานให้ข้าเห็นได้!” เซ่าผิงปอแย้มยิ้ม ในวาจาแฝงนัยยะตักเตือนอย่างจริงจัง จากนั้นผายมือไปทางกลุ่มเจ้าหน้าที่ “ทุกท่าน เชิญมาร่วมมื้ออาหารกับข้าเถิด!”

กลุ่มเจ้าหน้าที่รีบติดตามไปอย่างเรียบร้อยมีมารยาท

ในช่วงเวลานี้ของทุกปี เซ่าผิงปอจะเชิญคนเหล่านี้มาร่วมงานเลี้ยงที่จัดขึ้นเป็นการส่วนตัว ระหว่างงานเลี้ยงจะอนุญาตให้คนเหล่านี้เสนอความคิดเห็นได้ เขาต้องการใช้โอกาสนี้ทำความเข้าใจปัญหาบางส่วนในท้องที่ต่างๆ ของมณฑลเป่ยโจว

อีกทั้งครั้งนี้จะส่งตัวนักเรียนกลุ่มนี้แยกย้ายกันไปติดตามเจ้าหน้าที่ดีเด่นเหล่านี้ ให้พวกเขาแบ่งกันรับไปฝึกอบรม

กลุ่มคนหนุ่มต่างประสานมือคำนับส่ง

หลังออกมาจากศาลาแล้ว ยามที่เดินผ่านเข้าประตูลานเรือนไป จู่ๆ เซ่าผิงปอก็หยุดฝีเท้า เจ้าหน้าที่ที่ติดตามมาจึงหยุดเช่นกัน

ตรงประตูสวน มีบ่าวสองคนถือกล่องอาหารเดินออกมา

นี่กินเสร็จแล้วหรือ? เซ่าผิงปอเงยหน้ามองฟ้า จากนั้นเดินเข้าไปขวางบ่าวทั้งสองไว้ เอ่ยถามไปว่า “ใต้เท้ากินมื้อเที่ยงเสร็จแล้วหรือ?”

บ่าวคนหนึ่งตอบว่า “ใต้เท้าหมกมุ่นอยู่กับแผนที่ แม้แต่มื้อเช้าก็ไม่รับ บ่าวเพิ่งเอาเข้าไปส่งก็ถูกไล่กลับมาอีกแล้วขอรับ”

แผนที่หรือ? เซ่าผิงปอขมวดคิ้ว เขาทราบว่าระยะนี้เซ่าเติงอวิ๋นคอยรวบรวมข้อมูลสถานการณ์ศึกที่มณฑลหนานโจวอยู่ตลอด เขาพอจะเข้าใจถึงความสนใจของบิดา ทว่าแม้แต่ข้าวปลาก็ยังไม่กิน นี่มันออกจะเกินไปหน่อยแล้ว

เขาหันกลับไปโบกมือส่งสัญญาณให้เซ่าซานเสิ่งเล็กน้อย

“ใต้เท้าทุกท่านโปรดตามข้ามา” เซ่าซานเสิ่งผายมือเชิญ นำกลุ่มเจ้าหน้าที่ไปยังสถานที่จัดงานเลี้ยงก่อน

“พวกเจ้าตามข้ามา” ส่วนเซ่าผิงปอพาบ่าวสองคนที่หิ้วกล่องอาหารเข้าไปในเรือน

พอมาถึงประตูห้องใหญ่ เซ่าผิงปอเห็นเซ่าเติงอวิ๋นที่อยู่ภายในห้องกำลังยืนครุ่นคิดอยู่หน้าแผนที่อย่างที่บ่าวสองคนนั้นว่ามาจริงๆ มีการปักธงลงบนแผนที่เป็นครั้งคราว คล้ายกำลังจำลองการรบอยู่