ตอนที่ 466 มุกวิญญาณหมื่นสรรพสัตว์

ตอนที่ 466 มุกวิญญาณหมื่นสรรพสัตว์

ก่วนฟางอี๋ไม่เคยเห็นภาพที่หยวนกังมักจะทุบตีหยวนฟางอยู่เป็นประจำในอดีต ดังนั้นพอเผชิญอย่างกะทันหันในครานี้ จึงรู้สึกตกใจและไม่เข้าใจอย่างมาก เห็นๆ อยู่ว่าหยวนฟางเป็นหนึ่งในกลุ่มลูกน้องคนสนิท ปกติก็ว่าง่ายเชื่อฟังมาก สั่งให้ทำอย่างไรก็ทำไปตามนั้น ถึงไม่มีผลงานแต่ก็ทุ่มเททำงาน ไฉนจึงถูกปฏิบัติอย่างโหดร้ายเช่นนี้เล่า?

ฝ่ายอวิ๋นจีเห็นหยวนฟางถูกทุบตีก็เผยสีหน้าครุ่นคิดออกมา คล้ายจะคาดเดาอะไรได้

เป็นการทุบตีส่งๆ ยกหนึ่งเท่านั้น ถึงแม้จะลงมือค่อนข้างหนัก แต่อย่างน้อยหยวนกังก็หยุดมือแล้ว

หยวนฟางที่ขดตัวอยู่ในมุมนึงค่อยๆ คลายสองแขนที่ป้องหัวออก พอเห็นว่าหยวนกังเดินไปแล้ว ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เช็ดเลือดกำเดาออก ลุกขึ้นมาด้วยสภาพใบหน้าฟกช้ำปูดบวม ยืนหลบอยู่ด้านข้างพลางถอนหายใจ ไม่ได้แสดงความเห็นอันใดออกมา

ก่วนฟางอี๋รู้สึกทนมองไม่ค่อยไหวแล้ว ถึงอย่างไรหยวนฟางก็ทำอาหารเลิศรสมาให้นางอยู่เสมอ ในบรรดาลูกน้องของหนิวโหย่วเต้า เขานับเป็นคนหนึ่งที่ค่อนข้างเป็นมิตรกับนาง นางเดินเข้าไป เอ่ยถามด้วยท่าทีคล้ายอยากจะช่วยทวงความเป็นธรรมให้ “ตีเจ้าด้วยเหตุใด?”

หยวนฟางตอบอย่างจนใจ “เต้าเหยี่ยก็บอกไปแล้วมิใช่หรือว่าเห็นข้าขวางหูขวางตา”

ก่วนฟางอี๋ถลึงตา “แค่นี้หรือ?”

เหตุผลนี้ยังไม่เพียงพออีกหรือ? หยวนฟางบ่นในใจ เขาเช็ดเลือดกำเดา สีหน้าท่าทางเหมือนยอมรับชะตา ก่วนฟางอี๋ไม่ชิน แต่เขาชินไปเสียแล้ว

ก่วนฟางอี๋ไม่พอใจที่เขาไม่มีศักดิ์ศรี เอ่ยถามด้วยความโมโหว่า “แล้วเจ้าก็เต็มใจปล่อยให้รังแกเช่นนี้น่ะหรือ?”

หนิวโหย่วเต้าได้ยินเสียงเอะอะจึงหันกลับมามอง “หงเหนียง ข้าว่าเจ้าอย่ามายุแยงสร้างความแตกแยกในหมู่พวกเราจะดีกว่า”

ก่วนฟางอี๋หมุนตัวแล้วเดินเข้ามาหาทันที ชี้พวกเฉาเซิ่งไหวทั้งสามคนที่สลบอยู่บนพื้น “เจ้ายังมีหน้ามาว่าข้าอีกหรือ ข้าขอถามเจ้าหน่อย เจ้ารู้แต่แรกแล้วใช่ไหมว่าพวกเขาสามคนเป็นใคร รู้อยู่แต่แรกแล้วใช่ไหมว่าพวกเขาสามคนตั้งใจปองร้ายพวกเรา?”

หนิวโหย่วเต้ายิ้มแล้วพยักหน้าตอบรับ “ใช่!”

ก่วนฟางอี๋โมโหขึ้นมา “เช่นนั้นเจ้ายังลากพวกเรามาลงหลุมด้วยอีกหรือ? ตอนนี้ก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ขึ้นมา เจ้าจะจัดการอย่างไร?”

หนิวโหย่วเต้ายักไหล่อย่างไม่ยี่หระ “ไม่เข้าถ้ำเสื้อไหนเลยจะได้ลูกเสือ อย่างน้อยตอนนี้ก็รู้แล้วว่าพวกเขาลงมือกับพวกเราด้วยสาเหตุใด”

ก่วนฟางอี๋เอ่ยด้วยความโมโห “เพื่อที่จะรู้เรื่องนี้ เจ้าก็เลยลากพวกเรามาเสี่ยงอันตรายอย่างใหญ่หลวงเช่นนี้น่ะหรือ? รู้ทั้งรู้ว่าเป็นหลุมพรางก็ยังลากพวกเรามาติดกับอย่างนั้นหรือ?”

หนิวโหย่วเต้ายันกระบี่ไว้ด้วยมือเดียว ผายมืออีกข้างออกมา “ความจริงพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าข้าตัดสินใจถูกต้อง ทางสำนักหมื่นสรรพสัตว์ไม่รู้เรื่องที่พวกเขาสามคนลงมือกับพวกเรา แล้วก็ไม่รู้ถึงตัวตนของพวกเรา ดังนั้นพวกเราล้วนปลอดภัยดี ขอเพียงอ้อมผ่านทางนี้ไปถึงทางออกได้ สำนักหมื่นสรรพสัตว์ก็ไม่รู้แล้วว่าพวกเรามีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องราว ส่วนเราก็จากไปได้อย่างราบรื่น”

หยวนกังงัดเอารายละเอียดทั้งหมดออกมาจากปากพวกเฉาเซิ่งไหวทั้งสามคนแล้ว ทั้งสามก่อเรื่องนี้ขึ้นโดยปกปิดทางสำนักหมื่นสรรพสัตว์ไว้ การตัดสินใจอย่างเด็ดขาดของเขาที่ให้อสูรผีเสื้อสังหารศิษย์สำนักหมื่นสรรพสัตว์คนอื่นๆ ทิ้งก็เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องเช่นกัน ศิษย์สำนักหมื่นสรรพสัตว์ที่ทราบเรื่องราวล้วนตายไปแล้วไอรีนโนเวล

“…..” ก่วนฟางอี๋ยังไม่รู้ว่าหยวนกังสอบปากคำได้ข้อมูลอะไรมาบ้าง พอรู้ว่าสามารถออกไปอย่างปลอดภัยได้ นางพลันตะลึงงันไป

หนิวโหย่วเต้าหันมองไปทางอวิ๋นจี ตอนนี้อันตรายที่แท้จริงก็คือสตรีนางนี้ สายสัมพันธ์ร่วมสาบานระหว่างเขากับอวิ๋นฮวนจนถึงตอนนี้ยังคงเหินห่างนัก หากสตรีนางนี้เผยความจริงให้สำนักหมื่นสรรพสัตว์ทราบ สำนักหมื่นสรรพสัตว์ที่มีตำแหน่งในหอเลือนสลัวไม่ใช่สิ่งที่สำนักหยกสวรรค์จะเทียบเคียงได้เลย นี่คือหนึ่งในสำนักบำเพ็ญเพียรที่เรียกได้ว่าเป็นสำนักบำเพ็ญเพียรชั้นแนวหน้าของใต้หล้า แม้แต่หอจันทร์กระจ่างก็ไม่อาจเทียบได้ ด้วยกำลังของหนิวโหย่วเต้าในตอนนี้ เขาไม่มีทางต่อกรได้เลย

อวิ๋นจีคล้ายจะเดาความคิดเขาออก พลันเอ่ยขึ้นว่า “จัดการธุระเรียบร้อยหรือยัง? ถ้าเสร็จธุระแล้วก็ไปกันเถอะ”

หนิวโหย่วเต้าหันมา ถือกระบี่เดินเข้ามาหา “ผู้อาวุโส ไม่จำเป็นต้องวิ่งพล่านไปทั่วแล้ว ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว สามารถใช้ทางอ้อมเลี่ยงออกไปได้”

อวิ๋นจีถาม “จะไม่ช่วยข้าแล้วหรือ?”

หนิวโหย่วเต้ากล่าวว่า “ข้าไม่เคยตอบตกลงท่าน ของที่ท่านจะตอบแทนให้ข้าก็ไม่ได้ให้ข้าเช่นกัน ไม่นับว่าผิดสัญญากระมัง?”

อวิ๋นจีเอ่ยว่า “การแลกเปลี่ยนสามารถดำเนินต่อไปได้”

หนิวโหย่วเต้าส่ายหน้า “ไม่จำเป็น หากอยู่ต่อจะอันตรายเกินไป ออกไปได้เร็วเท่าไรก็ยิ่งปลอดภัยเท่านั้น หากรั้งอยู่ถึงช่วงสุดท้ายที่ไม่มีผู้ใดอยู่แล้ว หากมีแต่พวกเราที่ออกไปเป็นกลุ่มสุดท้าย มันจะทำให้ศิษย์สำนักหมื่นสรรพสัตว์ที่เฝ้าอยู่ตรงปากทางเกิดความสงสัยได้ง่าย ผู้อาวุโส ข้าไม่ทราบว่าเป็นศพของผู้ใดถึงได้รับความสำคัญจากผู้อาวุโสขนาดนี้ ทำให้ผู้อาวุโสยอมมาเสี่ยงอันตรายอยู่ที่นี่ได้โดยไม่ลังเล แต่สำหรับพวกเรานับว่าไม่คุ้มกันเลย ทิวทัศน์งดงามน่าอัศจรรย์ของที่นี่พวกเราก็ได้เชยชมกันแล้ว หากผู้อาวุโสต้องการค้นหาต่อไป คงได้แต่ต้องเชิญให้ผู้อาวุโสไปเพียงลำพัง พวกเราไม่ขอร่วมทางด้วย”

สำหรับทางฝั่งหนิวโหย่วเต้าแล้ว เหตุการณ์ที่หยวนฟางถูกทุบตีเมื่อครู่ถูกโยนออกจากสมองไปอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเป็นหยวนกังหรือก่วนฟางอี๋ หรือแม้กระทั่งหยวนฟางที่หน้าช้ำปูดบวมต่างจ้องมองไปที่อวิ๋นจี ขอเพียงไม่ได้ปัญญาอ่อนต่างก็รู้กันว่าหากทำให้สตรีนางนี้ยอมเงียบปากไม่ได้ วันหน้าจะมีปัญหาตามมาไม่รู้จบ

เมื่อเผชิญการคุกคามจากคนนอก จิตใจของทั้งกลุ่มกลับมาหลอมรวมเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

อวิ๋นจีกล่าวว่า “ไม่ได้ หากไม่มีความช่วยเหลือจากพวกเจ้า ข้าไม่มีทางออกค้นหาภายในป่าโบราณแถบนี้อย่างราบรื่นได้ การค้นหาจะดำเนินไปอย่างล้าช้านัก หากเจ้าต้องการจากไปให้ได้ ข้าก็จะไม่ขวางเจ้า แต่ต้องทิ้งตัวเขาไว้ให้ข้า” นางชี้ไปที่หยวนกัง

หนิวโหย่วเต้าหันกลับไปมองเล็กน้อยแล้วหันกลับมา ส่ายหน้าให้อีกฝ่าย “ข้าไม่อาจทิ้งพวกพ้องของตนให้อยู่เสี่ยงภัยกับท่านได้”