ตอนที่ 48 ทุกครอบครัวล้วนมีปัญหาภายในทั้งสิ้น

ตอนที่ 48 ทุกครอบครัวล้วนมีปัญหาภายในทั้งสิ้น

เฟิ่งหลิงปอและภรรยาต่างเงียบไป ซางเฉาจงต้องการสู่ขอด้วยความ ‘จริงใจ’ เช่นไร อีกฝ่ายได้ชี้แจงไว้แจ่มแจ้งแล้ว มิใช่เพราะชอบพอ หากแต่เป็นเพราะสามารถพึ่งพิงอำนาจของทางฝั่งนี้แลกกับหนทางรอดอันน้อยนิดได้ ทว่าบุตรสาวของฝั่งนี้เป็นหนึ่งในแม่ทัพคนสำคัญ จะให้ออกเรือนไปง่ายๆ ก็ดูคล้ายไม่ค่อยเหมาะสักเท่าไร แต่ถ้าว่ากันในอีกมุมหนึ่ง หากเป็นไปตามที่อีกฝ่ายว่ามา หากสามารถยึดกุมจุดอ่อนเรื่อง ‘กาทมิฬแสนตัว’ ไว้ในมือได้ แรงกดดันที่ทางฝั่งนี้จะได้รับจากทางราชสำนักจะต้องลดน้อยลงอย่างแน่นอน การให้บุตรสาวออกเรือนไปก็คล้ายว่าจะเข้าทีเช่นกัน

“เจ้าเป็นศิษย์สำนักสวรรค์พิสุทธิ์ เทียบกับหนิงอ๋องแล้ว ชื่อเสียงคล้ายจะไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไร ไม่ว่าจะตอบรับข้อเสนอของซางเฉาจงหรือไม่ ก็ดูเหมือนไม่มีความจำเป็นต้องคุ้มครองเจ้าด้วยกระมัง?”

ไป๋เหยาที่ยืนพิงเสาอยู่ด้านหลังพลันเอ่ยหักหน้ากันอย่างไม่อินังขังขอบ

หนิวโหย่วเต้าหันมองแวบหนึ่ง เอ่ยแก้ทันที “ข้าถูกขับออกจากสำนักสวรรค์พิสุทธิ์แล้ว ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับสำนักสวรรค์พิสุทธิ์อีก!”

ทุกคนในห้องโถงต่างตกตะลึง วาจาอื่นอาจกล่าวส่งเดชได้ แต่ในโลกบำเพ็ญเพียรการพูดจาตัดขาดสำนักเช่นนี้อาจจะถูกมองว่าอกตัญญูคิดลบล้างอาจารย์ได้ ไม่มีผู้ใดกล้ากล่าวส่งเดช หรือว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับการดักสังหารของซ่งเหยี่ยนชิง?

ไป๋เหยาค่อยๆ เน้นอย่างหนักแน่นอีกครั้งว่า “เรื่องระหว่างเจ้ากับตระกูลซ่ง สำนักหยกสวรรค์ของเราไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้อง” ความหมายในวาจาก็คือสำนักหยกสวรรค์ไม่จำเป็นต้องคุ้มครองเจ้า เจ้าสวดภาวนาเพื่อตัวเองให้มากก็แล้วกัน!

หนิวโหย่วเต้ามิได้นำพา เจ้าล้อเล่นอะไรของเจ้า ตอนที่บอกลาพวกซางเฉาจงที่วัดหนานซานเพื่อออกเดินทาง เขาเคยพูดเรื่องการล้างแค้นของตระกูลซ่งไปแล้ว บอกว่าตนจะจัดการเรื่องนี้ ตอนนี้มาถึงที่นี่แล้วไหนเลยจะปล่อยให้มาเสียเที่ยวได้? เขายิ้มเล็กน้อยให้เฟิ่งหลิงปอพลางกล่าวว่า “ลืมแจ้งท่านผู้ว่าการไปเลย อาจารย์ของข้านามว่าตงกัวเฮ่าหราน ศิษย์ในสายสืบทอดของอาจารย์เหลือเพียงข้าคนเดียวเท่านั้น เรื่องการสร้างกาทมิฬแสนตัวของหนิงอ๋องอยู่ในความรับผิดชอบของท่านอาจารย์ เรื่องตามหากาทมิฬแสนตัวนั้น บางทีข้าอาจช่วยเหลือได้! แต่ถ้าไม่ต้องการความช่วยเหลือจากข้า ข้าจะจากไปเอง ไม่รบกวนแน่นอนขอรับ!” ความหมายที่แฝงในวาจาคือดูสิว่าพวกเจ้าจะทำอย่างไร

คนผู้นี้คือศิษย์ของตงกัวเฮ่าหรานอย่างนั้นหรือ? ทุกคนพูดไม่ออก หากเป็นจริงอย่างที่เขาว่ามา มันก็มีความเป็นไปได้ที่เขาจะช่วยหากาทมิฬแสนตัวนั้นได้ สายสัมพันธ์ระหว่างหนิงอ๋องและตงกัวเฮ่าหรานมิใช่ความลับอันใดเลย

ไป๋เหยาค่อยๆ หลับตาลง ถูกดักทางจนไม่รู้จะพูดอะไรอีก

เฟิ่งหลิงปอกลับเอ่ยถามด้วยความแปลกใจเล็กน้อย “ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ว่าซางเฉาจงเป็นคนอย่างไร เอาแค่ว่าหากมองจากสถานการณ์ของซางเฉาจงในเวลานี้ เขาไม่นับว่าเป็นเจ้านายที่ดีเลย แล้วเหตุใดเจ้าถึงยอมติดตามทำงานให้เขาเช่นนี้?”

หนิวโหย่วเต้าเอ่ยโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยน “รู้จักผู้กล้า ให้ค่าชายชาตรี!” คำตอบสอดคล้องกับที่เกลี้ยกล่อมเฟิ่งรั่วหนานไปก่อนหน้านี้

เฟิ่งหลิงปอหัวเราะหยันดังเฮอะๆ เหล่ตามองพลางเอ่ยว่า “ข้าพอรู้จักซางเฉาจงอยู่บ้าง มาตรว่าจะมิใช่คนโง่เขลา ทว่ายังมิอาจเทียบบิดาเขาได้ เขาไม่มีทางวางแผนเช่นนี้ได้ หาไม่แล้วตอนนั้นคงไม่มีทางติดกับจนโดนจับเข้าคุกเป็นแน่ แผนการเช่นนี้คงเป็นหลานรั่วถิงศิษย์ของลั่วเส่าฟูที่มอบหมายให้เจ้ามาโน้มน้าวเจรจากระมัง?”

ลั่วเส่าฟูก็คืออาจารย์ผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชาให้หลานรั่วถิง เป็นคนสนิทของหนิงอ๋อง และยังเป็นยอดกุนซืออันดับหนึ่งในสังกัดของหนิงอ๋องด้วย หนิงอ๋องตกอยู่ในสภาวะคับขันปานนั้นก็ยังยืนหยัดมาได้หลายปี ล้วนต้องยกความดีความชอบให้ลั่วเส่าฟู ชื่อเสียงของเขาเป็นที่เลื่องลือไปทั่วหล้า

ตัวหนิวโหย่วเต้าเองก็เป็นคนไม่ชอบออกหน้าอยู่แล้ว คนที่ไม่ยอมโอ้อวดแสดงตัวแม้แต่ในโลกที่สงบสุขรุ่งเรือง ไหนเลยจะยอมออกหน้าในโลกที่โกลาหลวุ่นวายเช่นนี้ได้ เขาพยักหน้ารับทันที “มิบังอาจปิดบัง เป็นคำแนะนำของท่านหลานขอรับ!”

“หลานรั่วถิง…ศิษย์โดดเด่นเพราะมีอาจารย์ดี!” เฟิ่งหลิงปอถอนหายใจด้วยความสะท้อนใจยิ่ง จากนั้นมองหนิวโหย่วเต้าพลางเอ่ยถาม “เจ้าอยากมาทำงานใต้สังกัดข้าหรือไม่?” เขาถูกใจหนิวโหย่วเต้าอยู่บ้าง อีกทั้งเขาก็ไม่ได้ตาบอด อีกฝ่ายใช้วาทศิลป์อันยอดเยี่ยมคุยฟุ้งเป็นคุ้งเป็นแควอยู่ในห้องโถงเช่นนี้ก็นับว่ามีฝีมือเช่นกัน เป็นผู้มีความสามารถคนหนึ่ง

สายตาเขาหันเหไปที่หยวนกังต่อ เขาพบว่าซางเฉาจงมีลูกน้องฝีมือดีอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว มีหนิวโหย่วเต้าเจ้าคารมที่อยู่ตรงหน้า ซ้ำยังมีหลานรั่วถิงที่เชี่ยวชาญในการวางแผน หยวนกังคนนั้นก็ไม่เลวเช่นกัน ไม่รู้ว่ายังมีคนอื่นอีกหรือไม่ เขากลับค่อนข้างคาดหวังตั้งตารอ หากสามารถดึงตัวพวกซางเฉาจงทั้งหมดมาอยู่กับตนได้ บางทีอาจจะมิใช่เรื่องแย่ก็เป็นได้

หนิวโหย่วเต้าเอ่ยยิ้มๆ “ต่อไปหากท่านผู้ว่าการและจวิ้นอ๋องกลายเป็นทองแผ่นเดียวกัน ลูกน้องของท่านอ๋องย่อมเป็นลูกน้องของท่านผู้ว่าการด้วย ไม่มีการแบ่งแยกอันใด วันหน้าหากมีคำสั่งลงมา ข้าไหนเลยจะกล้าขัดขืนได้ขอรับ?” พูดจาเสมือนซางเฉาจงแต่งกับเฟิ่งรั่วหนานไปแล้ว

เผิงอวี้หลานทนไม่ไหวร้องด่าไปคราหนึ่ง “พูดจากะล่อนนักนะ!”

หนิวโหย่วเต้ายิ้มรับ จากนั้นประสานมือให้อีกครั้งพลางกล่าวว่า “ฮูหยินชมเกินไปแล้ว แต่ข้าหวังจากใจจริงว่าฮูหยินจะกลายเป็นมารดาพระชายาอ๋องอย่างแท้จริงในเร็ววัน!” จากนั้นมองไปที่เฟิ่งหลิงปออีกครั้ง รอคอยคำตอบที่ชัดเจนจากเขา

คำว่า ‘พระชายาอ๋อง’ ทำให้เผิงอวี้หลานหวั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อยอีกครั้ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกซับซ้อนสับสนอย่างมาก ถ้าให้บุตรสาวออกเรือนไปเช่นนี้ดูเหมือนจะ…

“ข้าจะทบทวนเรื่องนี้ดูอีกที!” เฟิ่งหลิงปอค่อยๆ ไตร่ตรองดู

เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว อีกทั้งท่าทีของเฟิ่งหลิงปอก็ผ่อนคลายเช่นนี้ หนิวโหย่วเต้าทราบว่าเรื่องนี้สำเร็จไปแล้วเก้าในสิบส่วน เพียงแต่เรื่องแบบนี้เกี่ยวข้องโยงใยกับอีกหลายเรื่อง เฟิ่งหลิงปอยังมิอาจตัดสินใจเองได้ เกรงว่าคงต้องขอความเห็นจากสำนักหยกสวรรค์ที่อยู่เบื้องหลังเสียก่อน

หนิวโหย่วเต้าเองก็มิได้หักหน้าเขา เพียงเอ่ยเตือนว่า “มีบางเรื่องที่จำเป็นต้องเตือนท่านผู้ว่าการไว้ จวิ้นอ๋องยังรอฟังข่าวอยู่ที่วัดหนานซาน ด้านนี้มีการยกขบวนมารับเจ้าสาวใหญ่โตเอิกเกริกเช่นนี้ เกรงว่าคนของทางราชสำนักอาจได้รับรายงานข่าวแล้ว ในการเดินทางของท่านอ๋องครั้งนี้ยากจะบอกได้ว่ามีผู้บำเพ็ญเพียรยอดฝีมือของราชสำนักคอยจับตามองหรือไม่ หากล่าช้านานไปเกรงว่าจวิ้นอ๋องจะมีอันตรายได้ ไม่ว่าท่านผู้ว่าการจะตอบตกลงหรือไม่ ข้าก็หวังว่าท่านผู้ว่าการจะยอมส่งคนไปช่วยเสริมกำลัง เลี่ยงมิให้จวิ้นอ๋องถูกลอบสังหารขอรับ!”

วาจานี้ทำให้สีหน้าของเฟิ่งหลิงปอและเผิงอวี้หลานตึงเครียดขึ้นมา

เผิงอวี้หลานเยาะเย้ย “สมควร! ผู้ใดใช้ให้เจ้าก่อเรื่องวุ่นวายขนาดนี้เล่า?”

หนิวโหย่วเต้าคิดในใจ หากไม่ทำให้ผู้คนรู้ทั่วกัน หากไม่ทำให้ผู้คนทราบกันว่าซางเฉาจงจะแต่งกับเฟิ่งรั่วหนานเพื่อพึ่งพาบารมีของจังหวัดกว่างอี้ แล้วจะทำให้ฝั่งราชสำนักหวาดหวั่นได้อย่างไร แล้วถ้าเกิดทางฝั่งเจ้าเข้ามาควบคุมฝั่งของพวกข้าอย่างเงียบๆ อีก นั่นมิเท่ากับว่าความวัวไม่ทันหายความควายเข้ามาแทรกหรอกหรือ เช่นนั้นพวกข้าย่อมต้องตัดความเป็นไปได้ที่อาจจะทำให้พวกเจ้าเกิดความคิดไม่ซื่อออกไปก่อน

เขาเพียงยิ้มให้แวบหนึ่ง เอ่ยรบเร้าต่อ “ทางด้านจวิ้นอ๋องไม่อาจรั้งรอได้ หากปล่อยไว้นานเข้าอาจเกิดเรื่องขึ้นได้ขอรับ!”