ตอนที่ 501 ไม่รับเงิน

ตอนที่ 501 ไม่รับเงิน

เฉาเซิ่งไหวเอ่ยว่า “เฮ้อ มีการต่อสู้อันใดเสียที่ไหน ไม่มีการต่อสู้เลย ข้าได้ยินว่าหงเหนียงคนนั้นปล่อยให้ตบหน้าสองฉาดโดยไม่เอาคืน ถูกคนอื่นเรียกไปตบถึงสองฉากก็ยังยืนนิ่งรับแต่โดยดี แต่ก็พอจะเข้าใจได้ เหวินซินจ้าวมิใช่คนที่ผู้ใดจะสามารถล่วงเกินได้”

หากมิใช่เพราะฟ้ามืด คงจะมองออกว่าสีหน้าของหนิวโหย่วเต้าไม่สู้ดีนัก เขาก็อยากรู้เช่นกันว่าเพราะเหตุใดก่วนฟางอี๋ถึงถูกตบตี เขาถามออกไป “เหตุใดเหวินซินจ้าวถึงตบนาง?”

เฉาเซิ่งไหวกล่าวว่า “จะไปรู้ได้อย่างไร ได้ยินว่าไม่มีสัญญาณบอกใบ้ใดๆ มาก่อนเลย จู่ๆ เหวินซินจ้าวก็เรียกนางออกไปที่ศาลาใกล้ๆ ลงมือตบหน้านางสองฉาดอย่างกะทันหัน ศิษย์ในสำนักที่อยู่ด้วยในขณะนั้นก็ประหลาดใจมากเช่นกัน แต่ใครๆ ก็รู้ว่าหงเหนียงแห่งเมืองหลวงแคว้นฉีเป็นคนอย่างไร เรื่องราวด้านสัมพันธ์ชายหญิงค่อนข้างวุ่นวาย ทุกคนสงสัยว่าหงเหนียงอาจจะไปยั่วยวนตู้อวิ๋นซางเข้า มิเช่นนั้นด้วยฐานะของเหวินซินจ้าวแล้วคงไม่ทำถึงขั้นนี้”

หนิวโหย่วเต้าได้ฟังก็โมโห “เหลวไหล เจ้าเห็นด้วยตาข้างไหนว่านางไปยั่วยวนตู้อวิ๋นซาง? นางไม่ใช่คนแบบนั้น! ไม่มีหลักฐานยืนยันพวกเจ้าก็กล้าพูดจาเหลวไหลส่งเดชอย่างนั้นหรือ?”

เฉาเซิ่งไหวนึกถึงข่าวลือขึ้นมา คนผู้นี้ก็ดูเหมือนจะมีสัมพันธ์คลุมเครือกับสตรีนางนั้นเช่นกัน ซวยแล้ว เขารีบขอโทษขอโพยทันที “เอ้อ ข้าไม่มีทางพูดออกไปแน่นอน หนิวซยงอย่าเก็บมาใส่ใจเลย เรื่องนี้เจ้าวางใจได้ เกิดเรื่องขึ้นในสำนักหมื่นสรรพสัตว์ คนของสำนักชะตาสวรรค์ไม่มีทางแพร่งพรายออกไปส่งเดช หากหลุดออกไปจริงสำนักหมื่นสรรพสัตว์เราก็ไม่พ้นต้องเข้าไปพัวพันด้วยเช่นกัน เรื่องราวกระทบต่อชื่อเสียงของคนใหญ่คนโต สำนักหมื่นสรรพสัตว์เรามีประกาศเด็ดขาดแล้วว่าไม่ให้แพร่งพรายส่งเดช วางใจเถอะ ไม่มีข่าวหลุดไปแน่นอน”

เพลิงโทสะของหนิวโหย่วเต้ายังไม่ทุเลาลง “สำนักหมื่นสรรพสัตว์ของพวกเจ้าจะไปทำอะไรกินได้? มีคนมาทำตัวระรานถึงในสำนักของพวกเจ้า พวกเจ้าก็ไม่สนใจอย่างนั้นหรือ? แม้แต่ความปลอดภัยของแขกยังปกป้องไม่ได้ อาศัยสิทธิ์ใดถึงมีตำแหน่งในหอเลือนสลัวได้ นี่คือหลักการรับรองแขกของสำนักหมื่นสรรพสัตว์ของพวกเจ้าหรือ?”

เฉาเซิ่งไหวพลันเสียงดังขึ้นมาเล็กน้อย “หนิวซยง สำนักหมื่นสรรพสัตว์ของข้าก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นเหมือนกัน แต่เรื่องเกิดขึ้นกะทันหัน ผู้ใดจะทราบได้เล่า? เดิมทีศิษย์ในสำนักจะไปร้องเรียนให้ไต่สวนเอาความ เป็นหงเหนียงคนนั้นที่ขวางเอาไว้เอง ซ้ำยังบอกว่านางยินยอมรับเอง ในเมื่อเจ้าตัวไม่อยากเอาความ สำนักหมื่นสรรพสัตว์จำเป็นต้องทำตัวเป็นคนไร้เหตุผล ทำให้เรื่องราวมันใหญ่โตอย่างนั้นหรือ? ข้าคิดว่าหงเหนียงคนนั้นก็พอจะรู้ความอยู่เช่นกัน แยกแยะหนักเบาได้ หนิวซยง ข้าว่าเจ้าอย่างสร้างเรื่องวุ่นวายเลยดีกว่า”

“หากไม่มีเรื่องอื่นแล้วก็ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้า!”

“เฮ้ ข้าว่าเจ้ากินยาผิดไปกระมัง มาโมโหใส่ข้าทำไมกัน?”

“ไปให้พ้น!”

“ได้ เจ้าใจเย็นๆ ไว้ อย่าโมโหไปเลย ห้ามก่อเรื่องขึ้นเชียวล่ะ”

มีเสียงสวบสาบแปลกๆ แว่วดังออกมาจากหลังเถาบุปผาที่ห้อยปรกอยู่บนหน้าผา จากนั้นเสียงจากทางเฉาเซิ่งไหวก็หายไป เขาไปแล้ว

หนิวโหย่วเต้าก้าวเดินเชื่องช้า เดินไปหยุดริมลำธาร มองจันทร์เสี้ยวที่สะท้อนอยู่บนระลอกน้ำ

เงียบงันอยู่พักหนึ่ง จู่ๆ หนิวโหย่วเต้าก็หันกลับไป เห็นเงาร่างหนึ่งร่อนลงมาด้านข้าง มิใช่ใครอื่น เป็นโฉวซานนั่นเอง หนิวโหย่วเต้าหวาดระแวงขึ้นมา กังวลว่าจะถูกจับพิรุธได้

“ดึกดื่นปานนี้มายืนทำอะไรอยู่ที่นี่คนเดียวเล่า” โฉวซานถามด้วยรอยยิ้ม

หนิวโหย่วเต้าแค่นเสียงเย็นชา “คนของข้าถูกตบตี จะมาระบายความคับข้องใจตามลำพังก็ไม่ได้อย่างนั้นหรือ?” เขาสบช่องกลบเกลื่อนไป

“เฮ้อ!” โฉวซานถอนหายใจ อันที่จริงเขาก็มาเพราะเรื่องนี้เช่นกัน

หากเรื่องที่หงเหนียงถูกตบตีแพร่ออกไป สำนักหมื่นสรรพสัตว์กลัวว่าทางนี้จะก่อปัญหาขึ้น จึงคอยจับตามองความเคลื่อนไหวของทางนี้อยู่แล้ว เพราะต้องการควบคุมสถานการณ์ไว้ พอเห็นหนิวโหย่วเต้ามีพฤติกรรมผิดปกติไปก็รายงานต่อเบื้องบนทันที โฉวซานได้ข่าวก็รีบมาโดยเร็ว ต้องการคลี่คลายให้กระจ่าง

เรื่องนี้จะว่าไปแล้วสำนักหมื่นสรรพสัตว์ก็มีส่วนต้องรับผิดชอบพอสมควร เรื่องเกิดขึ้นในเขตสำนักหมื่นสรรพสัตว์ แต่สำนักหมื่นสรรพสัตว์กลับให้ความเป็นธรรมไม่ได้

ที่สำคัญไปกว่านั้นคือ หนิวโหย่วเต้าผู้นี้ก็มิใช่คนดีเด่อันใด แม้แต่ราชทูตแคว้นเยี่ยนก็ยังกล้าสังหารมาแล้ว ถึงขั้นหมายจะสังหารศิษย์สำนักเพลิงนภาอย่างเปิดเผยด้วย จึงกังวลว่าคนผู้นี้จะก่อเรื่องขึ้น

“น้องชาย เจ้าคิดจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร?” โฉวซานเอ่ยถามประโยคหนึ่ง ลองหยั่งเชิงความคิดเขา

หนิวโหย่วเต้าตอบว่า “ไม่ยาก ข้าก็ไม่เรียกร้องมากมายเช่นกัน พวกท่านจับนังตัวดีคนนั้นมาเสีย ให้ข้าตบคืนสักสองฉาด เรื่องนี้ก็นับว่าเป็นอันสิ้นสุด”

“ได้ ไม่มีปัญหา ไม่จำเป็นต้องจับเลย ไปเรียกมาเฉยๆ ก็ใช้ได้แล้ว” โฉวซานตอบรับโดยเร็ว จากนั้นถามต่อว่า “ต่อให้นางมาแล้ว มายืนตรงหน้าเจ้าแล้วให้เจ้าตบ เจ้าจะกล้าตบหรือ?”

“ฮ้า!” หนิวโหย่วเต้าหัวเราะออกมา ชี้ออกไปนอกหุบเขา “ท่านก็ลองไปเรียกนางมาสิ ดูสิว่าข้าจะกล้าหรือไม่!”

โฉวซานยื่นมือไปกดมือเขาลง เอ่ยเตือนด้วยความหวังดี “น้องชาย จัดการปัญหาด้วยอารมณ์ไปก็ไม่มีประโยชน์ เหวินซินจ้าวเป็นผู้ใดกัน? บิดาของนางคืออดีตเจ้าสำนักชะตาสวรรค์รุ่นก่อน ถึงแม้จะลงจากตำแหน่งเจ้าสำนักแล้ว แต่ยังมีอำนาจอยู่ อิทธิพลเองก็ยังมีอยู่เช่นกัน เจ้าจะล่วงเกินสำนักชะตาสวรรค์ได้หรือ? เจ้าอาจจะสุขสมใจไปชั่วขณะ แต่หลังตบเสร็จแล้วเล่า? เจ้าลองออกจากสำนักหมื่นสรรพสัตว์ไปสิ รอดูเถิดว่าเจ้าจะรอดไปได้สักกี่วัน!” 艾琳小說

หนิวโหย่วเต้าตอบว่า “หลังตบเสร็จ ข้าจะรั้งอยู่ในสำนักหมื่นสรรพสัตว์ไม่ออกไปไหน”

โฉวซานเงยหน้าขึ้นกลอกตาเล็กน้อย ไม่อยากพูดจาด้วยอารมณ์กับเขาอีก “สำนักชะตาสวรรค์มีหน้ามีตาไม่น้อย มีสิทธิ์มีเสียงในหอเลือนสลัวเช่นกัน วังเหินเวหา วิมานม่วงทองและหุบเขากระบี่วิญญาณก็ยังต้องไว้หน้าอยู่หลายส่วน หากเจ้ากล้าแตะต้องเหวินซินจ้าว ขอเพียงสำนักชะตาสวรรค์ส่งข่าวไปหาสามสำนักใหญ่ เจ้าคิดว่าสามสำนักจะทำอย่างไรเล่า? ด้วยกำลังของเจ้าในตอนนี้ ไม่มีผู้ใดในใต้หล้านี้จะยอมล่วงเกินสำนักชะตาสวรรค์เพื่อเจ้า เจ้าเคยนึกถึงหนานโจวบ้างหรือไม่? จะต้องสังเวยชีวิตคนมากน้อยเพียงใดไปเพื่อระบายโทสะเจ้าในครานี้?”

เมื่อกดดันเสร็จก็แสดงความรู้สึกผิดต่อ “หงเหนียงยังคงเข้าใจสถานการณ์นัก ไว้หน้าสำนักหมื่นสรรพสัตว์เรา สำนักหมื่นสรรพสัตว์เราก็มิใช่คนไม่รู้ดีรู้ชั่วเช่นกัน” เขาหยิบตั๋วแลกทองปึกหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อยื่นส่งให้ “นี่คือเงินหนึ่งล้านเหรียญทอง ถือเป็นคำขออภัยเล็กน้อยจากสำนักหมื่นสรรพสัตว์เรา ช่วยนำไปมอบให้นางแทนข้าที”

หนิวโหย่วเต้าเหลือบมองตั๋วแลกทอง ยื่นมือดันกลับไป “สำนักหมื่นสรรพสัตว์ช่างใจกว้างนัก แต่ข้าเป็นคนใจแคบ ไม่อาจรับไว้ได้”

โฉวซานหัวเราะฮ่าๆ “ก็ได้ ข้าจะนำไปมอบให้หงเหนียงเองแล้วกัน”

หนิวโหย่วเต้าปฏิเสธทันควัน “เงินบางอย่างสามารถรับไว้ได้ แต่เงินบางอย่างก็รับไว้ไม่ได้ น้ำใจของผู้อาวุโสโฉวข้ารับไว้แล้ว ไม่จำเป็นต้องให้อีก เรื่องนี้ข้าช่วยตัดสินใจแทนนางเอง”

โฉวซานยกสองมือไพล่หลัง ตั๋วแลกทองทั้งปึกก็ถูกยกไปอยู่ด้านหลังด้วย “น้องชาย เจ้าต้องทบทวนดูให้ดี สามสำนักหลักของแคว้นเยี่ยนล้วนอยู่ที่นี่ หากสำนักชะตาสวรรค์ส่งข่าวไปหาสามสำนักหลักจริงๆ ก็ไม่มีทางไว้หน้าเจ้าแน่” เขาเงยหน้ามองพลางพยักเพยิดไปทางเรือนรับรองบนเนินเขา

กำลังบอกหนิวโหย่วเต้าเป็นนัยๆ ว่า เมื่อสามสำนักหลักต้องการไว้หน้าสำนักชะตาสวรรค์ขึ้นมา มณฑลหนานโจวก็ไม่มีอันใดเกี่ยวข้องกับตัวเจ้าหนิวโหย่วเต้าแล้ว หนิวโหย่วเต้าที่สูญเสียมณฑลหนานโจวไปย่อมไม่มีคุณสมบัติพอจะอยู่ที่นี่ได้อีก เมื่อเกิดเรื่องขึ้นสำนักหมื่นสรรพสัตว์ก็จะไม่คุ้มครองเขาแล้ว จะทำให้เขาต้องระเห็จออกไปเผชิญหน้ากับสำนักชะตาสวรรค์เอาเอง

เห็นได้ชัดว่ากำลังกดดันอยู่ แล้วก็กำลังบอกหนิวโหย่วเต้าอย่างเปิดเผยเช่นกันว่า ไม่ว่าสำนักชะตาวรรค์จะผิดขนาดไหนสำนักหมื่นสรรพสัตว์ก็ไม่มีทางยืนข้างเข้า ยอมมาคุยกับเจ้าดีๆ ก็ถือว่าไว้หน้าเจ้าพอควรแล้ว อย่าทำตัวไม่รู้ขอบเขตอีก