ตอนที่ 569 เรื่องนี้เจ้าพูดเองนะ ข้าไม่ได้บังคับเจ้า!

ตอนที่ 569 เรื่องนี้เจ้าพูดเองนะ ข้าไม่ได้บังคับเจ้า!

ยังจะทำอย่างไรได้อีกเล่า? คนผู้นี้มิใช่คนชอบพูดมาก เขาว่ามาอย่างไรก็ได้แต่ทำไปตามนั้น

หลีอู๋ฮวาเรียกคนมาจัดการทันที

ไม่นานนัก ห้องครัวถูกเก็บกวาดขนย้ายของออกไป ไห่หรูเยวี่ยที่นอนอยู่บนไม้กระดานเตียงคลุมด้วยผ้าห่มถูกยกเข้าไปในห้องครัว

ห้องครัวของบ้านคนร่ำรวยย่อมไม่ได้มีเพียงเตาเดียว แต่มีเตาไฟตั้งเรียงเป็นแถว ชายหนุ่มเดินหยุดข้างเตาไฟมองครู่หนึ่งแล้วชี้ไปทางหม้อใหญ่สามใบ สั่งให้เติมน้ำยกตั้งเตา

ผู้ช่วยปฏิบัติตามที่สั่งทันที รอจนน้ำเดือดปุดๆ มีควันร้อนลองขึ้นมา ชายหนุ่มสั่งให้ควบคุมความร้อนคงอุณหภูมิน้ำเอาไว้ จากนั้นก็สั่งให้ยกไม้กระดานที่มีไห่หรูเยวี่ยนอนอยู่ขึ้นไปตั้งบนเตา วางพาดบนหม้อสามใบที่มีไอร้อนลอยกรุ่น

“ป้อนน้ำ!” ชายหนุ่มสั่งให้หลีอู๋ฮวารินน้ำอุ่นให้ไห่หรูเยวี่ยที่อยู่ในสภาวะสลบไสล

วิธีการรักษาเช่นนี้หลีอู๋ฮวาไม่เคยพบเห็นยลยินมาก่อน แต่ก็ยังัดฟันทำตามที่สั่งอย่างว่าง่าย ไม่กล้าคัดค้าน

ในระหว่างนั้น ชายหนุ่มดึงมือไห่หรูเยวี่ยออกมาจากใต้ผ้าห่มแล้วกุมเอาไว้สักพัก วัดอุณหภูมิร่างกายของไห่หรูเยวี่ย ตรวจดูสัญญาณชีพ

เมื่อผ้าห่มถูกอังด้วยไอร้อน สีหน้าของคนที่อยู่ใต้ผ้าห่มแดงเรื่อเริ่มมีเหงื่อซึมแล้ว เปลือกตาไห่หรูเยวี่ยขยับนิดๆ คล้ายจะค่อนข้างร้อนจนทนไม่ไหวแล้ว นางลืมตาขึ้นมา แววตาของคนที่เพิ่งฟื้นตื่นสลัวมึนงง

หลีอู๋ฮวาก้าวเข้าไปหาทันที แววตาเปี่ยมความห่วงใย

แต่ก่อนเพียงอยากเล่นสนุกกับสตรีนางนี้เท่านั้น แต่โชคชะตาเล่นตลกกับมนุษย์ สุดท้ายกลับกลายเป็นครอบครัวเดียวกัน ความปรารถนาทางกายที่ต้องการเพียงระบายความใคร่ค่อยๆ เลือนหายไป ถูกแทนที่ความรักผูกพันแบบครอบครัวที่ยากจะหักใจทอดทิ้งได้

ไห่หรูเยวี่ยมองเขา เอ่ยถามเสียงอ่อนแรง “ที่นี่คือที่ใด ข้าร้อนเหลือเกิน”

หลีอู๋ฮวารีบเอ่ยว่า “อดทนไว้ กำลังแก้พิษให้เจ้าอยู่ อีกเดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว อดทนเอาไว้”

“แก้พิษหรือ?” สภาพอารมณ์ของไห่หรูเยวี่ยคล้ายจะตื่นตัวขึ้นมาเล็กน้อย เสียงค่อนข้างดังขึ้นมาแล้ว “ลูกละ ลูกเป็นอย่างไรบ้าง?”

ขอบตาหลีอู๋ฮวาแดงเรื่อ ไม่รอให้เขาได้เอ่ยวาจา มือของชายหนุ่มก็ยื่นเข้ามา บีบเปิดปากของไห่หรูเยวี่ยแล้วดีดยาลูกกลอนสีเขียวคล้ำเข้าไปในปากนาง

ชายหนุ่มเอ่ยว่า “ไม่ต้องพูดแล้ว ใช่พลังช่วยละลายยาให้นางเสีย”

“ได้ขอรับ!” หลีอู๋ฮวาพยักหน้ารับถี่ๆ

“เขาคือ…” ไห่หรูเยวี่ยรู้สึกว่าคนตรงหน้าดูค่อนข้างคุ้นตา แต่สติสัมปชัญญะไม่เต็มร้อยจึงนึกไม่อออก

“ไม่ต้องพูด ไม่ต้องพูดแล้ว” หลีอู๋ฮวายึดถือคำสั่งหมอดั่งราชโองการรีบห้ามนางไว้ เริ่มใช้พลังหลอมละลายยากระตุ้นฤทธิ์ยาให้

หลังจากยาเริ่มออกฤทธิ์แล้ว ไห่หรูเยวี่ยมีสีหน้าทรมาน เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราวกับถูกต้มอยู่ “อู๋ฮวา ข้าทรมานเหลือเกิน”

“ท่านหมอ นางเป็นอะไรไปขอรับ?” หลีอู๋ฮวาหันไปถามชายหนุ่มทันที

ชายหนุ่มไม่ตอบคำถาม เพียงเอ่ยว่า “เปิดผ้าห่มออกได้แล้ว”

ผ้าห่มที่เปียกชื้นและร้อนอบอ้าวถูกลากออกไปไว้ด้านข้างทันที ชายหนุ่มเอ่ยต่อว่า “ถอดเสื้อผ้านางออก ถอดออกให้หมดจนเปลือยเปล่า”

“ห๊า! นี่…” หลีอู๋ฮวาตะลึงไปเล็กน้อย

ชายหนุ่มไม่สนใจความคิดของเขา หันไปหยิบเข่งไม้ไผ่ของตนที่อยู่ด้านข้าง หยิบข้าวของจำพวกขวดโถโหลแก้วจำนวนหนึ่งออกมา เปิดแผ่นหนังม้วนหนึ่งออกเผยให้เห็นของจำพวกเข็มเงินหลายขนาดทั้งเล็กทั้งใหญ่แตกต่างกันไปเสียบเรียงรายเป็นแถว ทั้งหมดถูกดึงออกมาใส่ไว้ในขันเงินเล็กๆ ใบหนึ่งจากนั้นก็เทน้ำสะอาดใส่เข้าไป โรยผงยาบางอย่างที่ไม่ทราบชื่อลงไปเพื่อแช่อุปกรณ์เหล่านั้น

สุดท้ายหลีอู๋ฮวาก็กัดฟันตัดสินใจไล่ผู้ช่วยชายออกไปให้หมด เรียกสาวใช้กลุ่มหนึ่งเข้ามาแทน สั่งให้คนเฝ้าด้านนอกห้องครัวเอาไว้ กันไม่ให้มีใครเข้ามา

สุดท้ายไห่หรูเยวี่ยที่อ่อนแรงด้วยอาการป่วยก็ต้องเผชิญความอับอายไม่กำลังจะต่อต้านได้ ถูกเปลืองผ้าจนนอนเปลือยเปล่าต่อหน้าบุรุษแปลกหน้าคนหนี่งจะไม่อับอายได้หรือ? จึงได้แต่หลับตาลงเสีย

โชคดีที่ความเจ็บปวดจากฤทธิ์ยาในกระเพาะให้นางไม่มีเวลามาคิดมากมายนัก

สาวใช้ที่เป็นลูกมืออยู่ในห้องล้วนหน้าแดงขึ้นมา แต่ล้วนต้องยอมรับกันอยู่ภายในใจว่ารูปร่างขององค์หญิงใหญ่ยอดเยี่ยมนัก ดูดีเช่นเดียวกับรูปโฉม

ชายหนุ่มยืนอยู่ข้างกายไห่หรูเยวี่ยมองพินิจหัวจรดเท้าตรวจสอบอาการ ในแววตาไม่ปรากฏความผิดปกติใดๆ ถึงแม้จะดูให้ความสนใจแต่แววตากลับไม่ต่างไปจากมองหมูหรือว่าคนที่ตายไปแล้ว

กลับเป็นหลีอู๋ฮวาที่มีสีหน้าตึงเครียด รู้สึกค่อนข้างยากจะทนรับไหว

สิ่งที่ทำให้ไห่หรูเยวี่ยรู้สึกแย่กว่าเดิมคือชายหนุ่มยื่นมือไปลูบคลำหลายส่วนบนร่างกายไห่หรูเยวี่ย วัดอุณหภูมิในบริเวณเหล่านั้น

จากนั้นก็ยื่นอ่างเงินใบหนึ่งที่ผสมตัวยาเอาไว้ให้หลีอู๋ฮวา “ร่างกายของนางและห้องครัวล้วนไม่สะอาด ใช้น้ำยาเช็ดตัวนางหนึ่งรอบ”

หลีอู๋ฮวาปฏิบัติตามด้วยสีหน้าตึงเครียด

หลังจากจับไห่หรูเยวี่ยพลิกไปพลิกมาเช็ดตัวเรียบร้อย ชายหนุ่มถือกระปุกยาไว้ในมือ ส่วนมืออีกข้างถือเข็มเงินจุ่มลงไปในกระปุกแตะผงยา เริ่มฝังเข็มไปตามจุดชีพจรบนร่างของไห่หรูเยวี่ยอย่างรวดเร็ว ผงยาที่เคลือบอยู่ก็เข้าสู่จุดชีพจรของไห่หรูเยวี่ยไปพร้อมกัน

พอฝังด้านหน้าเสร็จก็พลิกฝังด้านหลังต่อ สุดท้ายไห่หรูเยวี่ยนอนคว่ำอยู่บนไม้กระดาน มีท่อเข็มเล็กๆ ที่กลวงเปล่าเสียบปักอยู่ที่ปลายนิ้วทุกนิ้ว

“จากนี้ข้าจะต้องฝังโอสถเม็ดหนึ่งเข้าสู่ไขกระดูกของนางเพื่อฟื้นฟูและเพิ่มสมรรถภาพการสร้างโลหิตในร่างนางขึ้น อาจจะค่อนข้างเจ็บปวด อย่าปล่อยให้นางดิ้นพล่านวุ่นวาย” ชานหนุ่มเอ่ยสั่งการ