ตอนที่ 86 ผูกมิตรด้วยเชิงกลอน

ตอนที่ 86 ผูกมิตรด้วยเชิงกลอน

ใครบางคนอยากกินไก่ แต่ใครอีกคนมีไก่ที่ตุ๋นเสร็จเรียบร้อยวางอยู่ตรงหน้า ทว่ากลับกินไม่รู้รส เอาแต่ทอดถอนใจ

พื้นที่รกร้างห่างไกลอย่างอำเภอชางหลูไม่มีปราชญ์เรืองปัญญาอย่างแท้จริง ถึงต่อให้มี เมืองเล็กๆ เช่นนี้ก็ไม่สามารถรั้งตัวเอาไว้ได้ คงจะจากเมืองไปนานแล้ว หลินซั่งปอถือได้ว่าเป็นผู้ที่มีความรู้คนหนึ่งในอำเภอ ด้วยเหตุนี้จึงได้รับเทียบเชิญเช่นกัน

อาหารทั้งจานเนื้อจานผักจัดวางไว้บนโต๊ะ ทว่าหลินซั่งปอหยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วก็วางลงไปอีก หยิบเทียบเชิญที่วางอยู่ด้านข้างขึ้นมาอ่านซ้ำ คล้ายอยากจะมองจนมีดอกไม้งอกออกมา ท้ายที่สุดก็หยิบเทียบเชิญลุกจากโต๊ะ ทิ้งภรรยาและบุตรสาวไว้ที่โต๊ะอาหาร เดินไปเดินมาอยู่ในป่าไผ่นอกบ้าน

ไม่นานนักหลินฮูหยินก็ตามออกมา เอ่ยถามว่า “เทียบเชิญของท่านหญิง ผู้อื่นมิใช่ว่าจะได้มาง่ายๆ ไยท่านถึงกังวลเช่นนี้เล่า? ”

หลินซั่งปอส่ายหน้า ถอนใจพลางกล่าวว่า “เมืองหลวงต่างหากถึงจะเป็นสถานที่ที่มียอดบัณฑิตเลื่องชื่อและนักปราชญ์เรืองปัญญามารวมตัวกันอย่างแท้จริง ท่านหญิงอย่างนางมีสิ่งใดบ้างที่ยังไม่เคยพบพานมาก่อน ในอำเภอเล็กๆ เช่นนี้จะไปมียอดกวีอันใดได้ ผูกมิตรด้วยเชิงกลอนที่ว่า มองอย่างไรก็เป็นข้ออ้างทั้งเพ เจ้าไม่เห็นความเคลื่อนไหวของอำเภอชางหลูในช่วงนี้หรือ? คหบดีหลายตระกูลถูกยึดทรัพย์แทบจะถ้วนหน้า เห็นได้ชัดว่าท่านอ๋องผู้นั้นกำลังหาเงินอยู่ ครอบครัวเราค่อนข้างมั่งมี เทียบเชิญนี้ เกรงว่าคงจัดงานเลี้ยงขึ้นโดยมีจุดประสงค์แอบแฝงเป็นแน่!”

หลินฮูหยินพลันเอ่ยด้วยความกังวล “เช่นนั้นจะทำอย่างไรดี?”

หลินซั่งปอถอนหายใจพลางเอ่ยว่า “จะทำอย่างไรได้เล่า? ถูกเพ่งเล็งแล้ว เกรงว่าคงหนีไม่พ้น…”

……

คฤหาสน์ตระกูลซูที่ก่อด้วยกำแพงสีขาวหลังคาสีดำ นับเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงที่มีอยู่น้อยนิดในอำเภอชางหลู ท่านผู้เฒ่าซูเต๋อคังก็นับว่าเป็นผู้มีการศึกษาที่มีชื่อเสียงในอำเภอชางหลูเช่นกัน ในอดีตเคยไปร่ำเรียนที่เมืองหลวง ได้ยินว่าเป็นสหายร่วมชั้นเรียนของผู้สำเร็จราชการคนหนึ่งในปัจจุบันนี้ อีกทั้งบรรพบุรุษก็เคยเป็นขุนนางใหญ่ในราชสำนัก กิจการของตระกูลในปัจจุบันนี้ก็นับว่าตกทอดมาจากบรรพบุรุษ

ซูเต๋อคังก็เป็นหนึ่งในคณะที่ไปต้อนรับซางเฉาจงในวันนั้น เดิมทีเขานั่งรถม้าไป ผลคือไม่เพียงแต่จะได้เห็นฉากนองเลือด แต่สุดท้ายยังต้องเดินกลับอีก ผู้เฒ่าสูงวัยคนหนึ่งถูกบังคับให้เดินเป็นระยะทางไกลปานนั้น แทบจะเอาชีวิตไม่รอด แต่ในความโชคร้ายก็มีโชคดีอยู่ เขารอดชีวิตกลับมาได้ และตระกูลซูก็นับเป็นหนึ่งในตระกูลส่วนน้อยที่ไม่ถูกตรวจยึดทรัพย์ ได้รับความตระหนกทว่าไม่ประสบอันตราย

พ่อบ้านถือเทียบเชิญไว้ เดินเป็นเพื่อนซูเต๋อคังที่ยันไม้เท้าเดินเล่นอยู่ในสวน เอ่ยถามประโยคหนึ่ง “นายท่าน ท่านหญิงผู้นี้ต้องการผูกมิตรด้วยเชิงกลอนหมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ?”

ไม้เท้ากระทบพื้นดังต๊อกๆ ซูเต๋อคังแค่นเสียงหยัน “จะหมายความว่าอย่างไรได้อีก ก็แค่เข่นฆ่าก่อกรรมมากเกินไปจึงอยากซื้อใจคน จงใจเสแสร้งให้คนเห็นก็เท่านั้น!”

พ่อบ้านถามอีกครั้ง “นายท่าน เช่นนั้นจะไปหรือไม่ขอรับ?”

ซูเต๋อคังใคร่ครวญดูเล็กน้อย จากนั้นถอนใจ “ข้าเองก็ลำบากใจเช่นกัน! หากไม่ไป ชีวิตของคนทั้งตระกูลจะตกอยู่ในอันตราย! แต่ถ้าไป เห็นได้ชัดว่ายงผิงจวิ้นอ๋องผู้นี้คิดก่อกบฏ วางแผนทรยศ เมื่อทัพใหญ่ของราชสำนักมาถึง เขาจะต้องพินาศยับเยินแน่ เมื่อถึงเวลานั้นตระกูลซูของข้าอาจถูกคาดโทษว่าสมคบกับกบฏ เผลอๆ อาจจะถูกคิดบัญชีไปด้วย…”

……

ช่วงพลบค่ำในอำเภอชางหลู เนื่องจากมีเทียบเชิญสิบกว่าใบถูกส่งออกไป ภายในอำเภอจึงเกิดความโกลาหลขึ้นเล็กน้อย

ภายในร้านหมึกวิเวก ลู่เซิ่งจงยืนประสานมือพูดจามีมารยาทหลายต่อหลายครั้ง ในที่สุดก็ไล่เพื่อนบ้านรอบข้างที่มาชมเรื่องครื้นเครงกลับไปได้

สาเหตุย่อมมาจากเทียบเชิญใบนั้น คนของร้านค้ารอบข้างเห็นเจ้าหน้าที่ของทางการขี่ม้านำเทียบเชิญมาส่งให้ลู่เซิ่งจง พอได้ยินเจ้าหน้าที่บอกว่าเป็นเทียบเชิญจากท่านหญิง พวกเขาย่อมมามุงดูด้วยความตื่นตะลึงอยากรู้อยากเห็น

หลังจากสงบลงแล้ว ลู่เซิ่งจงก็เดินกลับไปด้านหลังโต๊ะคิดเงิน เปิดเทียบเชิญใบนั้นอ่านดูอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็สอดเทียบเชิญเก็บไว้ในแขนเสื้อ ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ยามที่รัตติกาลมาเยือน มีโคมไฟสองดวงแขวนอยู่หน้าประตู ทว่าเขาจุดโคมแค่ดวงเดียว

ผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม มีแขกเข้ามาในร้าน รั้งอยู่พักใหญ่ถึงจะจากไป

…….

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อหนิวโหย่วเต้าเปิดประตู ซางซูชิงก็ยืนคอยอยู่นอกประตูตามที่คาดไว้

“อรุณสวัสดิ์ เต้าเหยี่ย”

“อรุณสวัสดิ์พ่ะย่ะค่ะ ท่านหญิง”

ไม่จำเป็นต้องพูดให้มากความ หนิวโหย่วเต้าเปิดหน้าต่างทุกบานไว้ก่อนเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ จากนั้นนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งอย่างรู้หน้าที่

ซางซูชิงก็เดินไปหยุดอยู่ด้านหลังเขาอย่างเป็นธรรมชาติ เริ่มช่วยเกล้าผมให้เขา

ตามปกติแล้ว ทุกครั้งที่ซางซูชิงมาจะพูดคุยเล็กน้อย ทว่าหนนี้กลับนิ่งเงียบไม่พูดจา จนกระทั่งช่วยเกล้าผมให้หนิวโหน่วเต้าเสร็จก็ยังไม่พูดอะไร

สุดท้ายก็เป็นหนิวโหย่วเต้าที่จ้องนางผ่านคันฉ่องพลางเอ่ยถาม “ท่านหญิงไม่คิดจะถามอันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

ซางซูชิงย้อนถาม “เต้าเหยี่ยจะยอมบอกข้าหรือ?”

หนิวโหย่วเต้ากล่าวไปตามตรง “อันที่จริงก็ไม่คิดปิดบังพวกพระองค์อยู่แล้ว คนที่ไปจัดการก็เป็นคนของพวกพระองค์”

ซางซูชิงเอ่ยสั้นๆ “แต่ก็ยังไม่กระจ่างอยู่ดี”

หนิวโหย่วเต้ากลับเอ่ยขึ้นว่า “ลำบากท่านหญิงต้องมาทำงานเช่นนี้ให้ทุกวัน กระหม่อมรู้สึกเกรงใจเป็นอย่างยิ่ง ประเดี๋ยวขอเชิญท่านหญิงมาชมละครสักฉากดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

ซางซูชิงกะพริบตาปริบๆ เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ดี!”

……

แสงตะวันสีทองสาดส่องทั่วผืนป่า ณ เชิงเขาที่อยู่ห่างออกมาจากตัวอำเภอ ผู้ที่ได้รับเทียบเชิญเมื่อวานนี้ บ้างก็นั่งเกวียนเทียมวัว บ้างก็นั่งเกี้ยว บ้างก็เดินเท้ามาเข้าร่วมงานเลี้ยง