บทที่ 18 คนหนุนหลังมาแล้ว

สายตาเยือกเย็นของเซียวจิ่นหมิงรีบกวาดไปมองหัวหน้าทหารจวน หัวหน้าทหารจวนรีบคุกเข่าลง แล้วก็รายงานสิ่งที่เกิดขึ้นออกมาให้ฟังอย่างละเอียด

ฉีซินจื่อกัดริมฝีปากเล็กน้อย พร้อมรีบพูดขึ้นว่า “ศิษย์พี่ พวกเราเป็นคนฝึกวรยุทธค่อนข้างมีแรงเยอะ ข้าเพียงแค่ควบคุมตัวเองไม่ได้ ข้าไม่ได้ตั้งใจที่จะทำร้ายเสด็จพี่พระชายา”

หยุนหรั่นเฟิงนั่งดูอยู่ด้านข้างด้วยสายตาเย็นชา ปรบมือพร้อมพูดขึ้นว่า “มีเหตุผลมีหลักฐาน ข้ารู้สึกสมเพช เรียนการแสดงมาจากไหนหรือ? แสดงบทบาทได้ดีจริงๆ เปลี่ยนหน้าได้เร็วขนาดนี้ ทำไมเจ้าไม่ไปเรียนการแสดงละคร”

สีหน้าฉีซินจื่อขาวซีด ร่างกายโอนเอนเหมือนจะทนไม่ไหวแล้ว พร้อมพูดขึ้นว่า “ศิษย์พี่ นาง....ทำไมนางถึงได้รังแกข้าขนาดนี้”

เดิมเพราะเมื่อเช้าเซียวจิ่นหมิงก็ถูกหยุนหรั่นเฟิงทำให้โกรธอยู่แล้ว ในใจมีไฟแห่งความโกรธ เมื่อกี้ก็เห็นหยุนหรั่นเฟิงกำลังจะลงมือทำร้าย เชื่อและยอมรับในสิ่งที่ได้ยินได้เห็นมาก่อน เวลานี้หยุนหรั่นเฟิงยิ่งวางตัวหยิ่ง ยิ่งโกรธโมโหแล้วพูดขึ้นว่า “หยุนหรั่นเฟิง เจ้าทำร้ายคนยังไม่พอ ยังพูดจาเสียดสี วันนี้ข้าไม่สนว่าเจ้าจะยินยอมหรือไม่ เจ้าจะต้องขอโทษซินจื่อ”

หยุนหรั่นเฟิงอึ้งเล็กน้อย จากนั้น ไฟแห่งความโกรธลุกโชนพุ่งตรงมาที่หัวใจของนาง นางพูดขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “ขอโทษ ขอโทษเหี้ยอะไร ต้องทำร้ายข้า ยังอยากจะให้ข้าขอโทษนาง เจ้าฝันไปเถอะ เซียวจิ่นหมิง เจ้าเป็นผู้ชายสารเลว ทั้งที่หัวหน้าทหารจวนก็พูดแล้ว ฉีซินจื่อลงมือทำร้ายข้า เจ้ายังจะให้ข้าขอโทษ เจ้าเห็นว่าข้าเป็นโคลนหรือ?”

“บังอาจ เจ้าวางยาพิษแม่นมฉาง เมื่อกี้เจ้าก็ลงมือตบซินจื่อ ข้าเชื่อสายตาของตนเอง” เซียวจิ่นหมิงพูดขึ้นมาอย่างเย็นชา

หยุนหรั่นเฟิงรู้สึกไฟแห่งความโกรธลุกโชนไปทั่วทั้งร่างกาย อยากที่จะเอามีดผ่าตัดผ่าหัวเซียวจิ่นหมิงเสียเดี๋ยวนี้ ดูว่าภายในหัวสมองของผู้ชายสารเลวคนนี้จะเป็นสีอะไร

“ควาย....” น้อยครั้งที่หยุนหรั่นเฟิงถูกทำให้โกรธอย่างบ้าคลั่ง ยกขาขึ้นมาแล้วจะลั่นไกปืน นางไม่เล่นด้วยแล้ว ข้าผู้ชายสารเลวคนนี้ให้รู้แล้วรู้รอด

เซียวจิ่นหมิงกลับรู้ความเคลื่อนไหวของหยุนหรั่นเฟิงขึ้นมาก่อน คว้าจับมือหยุนหรั่นเฟิงไว้ทั้งสองข้างด้วยมือเดียว แล้วพูดขึ้นด้วยสายตาเป็นประกายว่า “ขอโทษ”

“เจ้าฝันไปเถอะ” หยุนหรั่นเฟิงเงยหน้าถลึงตาใส่เขา แววตาแทบจะพ่นเป็นไฟออกมา ทั้งสองคนมองสบตากัน ต่างคนต่างก็ไม่ยอมแพ้ คนอื่นแทบไม่กล้าหายใจแรง บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหยุดนิ่ง

“บังอาจ ใครบีบบังคับให้เฟิงเอ๋อของข้าขอโทษ” เสียงคล้ายระฆังดังขึ้นทำลายความเงียบราวกับฟ้าร้องในทันใด

สายตาทุกคนพร่ามัว หยุนโม่พุ่งพรวดเข้ามา มองเห็นภาพตรงหน้า สายตาแดงก่ำ พร้อมพูดขึ้นอย่างโกรธโมโหว่า “เซียวจิ่นหมิง เจ้าปฏิบัติต่อเฟิงเอ๋อแบบนี้หรือ”

ความคับแค้นใจที่เมื่อกี้ยังซ่อนเร้นอยู่ในก้นบึ้งหัวใจของหยุนหรั่นเฟิง พวยพุ่งออกมาในทันที น้ำตาเอ่อคลอในดวงตาของนาง พร้อมพูดขึ้นว่า “พ่อ....”

ภายใต้สายตาจับจ้องมองของหยุนโม่ เซียวจิ่นหมิงปล่อยมือ หยุนหรั่นเฟิงรีบวิ่งไปหาหยุนโม่ สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร หยุนโม่เห็นแล้วก็อัดอั้นใจขึ้นมาทันที

ในที่ลับ หยุนหรั่นเฟิงหยุดน้ำตา แอบยกนิ้วโป้งให้กับหลินหลังที่ไปตามผู้ช่วยมาได้ทัน

เซียวจิ่นหมิงมองดูท่าทีน่าสงสารของหยุนหรั่นเฟิง รู้สึกเหมือนเส้นเลือดบนหน้าผากของตนกระตุกไม่หยุด

เขาพยายามระงับอารมณ์อย่างสุดความสามารถ พร้อมพูดขึ้นด้วยเสียงเย็นชาว่า “เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ล้วนเป็นเรื่องภายในบ้าน แม่ทัพใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วง”

หยุนโม่พูดขึ้นอย่างโกรธโมโหว่า “ลูกสาวของข้าเป็นสุดที่รักของข้า อยู่บ้านก็ถูกประคบประหงมอย่างล้ำค่าที่สุด พอมาอยู่กับเจ้า ถูกพวกเจ้ารังแกเช่นนี้ เพียงคำว่าเรื่องภายในบ้านก็สามารถบอกปัดไปได้หรือ ข้าเป็นพ่อของนาง ไม่ใช่คนอื่น”

เซียวจิ่นหมิงก็รู้ว่าหยุนโม่รักและทะนุถนอมหยุนหรั่นเฟิงอย่างมาก สีหน้าจึงอ่อนโยนลง กำลังจะพูดขึ้นมา ฉีซินจื่อที่อยู่ด้านข้างก็ร้องห่มร้องไห้พร้อมพูดขึ้นว่า “แม่ทัพใหญ่ช่างมีบารมียิ่งใหญ่นัก เสด็จพี่พระชายามีพ่ออย่างท่านคอยหนุนหลัง ก็สามารถที่จะรังแกข้าที่เป็นลูกกำพร้าไม่มีพ่อไม่มีแม่หรือ?”

เซียวจิ่นหมิงเคารพนับถืออาจารย์ที่จากไปแล้วอย่างที่สุดมาตลอด มองดูท่าทีน่าสงสารของฉีซินจื่อแล้ว ก็ถอนหายใจเล็กน้อย พร้อมพูดปลอบนางว่า “เจ้าวางใจ ถึงแม้อาจารย์จะจากไปแล้ว เจ้าก็ยังมีศิษย์พี่คอยปกป้อง”

ฉีซินจื่อเงยหน้ามองดูอย่างซาบซึ้ง พร้อมพูดขึ้นว่า “ศิษย์พี่.....”

หยุนโม่จ้องมองดูคนทั้งสองตรงหน้า แล้วก็หันไปมองดูลูกสาวของตนที่อยู่ด้านหลังตนอย่างโดดเดี่ยว ทั้งโกรธทั้งเสียใจว คว้าจับมือหยุนหรั่นเฟิงพร้อมพูดขึ้นว่า “ไป พ่อพาเจ้ากลับบ้าน เราไม่อยู่ที่นี่ให้เศร้าโศกเสียใจ”

หยุนหรั่นเฟิงรีบดึงหยุนโม่ไว้ พร้อมพูดขึ้นว่า “พ่อ กลับก็ส่วนกลับ แต่ใครถูกใครผิด เหตุและผลควรพูดกันอย่างชัดเจน ไม่อย่างนั้นต่อให้ข้ากลับไปแล้ว ก็ยังจะมีคนชี้หน้าก่นด่าข้า ข้าไม่ยอม”