บทที่ 32 หย่าสามี? ข้ายอมให้เจ้าก็ได้

แม้ว่าปกติแล้วเซียวจิ่นหมิงจะมีนิสัยมั่นคงหนักแน่น แต่กลับถูกคำพูดนี้บีบคั้นจนถึงกับชักเท้าถอยหลังไปก้าวหนึ่งเลยทีเดียว ใช้สายตาที่แทบจะฆ่าคนได้มองไปที่หยุนหรั่นเฟิงเขม็ง "หยุนหรั่นเฟิง นี่เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไรของเจ้า?!"

หยุนหรั่นเฟิงพูดขึ้นทันที "หรือว่าไม่มีล่ะ? เจ้าจะลองหาคนรับใช้ฝ่ายในสักคนมาตรวจสอบดูก็ได้ ว่าสิ่งที่ข้าพูดมาเป็นความจริงหรือไม่ แค่ตรวจดูก็รู้แล้ว! เมื่อครู่เจ้ายังให้คนไปตรวจสอบบาดแผลของข้าอยู่เลย มาตอนนี้ตาตัวเองบ้างกลับไม่กล้าทำแล้วรึ?!”

เซียวจิ่นหมิงจ้องหยุนหรั่นเฟิงด้วยสายตาคุกคาม!

ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าหยุนหรั่นเฟิงกำลังวางแผนอะไร!

ทั้งเรื่องอาการบาดเจ็บ ทั้งเรื่องการแข่งขันนี้ ผูกเข้าด้วยกันเป็นเงื่อนเป็นปม ทั้งหมดก็เพื่อตอนนี้!

ไม่ว่าไฝดำที่ว่านั้นจะมีหรือไม่มีก็ตาม มันก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะยอมให้คนรับใช้มาตรวจสอบร่างกายในตำแหน่งที่มันส่วนตัวมาก ๆ แบบนั้น หยุนหรั่นเฟิงกำลังขุดหลุม แล้วบังคับให้เขากระโดดลงไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!

หยุนหรั่นเฟิงปรายตามองมา แววตาใสกระจ่างยกขึ้นน้อย ๆ แฝงแววยั่วยุที่มีคนเพียงสองคนเท่านั้นที่สามารถเข้าใจได้ " เซียวจิ่นหมิง เจ้าว่าอย่างไรล่ะ?"

เซียวจิ่นหมิงจ้องนางตาเขม็ง ก้าวเดินขึ้นมาข้างหน้าทันที!

อากาศในท้องพระโรงหลักดูเหมือนจะเย็นเยียบลงกะทันหัน แรงกดดันที่รุนแรงและทรงอำนาจทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ หยุนหรั่นเฟิงรับรู้ถึงคลื่นแห่งความน่าสะพรึงกลัวขึ้นมาแบบไม่มีเหตุผล ชักเท้าถอยกลับไปโดยสัญชาตญาณ "เซียวจิ่นหมิง นี่เจ้าคิดจะทำอะไรน่ะ? ฝ่าบาทกับไทเฮาก็ประทับอยู่ที่นี่ด้วยนะ!”

ไอ้ผู้ชายนิสัยหมาคนนี้ คงไม่ใช่ว่าถูกนางทำให้โกรธจนเป็นบ้าไปแล้วหรอกนะ!

หยุนหรั่นเฟิงมองเห็นความกลัวในดวงตาของหยุนหรั่นเฟิง ฝีเท้าพลันหยุดชะงัก มุมปากบางตรงของเขาโค้งงอขึ้นเป็นเส้นโค้งที่คมชัด แววตาที่มองหยุนหรั่นเฟิงเปลี่ยนจากความโกรธเคืองเป็นเฉยเมยเย็นชา เพียงครู่เดียว ก็กลับมายืดตัวตรงแล้วมองด้วยท่าทางดุจราชาหมาป่าผู้สูงศักดิ์อีกครั้ง

"ต้องการหย่าสามีสินะ? ได้! ข้ายอมให้เจ้า!"

ทันทีที่สิ้นเสียงลง ท้องฟ้าก็เกิดเสียงครืนครันกัมปนาทขึ้นมาทันที สายฟ้าแลบแปลบปลาบสว่างวาบไปทั่วผืนฟ้ายามค่ำคืนอันมืดมิด สายฝนเทกระหน่ำลงมาราวกับน้ำตก

เมืองเซิ่งจิงไม่มีฝนตกมาเกือบครึ่งปีแล้ว ในที่สุดก็นำพาสายฝนที่ห่างหายไปนานกลับมาเสียที!

พร้อมกับเสียงฟ้าร้องและสายฝนกระหน่ำ ข่าวที่ว่าองค์ชายแปดเซียวจิ่นหมิงถูกหยุนหรั่นเฟิงหย่าก็เหมือนดั่งติดปีกคู่มหาศาล เหินลอยแพร่กระจายไปทั่วทุกซอกทุกมุมของแคว้นต้าหลี่ในชั่วพริบตา

องค์ชายหกเซียวจิ่นเจ๋อหัวเราะดังลั่นอยู่ในจวน "ข่าวดีอะไรอย่างนี้! ออกไปป่าวประกาศให้ข้าเดี๋ยวนี้! ยิ่งมีคนรู้เรื่องนี้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น ตอนนี้ข้าอยากเห็นหน้าเซียวจิ่นหมิงนัก ว่ายังจะมีหน้าออกไปพบเจอผู้คนอีกหรือไม่!"

หยุนหรั่นเฉินที่อยู่ในจวนแม่ทัพก็ได้ยินข่าวนี้เช่นกัน ร่องรอยความประหลาดใจสายหนึ่งฉายชัดบนใบหน้าอันงดงามของนาง "หยุนหรั่นเฟิงหย่าสามี ? นางเป็นบ้าอะไรขึ้นมา?"

"คุณหนูรอง แปลว่าคุณหนูใหญ่จะกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ? ครั้งก่อนที่ร้านนั่น..... คุณหนูใหญ่ดูเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคนเลยเจ้าค่ะ"

หยุนหรั่นเฉินเลิกคิ้ว "ครั้งก่อนเป็นเพราะข้าประมาทเกินไป ถ้านางกลับมาจริง ๆ ข้าจะทำให้นางได้รู้ว่า ใครกันแน่ที่เป็นลูกสาวภรรยาเอกผู้ทรงเกียรติที่แท้จริงแห่งตระกูลหยุน!"

สายลมและเสียงฟ้าร้องเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง สายฝนเทกระหน่ำเหมือนดั่งน้ำตก ฝนนั้นตกต่อเนื่องกันราว ๆ ครึ่งคืนโดยไม่หยุดเม็ด จนสุดท้ายก็หยุดในช่วงราว ๆ รุ่งสาง เมฆดำหนาทึบที่ปกคลุมท้องฟ้ามาครึ่งค่อนคืนค่อย ๆ สลายหายไป ทางด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือปรากฏดาวประหลาดที่จรัสแสงเจิดจ้าดวงหนึ่ง.....

ณ.สำนักหอดูดาวหลวง เรือนร่างสูงโปร่งผอมบางยืนอยู่บนแท่นสังเกตการณ์ ดวงตาจ้องมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ดาวหงส์ที่ทอประกายแสงผิดแปลกประทับอยู่ในดวงตาใสกระจ่างคู่หนึ่ง ใบหน้าสะอาดใสงามสง่าปรากฏแววสับสนขึ้นมาสายหนึ่ง พึมพำกับตัวเองว่า “ เป็นไปได้อย่างไรกัน?”

......

ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี หยุนหรั่นเฟิงก็พาหลินหลังออกจากจวนองค์ชายแปดอย่างยิ่งใหญ่เกรียงไกร

ที่บอกว่ายิ่งใหญ่เกรียงไกรมาก นั่นก็เพราะขบวนรถม้าที่อยู่ด้านหลังพวกนางสองนายบ่าว มีรถขนของขนาดใหญ่พ่วงท้ายอีกหลายสิบคัน ในรถเหล่านั้นไม่เพียงบรรจุสินเดิมของเจ้าสาวตอนที่นางแต่งมาเท่านั้น แต่ยังมีสิ่งของที่ไทเฮาและฮ่องเต้เฉียนคังพระราชทานมาเป็นสินชดเชยด้วย ถึงขั้นที่ฮ่องเต้เฉียนคังมีพระประสงค์จะปลอบใจตระกูลหยุน จึงบังคับให้เซียวจิ่นหมิงนำทรัพย์สินจำนวนหนึ่งในสามที่เก็บรักษาไว้ในโกดังจวนองค์ชายแปดออกมา บรรจุใส่รถม้าคันใหญ่เพื่อถือเป็นการชดเชยให้นา งอีกด้วย

ด้วยเหตุนี้ ฉีซินจื่อยังถึงกับมาเอะอะโวยวายอย่างไม่พอใจไปหนึ่งฉาก "ศิษย์พี่ เห็น ๆ อยู่ว่าหยุนหรั่นเฟิงเล่นไม่ซื่อ ทำไมถึงกลายเป็นว่าฝ่าบาทและไทเฮากลับไปช่วยนางแทนล่ะ"

สีหน้าของเซียวจิ่นหมิงดำทะมึน สายตาจับจ้องไปที่ขบวนรถม้าบรรจุสิ่งของที่พร้อมจะออกเดินทางซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกล ร่องรอยของอารมณ์ที่แทบจะมองไม่เห็นสายหนึ่งเล็ดลอดผ่านส่วนลึกของดวงตาออกมา ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "หนึ่งแยกห่างเป็นสอง ต่างคนต่างปลอดภัยไร้ปัญหา ต่างฝ่ายต่างก็สบายใจ"

ฉีซินจื่อถึงกับตะลึงไป ได้แต่นึกสงสัยตัวเองว่าเมื่อครู่เหมือนนางจะฟังออกถึงนัยยะอะไรบางอย่างจากคำพูดเหล่านี้ แต่พอลองพิจารณาให้ละเอียดอีกที ก็เหมือนจะฟังไม่ออกว่ามีความหมายแฝงอะไร พอเห็นว่าเซียวจิ่นหมิงหันหลังกลับพลางเดินตรงดิ่งไปที่ห้องหนังสือแล้ว ก็รีบวิ่งไล่ตามไป " ศิษย์พี่ รอข้าด้วย!"