ตอนที่ 114 เหตุใดเขาจึงเป็นคนแปลกเช่นนี้!

คำพูดของลู่เจี้ย ทำให้ความโกรธพุ่งผ่านดวงตาของลู่จ้าน

เพราะไม่ได้เข้าวังคารวะทักทาย จึงใช้โอกาสนี้เอาคืนโดยสร้างความอับอายให้แก่นายน้อยของเขาหรือ

“นายน้อยขอรับ มีคนมาจากวังหลวงขอรับ” ห่างออกไปไม่ไกลนัก มีองครักษ์ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งเพื่อรายงานกับลู่เจี้ย

ลู่เจี้ยคลายปลายนิ้ว ดอกไม้ในมือจึงร่วงหล่นลงสู่พื้น สายตาเต็มไปด้วยความเงียบสงบ ไม่มีความตกใจแม้แต่น้อย “ไปกันเถอะ ไปรับราชโองการ”

เขาเดินนำ โดยมีลู่จ้านเดินตามหลังไป

ข้าหลวงในวังหลวงประกาศพระราชโองการด้วยปากเปล่า ซึ่งเนื้อหามิได้แตกต่างจากสาส์นลับที่ลู่เจี้ยได้รับมาก่อนหน้านี้

โดยปกติแล้ว พระราชโองการที่ประกาศโดยปากเปล่า จะไม่ใช่ลักษณะที่กล่าวไปอย่างตรงไปตรงมากนัก จะบอกเนื้อหาเพียงว่าลู่เจี้ยได้รับเชิญเป็นตัวแทนของจวนอ๋องลู่ให้เข้าร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำแห่งราชสำนัก โดยมีเนื้อหาเน้นย้ำประโยคหนึ่งว่า ต้องเข้าร่วมสถานเดียว มิเช่นนั้นจะถือว่าขัดราชโองการ

พอประกาศพระราชโองการเสร็จสรรพ ข้าหลวงก็เดินจากไป

พระชายาลู่รีบเดินเข้ามาหา มองเห็นเงาด้านหลังของบุตรชายกำลังยืนอย่างโดดเดี่ยวเพียงผู้เดียวอยู่ในห้องโถงใหญ่ จึงอดสงสารไม่ได้ “เจี้ยเอ๋อร์”

เสียงของนางสะอึกสะอื้นเล็กน้อย

นางรู้สึกสงสารบุตรชายของตน เห็นชัดๆ ว่าเขาขาดวิญญาณจิตไปหนึ่งดวง ไม่สามารถบำเพ็ญปฏิบัติได้ จึงเป็นห่วงเรื่องอายุขัยของเขายิ่งนัก แต่ก็หลีกหนีแผนการชั่วร้ายลับๆ นี้ไปไม่พ้น

เมื่อได้ยินเสียงมารดาของตน ลู่เจี้ยจึงหันกลับมาและมองไปทางมารดาด้วยแววตาที่อบอุ่นว่า “ท่านแม่”

พระชายาลู่เดินเข้าไปหาเขา พยายามยื่นมือออกไปเพื่อสัมผัส แต่นางก็กังวลว่าอาจทำให้เขาบอบช้ำได้ นางจึงรีบดึงมือที่ยื่นออกไปแล้วครึ่งทางกลับมา

แน่นอนว่าเมื่อนางมือดึงกลับ ก็ถูกฝ่ามือใหญ่ของลู่เจี้ยคว้ามือของนางไว้ และนำมาวางลงบนแก้มของเขา

“ท่านแม่ ข้าสบายดีนะขอรับ”

คำปลอบประโลมของบุตรชายทำให้พระชายาลู่ถึงกับแสบจมูก โดยน้ำตาเอ่อล้นรอบดวงตา “เจี้ยเอ๋อร์ ลูกชายข้าช่างน่าสงสารนัก”

ลู่เจี้ยยิ้มบางๆ “ในเมื่อข้าตัดสินใจกลับมาเมืองซั่งตู เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นก็เป็นไปอย่างที่คาดไว้อยู่แล้วขอรับ”

“เจี้ยเอ๋อร์ ข้าต้องการเพียงให้เจ้ามีสุขภาพแข็งแรง ไม่อยากให้เจ้าต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ และยิ่งไม่ต้องการให้ใครมาทำร้ายเจ้าได้” แววตาของพระชายาลู่ดุร้ายขึ้นมาทันที “หากมีใครกล้าทำร้ายเจ้า ไม่ว่าเขาจะเป็นใครก็ตาม แม้ว่าข้าจะต้องสู้จนตัวตายก็ไม่มีวันปล่อยเขาไปแน่”

“โปรดวางใจเถิดท่านแม่ ข้าเป็นบุตรชายของตระกูลลู่ ควรทำเพื่อตระกูลลู่บ้าง หากข้าไม่ยินยอม ก็ไม่มีใครมาทำร้ายข้าได้” ลู่เจี้ยรับประกันกับมารดาของตน

“สำหรับงานเลี้ยงอาหารค่ำแห่งราชสำนักในค่ำคืนนี้ พวกเราจะไม่ไปเข้าร่วม” ระหว่างเดินทางมา พระชายาลู่ก็ได้รับสาส์นลับเช่นเดียวกับลู่เจี้ยและจะปล่อยให้บุตรชายของตนเข้าวัง เพื่อถูกกลั่นแกล้งให้อับอายขายหน้าได้อย่างไร

เมื่อองค์หญิงแห่งรัฐฉู่ต้องการพบหน้าบุตรชายของนาง พวกเขาก็ควรส่งตัวให้เข้าไปพบอย่างนั้นหรือ

ฮ่องเต้เห็นว่าบุตรชายของนางเป็นอะไร! เห็นว่านายน้อยแห่งตระกูลลู่เป็นอะไร!

เขาไม่เพียงแต่จะสร้างความอัปยศอดสูแก่ลู่เจี้ยเท่านั้น แต่ยังหมายรวมถึงตระกูลลู่ด้วย!

เพื่อป้องกันลู่เจี้ย ไม่ให้เขาต้องอับอายจากสภาวะความแข็งแรงของร่างกาย ทั้งตระกูลจึงเห็นพ้องต้องกันโดยให้เขาสืบทอดตำแหน่งนายน้อย ทั้งตระกูลลู่ก็ต่างดูแลเขาอย่างประคบประหงม นางจะยอมให้เขาถูกคนอื่นมองเป็นอาหารตาและแพละโลมได้อย่างไร

“ท่านแม่ ไม่ไปไม่ได้นะขอรับ” ลู่เจี้ยส่ายหัวอย่างช้าๆ

“แต่ว่าเจี้ยเอ๋อร์…”

ลู่เจี้ยขัดจังหวะพูดของพระชายาลู่ “ท่านแม่อย่ากังวลไปเลยนะขอรับ ทั้งหมดไว้พลิกแพลงตามสถานการณ์ขอรับ”

เมื่อเขาพูดถึงเช่นนี้แล้ว พระชายาลู่จึงทำได้เพียงเก็บซ่อนความกังวลไว้แค่ในใจ แล้วกล่าวกับเขาว่า “เอาเถิด พวกเราสองแม่ลูกเข้าวังไปร่วมงานเลี้ยงด้วยกัน ข้าก็อยากเห็นจริงๆ ว่าพวกเขาจะกระทำเช่นไรกับเจ้า”

***

งานเลี้ยงของราชสำนักเริ่มต้นขึ้นในช่วงพลบค่ำ

ขณะนี้ ยังเหลือเวลาอีกสักพักหนึ่ง หลังจากอำลาจากท่านแม่แล้ว ลู่เจี้ยไม่ได้กลับไปที่เรือนของตน แต่กลับมุ่งหน้าไปทางเรือนที่เจียงหลีอาศัยอยู่

เพียงแต่ พอเขาเดินไปถึงนอกประตู เขากลับไม่ได้เดินเข้าไป

“อวี้เฉินขอคารวะนายน้อยขอรับ” เมื่อเด็กหนุ่มที่รับใช้เจียงหลีพบกับลู่เจี้ย จึงรีบคุกเข่าลงแทบเท้าทันที ขณะเดียวกัน อวี้เฉินก็แอบตื่นตระหนกในใจ นายน้อยเพิ่งเดินจากไปเองมิใช่หรือ เหตุใดถึงกลับมาที่นี่อีกครั้ง

ลู่เจี้ยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วค่อยๆ กล่าวอย่างช้าๆ ว่า “ไปบอกนายหญิงของเจ้าด้วย คืนนี้ให้เข้าวังเพื่อร่วมงานเลี้ยงกับข้า” พอพูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไปทันที