ตอนที่ 126 นางชื่อเจียงหลี!

จองหองเกินไปแล้ว! ใช่ไหม!

ใบหน้าของนายน้อยหงโมโหจนเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำและแสงสีทองที่อยู่ด้านหลังเขาก็ยิ่งร้อนระอุ

มุมปากของลู่เสวียนกระตุกพลางแอบยกนิ้วโป้งให้แก่เจียงหลี สาวน้อยคนนี้มีความสามารถพิเศษที่ทำให้คนเกลียดโดยมิต้องชดใช้เสียจริงๆ

“นายน้อยหงสั่งสอนนางให้หนักเลย!”

“ใช่ สาวน้อยผู้นี้ไม่เห็นพวกเราอยู่ในสายตา ต้องสั่งสอนให้เข็ดหลาบ”

“นายน้อยหงอดทนสอนนางสักหน่อยว่าควรทำตัวเยี่ยงไร”

“…”

ฝูงชนต่างกระหน่ำโจมตี

ลู่เสวียนกลับหันหน้าแล้วตะโกนใส่พวกเขาอย่างดุเดือด “หุบปากซะ! ใครตะโกนอีก เจอกันบนสังเวียน ข้าพร้อมน้อมต่อสู้ด้วยความเคารพ”

“เหอะ มีคนจองหองเพิ่มอีกคนแล้ว”

มีคนพูดจาหยอกเย้า

แต่ทว่า คนส่วนใหญ่สงบลง ถึงขั้นมีบางคนเริ่มกระซิบข้างหูเพื่อบอกสถานะของลู่เสวียนให้แก่พวกพ้องทราบ

อัจฉริยะแห่งตระกูลลู่ บุตรชายคนเล็กของจวนลู่อ๋อง มิใช่ว่าใครก็สามารถแตะต้องได้

ทันใดนั้น การแสดงออกของหลายคนก็น่าเกลียดพอๆ กับอาการท้องผูก

พวกเขาหยุดพูดทันที เพียงมองไปที่บุคคลทั้งสองบนสังเวียนเท่านั้น ดวงตาของพวกเขากลับเผยภาพของความคาดหวังที่เจียงหลีจะถูกสั่งสอน

“นังเด็กบ้า! เจ้าจะจองหองเกินไปแล้ว! วันนี้ข้าจะจัดการ…โอ้ยยย! ”

ตูม!

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องดังลั่นจากบนสังเวียน

เกิดอะไรขึ้นหรือ

ผู้คนที่อยู่ใต้สังเวียนต่างงงงวย ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเสียงกรีดร้องมิได้มาจากปากของเจียงหลี

พอพลังวิญญาณบนสังเวียนสูญสลายไปหมดแล้ว ฝูงชนก็พบว่านายน้อยหงเดิมทีที่มีคำสาบานเต็มไปด้วยน้ำใสใจจริงน่าเชื่อถือ บัดนี้กลับนอนจมลงกับพื้นอย่างไม่รู้สึกตัว

พวกเขารู้สึกว่าสาวน้อยตัวเล็กคนนี้เดิมทีควรได้รับการสั่งสอน บัดนี้ กลับยืนนิ่งอยู่กับที่ พร้อมกับตบมือราวกับว่าปัดฝุ่นก็ไม่ปาน

แน่นอนว่าเสียงตบมือดัง เพี๊ยะๆ นั้น กลับทำให้ทุกคนรู้สึกแสบแก้วหูเป็นพิเศษราวกับว่าเสียงนั้นตบไปที่แก้มของพวกเขาเอง

“บอกแล้วว่าถ้าเจ้าให้ข้าลงมือก่อน เจ้าก็ไม่มีโอกาสออกอาวุธแล้ว” คำพูดที่คมชัดและสงบนิ่งเช่นนี้ พูดออกมาจากปากของหญิงสาวที่สวมชุดดำบนสังเวียน ทำให้ผู้คนที่อยู่ด้านล่างถึงกับนิ่งอึ้งไปตามๆ กันและค่อยๆ ถอยหลังหนึ่งก้าว

“หลียาโถ่ว ยอดเยี่ยมมาก! ” ลู่เสวียนตื่นเต้นยิ่งกว่าเจียงหลีเองเสียอีก

เจียงหลียิ้มให้แก่เขาและชี้นิ้วไปที่สุนัขรับใช้สองตัวที่กำลังจะวิ่งหนีออกไป “พวกเจ้าทั้งสองก็เป็นเด็กใหม่ของสถาบันไป๋หยวนด้วยล่ะสิ”

คนทั้งสองที่ถูกเจาะจงชื่อ หลังของพวกเขาก็เย็นเยือกอย่างพร้อมเพียงกัน และต่างสบตากันโดยแววตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น

แน่นอนว่าพวกเขาเป็นเด็กใหม่ของสถาบันไป๋หยวนและมิได้เก่งเท่านายน้อยหง ถึงได้พึ่งพาเขา แต่บัดนี้ แม้แต่นายน้อยหงยังพ่ายแพ้ต่อสาวน้อยผู้นี้อย่างราบคาบ พวกเขาทั้งสองจะสู้ไหวได้อย่างไรเล่า

“ณ สถาบันไป๋หยวน ไม่อนุญาตให้พาผู้ติดตามเข้ามาด้วย ต้องเป็นลูกศิษย์เท่านั้นถึงจะได้รับการอนุญาต พวกเขาทั้งสองคงเป็นเด็กใหม่อย่างแน่นอน” ลู่เสวียนแลดูมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น

เจียงหลีพยักหน้า “พวกเจ้าสองคนขึ้นมาบนสังเวียนเร็ว”

ประโยคง่ายๆ เพียงเท่านี้ กลับยากที่จะต้านทานยิ่งนัก สุนัขรับใช้ทั้งสองตัวอยากวิ่งหนี แต่ทำได้เพียงยอมทำตามคำพูดของเจียงหลีภายใต้สายตาทุกคู่ที่จ้องมองมา

ทั้งสองก้าวขึ้นสังเวียนอย่างขี้ขลาด เพียงท่ายืนก็แพ้อย่างราบคาบแล้ว

เจียงหลียกคางขึ้นแล้วกล่าวว่า “อย่าหาว่าข้ารังแกพวกเจ้า ออกอาวุธมาพร้อมๆ กันได้เลย”

เชี่ยไรเนี่ย!

ผู้คนที่อยู่ด้านล่างต่างมองไปที่หญิงสาวบนสังเวียนด้วยความตกใจและครหาในใจว่า จะหยิ่งผยองและไม่ไว้หน้ากันเช่นนี้เลยหรือ

สู้ไม่ไหว! สู้ไม่ไหว!

ทุกคนต่างระบุสมรรถนะให้แก่เจียงหลีไว้เสร็จสรรพแล้วซึ่งแทบจะเกิดขึ้นในเวลาเดียวกัน

ส่วนสองคนนั่นบนสังเวียน พอได้ยินคำพูดเหล่านี้ราวกับว่าถูกหยามเกียรติ ดูหมิ่นศักดิ์ศรีอย่างรุนแรง ดวงตาของพวกเขามองไปที่เจียงหลีด้วยความโกรธ

“นังตัวดี อย่ามาจองหองให้มันมากเกินไป! ”

“พวกเราเข้าไปพร้อมกัน”

พวกเขาทั้งสองส่งเสียงให้กำลังใจตัวเอง ขณะเดียวกันก็จัดกระบวนท่าแล้วพุ่งเข้าหาเจียงหลี