ตอนที่ 144 ข่าวคราวของเสวียนกังกุย

ในอาณาเขตหลิงอู่ สถานที่ที่เป็นหนองน้ำ

ที่นี่ไม่มีต้นไม้ใบหญ้า มีเพียงดินโคลนที่เหม็นเน่า แล้วก็ซากกระดูก

บนฟ้าร่างคนคนหนึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว แล้วลงมาอยู่ที่ใดสักที่หนึ่งในหนองน้ำ ตรงไปยังก้อนหินที่บุ๋มลงไป “นายน้อย!”

ได้ยินเสียงของเขาเรียกด้วยความเป็นกังวล ถึงสังเกตที่เงาของก้อนหินที่บุ๋มลงไปก้อนนั้น มีเงาคนที่มืดครึ้มอยู่ ถูกความมืดมนปกคลุม นั่งอยู่ท่ามกลางดินโคลน

แค่กๆ ร่างคนไอด้วยความกลุ้มใจ ทำให้เขากังวลขึ้นมาทันที

“นายน้อย ข้าน้อยมาช้า ได้โปรดอภัยให้ข้าน้อยด้วย!” ลู่จ้านคุกเข่าลงต่อหน้าเขา สีหน้าดูมีความรับผิดชอบ

“ข้าไม่เป็นไร เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง” น้ำเสียงของลู่เจี้ยยิ่งไม่มีอะไร

ลู่จ้านเงยหน้าขึ้นมา พูดขอร้อง “นายน้อย พวกเราออกไปกันเถอะ! ร่างกายของท่านจะแย่!”

“……” ริมฝีปากทั้งสองข้างของลู่จ้านเม้มแน่น เกิดความรู้สึกสับสน ร่างกายของนายน้อยเป็นถึงขนาดนี้แล้ว ยังจะเป็นห่วงความปลอดภัยของเจียงหลีอีก

“ตอนที่ข้าไปถึง มีคนช่วยนางไปแล้ว หลิงไซว่คนนั้นที่ตามฆ่านาง ก็ถูกข้ากำจัดออกจากอาณาเขตหลิงอู่ไปแล้ว” ลู่จ้านพูดออกมาประโยคหนึ่งอย่างเรียบง่าย

ได้ยินว่ามีคนช่วยเจียงหลีไว้แล้ว ลู่เจี้ยถึงโล่งอก “ก็ดี”

เดิมทีเขาจะไปตามหาเจียงหลีด้วย แต่ว่าตามหาได้ไม่นาน เขาก็รับรู้ได้ถึงลมปราณของเสวียนกังกุย

ลมปราณนั้นอ่อนมาก เหมือนกับว่าปล่อยออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจในตอนที่เสวียนกังกุยพลิกตัว

กลัวว่าจะพลาดตำแหน่งที่แน่นอนไป เขาก็เลยเปลี่ยนแผน คนหนึ่งไปยืนยันตำแหน่งของเสวียนกังกุย

ระหว่างทางที่มาถึงที่นี่ เขาได้พบกับวิญญาณยุทธ์ที่แข็งแกร่ง ได้ทำการสังหารมาตลอดทาง ทำให้โรคเก่าของร่างกายกำเริบ

“นายน้อย ในเมื่อหาเสวียนกังกุยเจอแล้ว พวกเราก็ออกไปกันเถอะ ร่างกายของเนี่ยนซือ อยู่ในอาณาเขตหลิงอู่เสียเปรียบมากจริงๆ แล้วร่างกายของท่านก็อ่อนแออยู่แล้วด้วย” ลู่จ้านพูดด้วยความร้อนใจ

แต่ลู่เจี้ยกลับพูดว่า “ไม่ได้ ยังต้องหาวิธีนำข่าวคราวของเสวียนกังกุยไปบอกหลีเอ๋อร์”

“นี่มัน……” ลู่จ้านขมวดคิ้ว

พวกเขาเข้าสู่อาณาเขตหลิงอู่ ก็ปิดบังเจียงหลีไว้ แล้วตอนนี้จะเอาเรื่องนี้ไปบอกนางอย่างไร

“เจ้าไปหาคนมาสองคน ให้พวกเขาเอาเรื่องของเสวียนกังกุยเผยแพร่ออกไป” ลู่เจี้ยพูดเสียงเบา

“แต่ว่าหากทำเช่นนี้ คงจะทำให้คนที่อยากได้เสวียนกังกุยมากันมากมาย” ลู่จ้านมีความลังเล

ลู่เจี้ยยิ้มเล็กน้อย “ไม่มีปัญหา ต้องผ่านการฝึกฝนอย่างหนักที่เหมาะสม มีพวกเราคอยแอบดูอยู่ เจียงหลีก็จะไม่เป็นอะไร เสวียนกังกุยถูกกำหนดมาให้เป็นวิญญาณยุทธ์ตนที่สองของหลีเอ๋อร์”

ลู่จ้านทอดถอนใจ

ดูท่าแล้ว นายน้อยของเขาถ้าไม่เห็นว่าเจียงหลีผสานเข้ากับวิญญาณยุทธ์ตนที่สองสำเร็จก็จะไม่ออกจากอาณาเขตหลิงอู่

……

อีกด้านหนึ่งของอาณาเขตหลิงอู่ เจียงเฮ่าวิ่งออกมาจากฝูงวิญญาณยุทธ์ที่แข็งแกร่ง ยืนตรงหน้าเจียงหลี ส่ายหัวไปมา

เจียงหลีขมวดคิ้วเล็กน้อย “ก็ยังไม่เจอรึ วิญญาณยุทธ์เสวียนกังกุยอยู่ที่ไหนกันแน่”

“อย่ารีบร้อนไปอาหลี พี่จะช่วยเจ้าหาเสวียนกังกุยจนเจอ” เจียงเฮ่ารีบพูดขึ้นมา

ตอนนี้เขาเพียงแต่เปลี่ยนหน้ากลับเป็นหน้าของจิ่งเยี่ย ยังสวมหน้ากากโลหะนั้นอีก ปิดบังใบหน้าของตนทั้งหมด กลัวแต่ว่าจะเจอเข้ากับคนของสถาบันไป๋หยวนหรือคนของสำนักหลิงอู่ ก็จะถูกจำได้

ก่อนที่ความแค้นของตระกูลเจียงจะได้รับการสะสาง เขาไม่สามารถเปิดเผยตัวตนที่จะพัวพันกับเจียงหลีได้

“แต่ว่าอาณาเขตหลิงอู่ใหญ่ขนาดนี้ เวลาที่พวกเราอยู่ในนี้มีจำกัด ถ้าหากว่าไม่มีข่าวคราวของเสวียนกังกุย กลัวว่าครั้งนี้จะกลับไปมือเปล่า” เจียงหลีขมวดคิ้ว

ก่อนที่จะเข้าสู่อาณาเขตหลิงอู่ นางไม่คิดว่าจะหาวิญญาณยุทธ์ที่เหมาะกับนางได้นั้น จะยากขนาดนี้

แต่ว่าพอคิดดูแล้วก็เป็นเรื่องปกติ

คนอื่นเข้ามา ส่วนมากที่เจอก็ไม่ธรรมดา สามารถทำให้วิญญาณยุทธ์เชื่องและผสานเข้ากันได้ แต่นางมาหาแบบมีเป้าหมายโดยเฉพาะ ก็เป็นธรรมดาที่จะหายากมาก