ตอนที่ 179 เจียงหลีล่ะ นางอยู่ที่ใด

การหายตัวไปของขบวนเทียนเจียวโดยไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีจะมีผลอะไรเกิดขึ้นตามมาหรือไม่

มู่ชิงเหยียนไตร่ตรองอย่างละเอียดถี่ถ้วนก็เข้าใจว่าในแผนนี้เป็นเพียงการเดิมพันของเสด็จพ่อของนางกับตระกูลลู่ ในขณะเดียวกันภายในใจของนางก็เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

เพื่อกำจัดตระกูลลู่เสด็จพ่อของนางต้องพึ่งพาชีวิตของขบวนเทียนเจียวเหล่านี้จริงหรือ

“พวกเจ้าเหลือไว้ครึ่งหนึ่งเพื่อปกป้ององค์หญิง ส่วนที่เหลือตามข้ามา” มู่ชิงเหยียนสลัดความกลัวในใจออก และรีบทำการตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

โจวยวนตัวแข็งทื่อถามด้วยความสงสัย “พี่ชิงเหยียนท่านจะไปที่ไหนข้าจะไปด้วย”

มู่ชิงเหยียนส่ายหน้าปฏิเสธ “เจ้าเป็นเพียงแค่หลิงซื่อระดับห้าต่อให้ไปก็ไร้ประโยชน์ก็รอฟังข่าวคราวที่นี่ต่อไปข้าจะพาคนไปยังสนามรบเพื่อค้นหาเบาะแสของเหล่าเทียนเจียว”

โจวยวนกัดริมฝีปากสายตาไม่เต็มใจ แม้รู้ว่าสิ่งที่มู่ชิงเหยียนกล่าวเป็นความจริง ทักษะของนางต่อให้ไปก็จะเป็นภาระเปล่าๆ

ในสนามรบ มีดดาบย่อมไม่รู้ว่านางเป็นองค์หญิงแห่งโฮ่วจิ้น

“ถ้าเช่นนั้นท่านพี่ชิงเหยียนต้องระวังตัว แล้วก็ช่วยปกป้องอาเสวียนแทนข้าด้วย” โจวยวนถอยหลังหนึ่งก้าวและยอมถอย

มู่ชิงเหยียนพยักหน้ากล่าวปลอบใจ “วางใจเถอะ เขาเป็นบุตรของท่านอ๋องลู่ ท่านอ๋องย่อมไม่ปล่อยให้เขาเป็นอะไร”

หลังกล่าวจบมู่ชิงเหยียนก็รู้สึกผิด

นางไม่รู้ในการเดิมพันครั้งนี้ตระกูลลู่จะใจร้ายถึงเพียงใด

ถ้าทุกอย่างเป็นดังที่เสด็จพ่อของนางวางแผน เช่นนั้นไพ่ตายของตระกูลลู่ที่อยากจะพลิกแพลงก็คือการสละบุตรชาย ถ้าลู่เสวียนตายในโลกนี้ก็จะไม่มีใครเชื่อฟังคำพูดของเสด็จพ่อของนาง ตระกูลลู่เองก็จะแก้ไขวิกฤตครั้งนี้

แน่นอนถ้าลู่เสวียนตาย

สายตาของมู่ชิงเหยียนมองไปที่โจวยวนซ้ำๆ มองไปยังสายตาที่ตั้งตารอคอย สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาและพาคนออกจากที่นี่ไป

ในการแย่งชิงอำนาจ ไม่มีถูกผิด มีเพียงแพ้ชนะ

…

ในยามค่ำคืนเต็มไปด้วยดวงดาว

นี่คือฉากที่งดงามที่สุดในธารน้ำแข็งทะเลทรายเป่ยฝาง แต่ว่าตอนนี้เหล่าเทียนเจียวเมื่อเข้าไปยังเป่ยฝางกลับไร้ซึ่งความสุข

พวกเขาติดกับดักแล้ว!

หลังจากไล่ตามออกมาพวกเขาก็ถูกทหารม้าของต้าฉินหลอกล่อไปยังที่ห่างไกล จากการไล่ตามทำให้พวกเขาออกนอกเส้นทางเป้าหมายและกลับตกในวงล้อมของทหารฉิน

การต่อสู้ในระยะประชิด เนื่องด้วยสภาพอากาศยากที่พวกเขาจะออกมาได้

อย่างไรก็ตาม พวกเขายังไม่ทันได้ดีใจก็สัมผัสได้ว่านี่ไม่ใช่การหยอกล้อจากขบวนทหารต้าฉิน เหล่าเทียนเจียวพวกนี้ก็เปรียบเหมือนสัตว์ที่ง่วงนอน พวกเขาถูกกองทัพต้าฉินจ้องเล่นงาน

“พวกเขาไล่ตามมาอีกแล้ว”

“รีบหนีเร็ว”

ฝูงชนที่วุ่นวาย วิ่งหนีเอาชีวิตรอด

หลังจากที่ได้สัมผัสถึงการต่อสู้อย่างแท้จริง พวกเขาถึงได้รู้ถึงความแข็งแกร่งของหนึ่งชีวิตคน เมื่ออยู่ท่ามกลางฝูงคนอันมากในสนามรบ ก็เหมือนกับหยดน้ำทะเลอันน้อยนิด

“ฆ่ามัน!”

กึกๆๆ

เสียงเกือกม้าเสียงร้องเข่นฆ่าค่อยๆ ดังไปรอบๆ

เหล่าขบวนเทียนเจียวที่เหน็ดเหนื่อยสิ้นหวังอย่างที่สุด พวกเขาวิ่งไม่ไหวแล้วขาที่มีราวกับไม่ใช่ของพวกเขาแล้ว

“รีบลุกขึ้น คนที่ไม่อยากตายก็ให้รีบลุกขึ้นวิ่งไปกับนายน้อย” ลู่เสวียนก็อยู่ในฝูงคนเสื้อของเขาฉีกขาด ปนเปื้อนเลือด เขาดิ้นรนเพื่อดึงฝูงคนที่อยู่บนพื้นแต่น่าเสียดายที่ดูจะไม่เป็นผล

“ฮ่าๆๆ นี่คือขบวนเทียนเจียวของราชวงศ์โฮ่วจิ้นอย่างนั้นหรือ ไม่ใช่เป็นแค่แกะที่รอถูกฆ่าหรือ” กองทัพของต้าฉินจะออกมาในเวลากลางคืนเขากล่าวด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย

การปรากฎตัวของกองทัพต้าฉินทำให้ขบวนเทียนเจียวตกอยู่ในความสิ้นหวัง

ลู่เสวียนมองไปที่พวกเขา เขากัดฟันจนแทบจะแหลกละเอียดอดใจไม่ไหวต้องรีบลุกขึ้นสู้อีกครั้ง