ตอนที่ 207 ลู่เจี้ย หรงจิ่ง

“นี่คือของแทนใจรึ” เจียงหลีมองลู่เจี้ยอย่างยียวน ไม่ปล่อยให้ตัวเองพลาดเห็นสีหน้าใดๆ ของเขา

น่าเสียดายที่ลู่เจี้ยกลับยังคงสงบนิ่ง ไม่ได้มีท่าทีอะไรเลย

“เก็บให้ดี” ลู่เจี้ยเอาถุงทั้งสามใบใส่มือเจียงหลี แล้วหันตัวเดินจากไป

เจียงหลีจ้องมองด้านหลังของเขา นางที่อมยิ้มอยู่ค่อยๆ หุบยิ้มลง ในดวงตาที่แวววาว ปรากฏความมืดมน

ร่างนั้นที่ค่อยๆ ไกลออกไปเรื่อยๆ ทำให้เจียงหลีรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ

ทันใดนั้น นางก็เคลื่อนไหวภายใต้ความประหลาดใจของผู้คนมากมาย

ร่างของนางแวบไปอยู่ตรงหน้าลู่เจี้ยอย่างรวดเร็ว จับคอเสื้อของเขา ผลักเขาเข้ากับกำแพงอย่างแรง

ผู้คนมากมายที่อยู่ตรงนั้น มองดูเหตุการณ์นี้ด้วยความงุนงัน

มุมปากของเจียงเฮ่ากระตุกอย่างแรง อยากลากน้องสาวของตัวเองที่โน้มตัวเข้าไปใกล้ลู่เจี้ยให้ออกมา

“ช่าง……ช่างรุนแรงอะไรเช่นนี้” ลู่เสวียนตกใจตาโต

แต่ทว่า ลู่เจี้ยกลับยังคงอมยิ้ม มองสาวน้อยที่เข้ามาใกล้ แววตาที่แวววาวซ่อนความรักใคร่เอ็นดูไว้

มองใบหน้าที่สง่างามในระยะที่ใกล้มาก เจียงหลีหายใจเข้าลึกๆ ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย เขย่งเท้า ประกบปากของตัวเองบนริมฝีปากที่เย็นเล็กน้อยของเขา

จุ๊บ!

ผู้คนล้วนตาเบิกโพลง หยุดใจหาย

องค์หญิงเสวียนเทียน นาง……นาง……

เจียงเฮ่าสีหน้าเคร่งขรึม กัดฟันจนเกิดเสียงดังกรอด

“ดุ ดุเดือดขนาดนี้เลย?!” ลู่เสวียนสีหน้าไร้ความรู้สึก

บริเวณโดยรอบอยู่ในความเงียบอย่างแปลกประหลาด ลู่จ้านที่ต้องคุ้มกันส่งพวกเขาไปยังซีเฉียน เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้ กล้ามเนื้อที่แก้มก็กระตุกอย่างแรง

“จำไว้ว่าท่านเป็นของข้า ถ้าข้ารู้ว่าท่านแอบไปมองหญิงอื่นตอนที่ข้าไม่อยู่ ข้าจะลงโทษท่านด้วยมือของข้าเอง” เจียงหลีละห่างออกจากริมฝีปากของลู่เจี้ย ทิ้งคำพูดที่โหดเหี้ยมเอาไว้

ภายใต้การข่มขู่ของนาง ลู่เจี้ยกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่

เจียงหลีจ้องเขา รอฟังคำรับปาก ในที่สุดลู่เจี้ยก็เปิดปากพูดอย่างประนีประนอมว่า “ตกลง”

เมื่อได้รับการยืนยันแล้ว ความกลัดกลุ้มใจของเจียงหลีก็เบาลงไปมาก

นางปล่อยคอเสื้อของลู่เจี้ย ปรบมือราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่ได้สนใจผู้คนที่ยังคงตกใจ พูดเสียงดังว่า “ออกเดินทาง!”

ผู้คนต้องดึงวิญญาณของตัวเองที่หลุดออกจากร่างเพราะความตกใจให้กลับมา ต่างมองไปยังลู่เจี้ยด้วยความเห็นใจ

นายน้อยของพวกเขา ทำไมถึงได้ถูกเด็กผู้หญิงคนหนึ่งข่มขู่ได้ล่ะ

ตอบโต้สิ! นายน้อย! ตอบโต้!

น่าเสียดายที่ไม่ว่าพวกเขาจะคาดหวังให้ลู่เจี้ยตอบโต้กลับอย่างไร ลู่เจี้ยยังคงไม่เคลื่อนไหว เพียงแต่มองดูนางขึ้นรถม้า แล้วออกจากเมืองไปอย่างช้าๆ

หลังจากรอให้คนจากไป เงาก็ออกมาจากที่มืด พูดกับลู่เจี้ยว่า “นายน้อย กลับไปพักเถอะขอรับ” เขาเป็นห่วงสุขภาพของลู่เจี้ยจริงๆ

ลู่เจี้ยกลับส่ายหัวช้าๆ “ยังมีนัดที่ต้องไป”

“นายน้อย!” เงาอยากจะขัดขวาง

แต่ลู่เจี้ยกลับหันตัว เดินไปอีกทางหนึ่งอย่างช้าๆ “เงา เวลาของข้ามีไม่มากแล้ว มีบางเรื่องที่ต้องการให้อีกคนมาจัดการ”

เงาแสดงสีหน้าตกใจ พูดเสียงต่ำว่า “คือคุณชายจิ่งรึ”

ลู่เจี้ยพยักหน้า

“เขาจะทำตามคำสั่งของนายน้อยรึ” เงามีความสงสัย

ลู่เจี้ยตอบกลับอย่างมั่นใจ “ตั้งแต่ตอนที่เขาเริ่มสนใจหลีเอ๋อร์ ก็ถูกกำหนดให้ทำตามแผนที่ข้าวางไว้ เขาต้องทำให้เจียงหลีประสบความสำเร็จในก้าวสุดท้ายแทนข้า”

เงานิ่งเงียบไป

เขามองนายน้อยของตัวเอง ในใจถอนหายใจไม่หยุด เพื่อเจียงหลี นายน้อยของเขาทุ่มเทเป็นอย่างมาก

……