ตอนที่ 211 นางเป็นคู่ต่อสู้ที่ไม่ธรรมดา

ใต้พระอาทิตย์ที่แผดเผา เดิมทีควรจะรู้สึกร้อน แต่เพราะเหตุการณ์เข่นฆ่าอย่างโหดร้ายในเมืองอู๋เขิ่นที่เกิดขึ้น ทำให้บรรดาฝูงชนที่เบียดเสียดกันอยู่รอบๆ ต่างรู้สึกหนาวเหน็บ

ท่ามกลางฝูงชนนั้นเงียบสนิท ถึงแม้ว่าจะมีเสียงพูดคุยกันบ้างเบาๆ แต่ก็ค่อยๆ เงียบหายไปโดยปริยาย

ความเงียบเช่นนี้ ทำให้พวกเขาทั้งสามที่มาจากต่างเมืองรู้สึกถึงอันตรายที่แพร่ขยายออกมา

ในเมืองหลวง เขาผู้เป็นถึงองค์รัชทายาท กลับใช้อำนาจบาตรใหญ่เข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์อย่างโหดเหี้ยม นี่หรือคือราชนิกุลของซีเฉียน

เจียงหลีหรี่ตาทั้งสองข้างเล็กน้อย แววตามีความเยือกเย็น

การอุทานของลู่เสวียน ส่งผลให้ผู้คนลอบถอนหายใจ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ด้วยนิสัยของเขา คงจะรีบพุ่งออกไปเป็นวีรบุรุษแล้ว แต่ตอนนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้ทำอะไร

“โธ่ ความขัดแย้งกันระหว่างไท่จื่อและองค์ชายรอง ก็ไม่ใช่ครั้งสองครั้งแล้ว พวกเราชินแล้วล่ะ” หญิงสาวชาวซีเฉียนที่เบียดอยู่ข้างๆ ลู่เสวียน พูดขึ้นอย่างเศร้าโศกหลังจากได้ยินเขาอุทาน

ชิน?

“พูดเช่นนี้ เรื่องแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเป็นครั้งแรกหรือ!” ลู่เสวียนยิ่งประหลาดใจเข้าไปอีก ตอนนี้เขาก็ลืมเรื่องที่ตัวเองถูกลวนลามไปแล้ว

หญิงสาวซีเฉียนคนนั้นพยักหน้า พูดอย่างจนปัญญาว่า “ไท่จื่อมีฐานะเป็นบุตรชายคนโต เป็นโอรสของฮองเฮา และองค์ชายรองเป็นบุตรชายคนเดียวของกุ้ยเฟยที่ฮ่องเต้โปรดปรานมากที่สุด ผู้คนต่างบอกว่าแม่ได้ดีเพราะลูก แต่ว่ากลับกันกับองค์ชายรองของพวกเรา เป็นลูกที่ได้ดีเพราะแม่”

คำพูดนี้ ทำให้ทั้งสามคนกระจ่างแจ้งแล้ว

คนหนึ่งได้รับฐานะ คนหนึ่งได้รับความโปรดปราน ย่อมไม่ถูกชะตากัน

เพียงแต่ ที่ทำให้ทั้งสามคนสงสัยก็คือ……

“พวกเขาทั้งสองเป็นเช่นนี้ ฮ่องเต้ซีเฉียนไม่สนใจเลยรึ” เจียงเฮ่าถามคำถามที่ทั้งสามคนสงสัย

ครั้งนี้ กลับเป็นหญิงสาวซีเฉียนที่เบียดอยู่ข้างๆ เขาแย่งพูดก่อน “คุณชายไม่รู้อะไร ฮ่องเต้พระองค์นี้ของพวกเราน่ะ ไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลย เคยมีประชาชนที่ถูกกดขี่ข่มเหงไปพระราชวังตีกลองร้องทุกข์ แต่กลับถูกไล่ออกมา วันรุ่งขึ้นต้องตกตายอย่างน่าอนาถทั้งครอบครัว ท่านคิดว่ายังจะมีใครกล้าไปหาเรื่องคนใจเหี้ยมสองคนนี้อีกเจ้าคะ”

“พวกเราก็เป็นเพียงแค่ประชาชนที่ต้องการใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไปวันๆ การปะทะกันของผู้สูงศักดิ์เหล่านี้ พวกเราทำได้เพียงแค่ถอยห่าง ถ้าหากว่าโชคไม่ดีเข้าไปเอี่ยวด้วย ก็ทำได้แค่ยอมรับความโชคร้าย” หญิงสาวข้างๆ ลู่เสวียนพูดเสริมขึ้นมาอีก

การพูดคุยครั้งนี้ ทำให้พวกเขาทั้งสามคนเงียบไป ในขณะเดียวกันก็ได้รู้จักประเทศซีเฉียนที่ไม่คุ้นเคยนี้มากขึ้น

อำนาจของจักพรรดิก็ยังเป็นเช่นนี้ ที่นี่คงจะเป็นที่ๆ น่ากลัวยิ่งกว่าโฮ่วจิ้นในอดีต

และก็เป็นที่ๆ……ลู่เจี้ยเลือกให้พวกเขามา!

ทันใดนั้น ในใจเจียงหลีก็นึกถึงถุงสามใบที่ลู่เจี้ยให้นางไว้ นางเริ่มเข้าใจนัยยะของมันแล้ว

ขณะที่ทางนี้พูดคุยกันเบาๆ การปะทะกันระหว่างองค์ชายทั้งสองยังคงดำเนินต่อไป

ซากปรักหักพังและศพเต็มพื้นไปหมด

กลิ่นคาวเลือดกระตุ้นสัตว์ป่าที่ลากรถม้าเหล่านั้นให้เริ่มอยู่ไม่นิ่ง

“เดรัจฉานก็คือเดรัจฉาน ให้พวกมันกินให้พอเถอะ” เสียงของไท่จื่อดังออกมาจากในรถม้า องครักษ์ที่อยู่ข้างๆ เขา รับคำสั่งแล้วปล่อยสัตว์ร้ายจากการควบคุม

เพิ่งจะถอดเชือกบังเหียนออก สัตว์ป่าสามตัวที่ลากรถม้า ก็พุ่งไปด้านหน้าซากศพ แล้วเริ่มกัดกิน

ภาพเหตุการณ์นั้น ทำให้ประชาชนไม่น้อยหน้าซีดเผือก ในแววตามีความหวาดกลัว อยากจะหนีไปให้พ้นจากนรกนี่

“เหอะ” เสียงที่ไม่พอใจ ดังออกมาจากในรถม้าขององค์ชายรอง “ยังจะนิ่งอยู่ทำไม สัตว์เลี้ยงของข้าก็หิวแล้วเหมือนกัน ทาสรับใช้ไร้ค่าอย่างพวกเจ้าจะให้สัตว์เลี้ยงของข้ากินของเหลือรึ”

ต่อมา สัตว์ป่าที่ลากรถม้าให้องค์ชายรองก็ถูกปล่อยเหมือนกัน คำรามแล้วพุ่งไปแย่งซากศพกันกับสัตว์ป่าเหล่านั้นของไท่จื่อ

สัตว์ป่าของทั้งสองฝ่ายก็เริ่มเปิดศึกแย่งอาหารกันอย่างรวดเร็ว

และเหตุการณ์นองเลือดในเมืองซีเฉียนก็เกิดขึ้นเช่นนี้

“ฮาๆๆๆๆ! เยี่ยมจริงๆ! เดรัจฉานแสนรู้ ฉีกซากศพเหล่านี้ให้ข้า! เย็นนี้ข้าจะเลือกสาวใช้ที่ผิวอ่อนนุ่มมาเป็นอาหารให้พวกเจ้าเพิ่ม” เสียงขององค์ชายรองผู้ใช้อำนาจบาตรใหญ่และถือดี ดังขึ้นมาอีกครั้ง

การไม่เห็นค่าของชีวิตเช่นนี้ ยิ่งทำให้ประชาชนที่อยู่รอบๆ รู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นไปอีก

“ถ้าหากไม่ชนะเดรัจฉานที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเหล่านี้ เย็นนี้ข้าจะฆ่าพวกเจ้า” ไท่จื่อก็พูดอย่างไม่ยอมแพ้

ความขัดแย้งของทั้งสองคน ทำให้บรรยากาศรอบๆ ตึงเครียดมากขึ้นเรื่อยๆ

โฮกกก

ทันใดนั้น สัตว์ป่าที่ต่อสู้อย่างดุเดือดสูญเสียการควบคุม พุ่งไปยังฝูงชนที่อยู่รอบๆ