ตอนที่ 242 โอ้โห! นี่มันพลิกฟ้าแล้ว

สายตาที่จับจ้องเหล่านั้นแน่นอนว่ามาจากผู้เข้าร่วมทดสอบที่ตกรอบพวกนั้น

ในนั้นมีเฉียนจวิ้นกับโจวยวนที่เป็นเหมือนหนังหน้าไฟ

เจียงหลีเลิกคิ้วยิ้มยียวน “ทำไม ยังอยากสู้กันอีกรอบหรือ”

เกินไป!

เกินไปแล้ว!

แววตาโกรธเกรี้ยวจ้องทะลุนางไม่หยุด พวกเขาอยากสู้กันอีกรอบจริงๆ แต่กลับไม่อยากตายอีกครั้ง อย่างไรเสียยามนี้ออกมาจากอาณาเขตของบททดสอบแล้ว หากตายแล้ว เช่นนั้นก็คงได้ตายจริงๆ ตายอย่างเขียด

“ผู้อำนวยการสอบ นี่คือเจียงหลีผู้ที่ฆ่าคนในสนามสอบอย่างไร้ความปราณี ข้าหวังว่าจะชิงคะแนนสอบของนางคืนมาได้” จู่ๆ เฉียนจวิ้นก็เอ่ยปากพูด

ผู้อำนวยการสอบขมวดคิ้ว

เจียงหลียิ้มเยาะ “กฎเกณฑ์การสอบยอมรับผลคะแนนข้าแล้ว เจ้าเป็นใครถึงกล้าอวดดีอยากแย่งชิงคะแนนของข้า องค์ชายรองแห่งซีเฉียน ที่แท้ก็ยอมแพ้มิได้เชียวหรือ”

“เจ้า!” เฉียนจวิ้นหรี่ตายิ้มเย็นเยือก “เจียงหลี ตอนนี้ไม่ได้อยู่ในห้วงของการสอบ เจ้าพูดอะไรก็ระวังปากไว้บ้าง มิฉะนั้นเจ้าคงได้ตายอย่างอนาถแน่”

“ข้าไม่พูดแล้วเจ้าจะลบล้างอดีตได้หรือ อย่าพูดเหมือนตัวเองยิ่งใหญ่เสียเต็มประดาไปหน่อยเลย ข้ามักดูถูกพวกหน้าตัวเมียเสียด้วย” เจียงหลีตีหน้าเหยียดหยาม

เฉียนจวิ้นหน้าถมึงทึง แววตาอาฆาตอย่างเห็นได้ชัด

“ในระหว่างการทดสอบ หากเจ้าไม่ปลุกระดม สหายร่วมสำนักมากมายจะพลอยตกรอบตามไปด้วยได้อย่างไร ถึงแม้แต่ละคนจะเลือกเอง เช่นนั้นก็ต้องยอมแพ้ให้ได้ ปล่อยวางให้เป็น” เจียงหลีเอ่ยยิ้มตาหยี แววตาสุกใสเป็นประกายค่อยๆ กวาดมองผู้เข้าร่วมทดสอบรอบๆ

ทุกคนหลบเลี่ยงสายตาของนางที่มองผ่านมาอย่างทำตัวไม่ถูก ท่าทีพยาบาทเหล่านั้นพาลลดลงไปไม่น้อย

อันที่จริงหากพวกเขาไม่ละโมบโลภมาก หากพวกเขาไม่ได้อยู่ในพวกเขาทั้งสองฝ่าย ไม่ได้เลือกเฉียนจวิ้น บางทีพวกเขาอาจจะไม่ต้องตกรอบ เป็นไปได้ว่าอาจเข้าไปอยู่ในรายชื่อสิบอันดับแรก

ตอนนี้จะพูดอะไรก็สายไปเสียแล้ว การทดสอบจบลงไปแล้วไม่มีใครเข้ารอบสิบอันดับแรก ก็เท่ากับว่าคะแนนเป็นศูนย์ พวกเขาทำได้เพียงกลับไปเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

แต่พวกเขาภาวนาว่าการทดสอบคราวหน้าอย่าได้เจอะได้เจอดาวร้ายอย่างเจียงหลีนี่อีกเลย!

“เจียงหลี! เจ้ากำลังรนหาที่ตาย!” เฉียนจวิ้นฉุนขาด โจวยวนที่อยู่ข้างเขาก็จ้องเจียงหลีเขม็งด้วยนัยน์ตาอาฆาตแค้น

“เจ้าก็รนหาที่ตายเหมือนกัน” เจียงหลียังคงยิ้มยียวนอยู่อย่างนั้น

เพียงแต่ ใครๆ ต่างก็เห็นความเฉียบคมในแววตาของนาง

“พอได้แล้ว!” ท่ามกลางการทะเลาะเบาะแว้งระหว่างสองคน ในที่สุดผู้อำนวยการสอบจึงเอ่ยปากห้าม

เขามีสีหน้าเรียบนิ่งไม่สบอารมณ์

การจัดการสอบของเขามีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น เดิมทีจะต้องมีผู้เข้ารอบสิบคน ตอนนี้มีเพียงสามคนเท่านั้น อีกทั้งคนอื่นยังมีคะแนนเป็นศูนย์ เขาจึงรู้สึกลำบากใจมากเช่นกัน

แต่ก็เป็นดั่งที่เจียงหลีกล่าวมา กฎเกณฑ์การสอบยอมรับผลคะแนนของนางแล้วนั่นคือเรื่องจริง

“พวกเจ้าเงียบให้หมด การสอบครั้งนี้สิ้นสุดลงแล้ว คนที่ผ่านเข้ารอบคือเจียงหลี เจียงเฮ่าและลู่เสวียน ชื่อของเขาทั้งสามคนบันทึกลงทะเบียนแล้วมิสามารถแก้ไขได้ หากพวกเจ้าไม่พอใจก็กลับไปฝึกฝนให้หนักกว่านี้ ปีหน้าค่อยมาสอบใหม่ อีกอย่างบุญคุณความแค้นระหว่างการสอบ หลังการสอบจบสิ้นทุกอย่างถือเป็นโมฆะ หากทางสถาบันรู้เข้าว่ามีผู้ใดแก้แค้นเป็นการส่วนตัว กระทำเรื่องที่ผิดกฎก็เตรียมตัวแบกรับความพิโรธของสถาบันได้เลย” ผู้อำนวยการสอบเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ประโยคสุดท้ายทำเอาเจียงหลีถึงกับเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างประหลาดใจ สีหน้าของเฉียนจวิ้นและโจว

ยวนมืดหม่นกว่าเดิม

“สมควรทำเช่นนี้ มิฉะนั้นทุกครั้งการสังหารที่เกิดจากการสอบถูกนำออกสู่ภายนอกสถาบันไป๋หยวนแห่งนี้ก็จะว่างเปล่าเนื่องจากการต่อสู้ภายใน” มู่ชิงเกอยิ้มขำ

“แต่ข้าเดาว่าเฉียนจวิ้นนั่นคงไม่เชื่อฟังหรอก” เจียงหลีกวาดสายตามองเฉียนจวิ้นแล้วหัวเราะเบาๆ

มู่ชิงเกอเบนสายตามองเขา “ต่อให้เจ้าอยากยุติใจจะขาดแค่ไหนเดี๋ยวเขาก็รนหาที่เอง”

“ใช่น่ะสิ เดี๋ยวเขาก็รนหาที่เอง ข้าคงไม่ต้องเปลืองแรง” แววตาของเจียงหลีเย็นเยียบ เฉียนจวิ้นไม่ปล่อยความแค้นนี้ไปง่ายๆ แล้วนางจะปล่อยไปได้อย่างไร

“พอแล้ว ดูท่าทางพวกเจ้าตอนนี้สิยังสมเป็นศิษย์สถาบันไป๋หยวนของข้าอยู่อีกไหม แค่การสอบคราวนี้ทำให้พวกเจ้าสู้มาถึงขนาดนี้ได้อย่างไร” เมื่อเห็นทุกคนก้มหน้าก้มตาอย่างสลดหดหู่ ผู้อำนวยการสอบจึงอดพูดไม่ได้

ขณะนั้นเอง จู่ๆ ก็มีม้วนกระดาษสีทองโผล่ขึ้นมากลางอากาศแล้วค่อยๆ ตกลงมาหาผู้อำนวยการสอบ