ตอนที่ 266 บรรลุและชำระไขกระดูกจนโฉมหน้าจริงปรากฏ

สามชีวิต!

เจียงหลีตกใจมาก

มิน่าล่ะสถาบันไป๋หยวนแห่งซีเฉียนถึงเก็บซ่อนวิญญาณยุทธ์ของนกอมตะเอาไว้! มิน่าล่ะเฉียนจวิ้นถึงพยายามอย่างหนักเพื่อให้ได้มาครอบครอง! มิน่าล่ะ… ลู่เจี้ยถึงชักนำนางมาที่นี่

เมื่อนึกถึงลู่เจี้ย เจียงหลีก็รู้สึกไม่สบายใจอีกครั้ง

“และยังมีประโยชน์อีกมากมาย รอเจ้าประสานสำเร็จแล้ว เจ้าก็จะได้สัมผัสมันเอง” ผู้จัดเอ่ย

เจียงหลีเม้มริมฝีปาก ดวงตาเริ่มร้อนระอุขึ้น

“พูดกันตามตรง ไม่นึกเลยว่าเจ้าต้องการฝึกฝนทั้งสามทิศทางไปพร้อมๆ กัน เพราะมันเสี่ยงมาก อันที่จริงข้าเองไม่อยากให้วิญญาณยุทธ์อันล้ำค่าเช่นนี้สูญเปล่าไปกับเจ้า แต่ทว่านี่เป็นการตัดสินใจของเจ้าสำนัก และข้าก็ตกลงกับเฟิงสิงอวิ๋นไว้แล้วด้วย ดังนั้น ข้าจึงทำได้เพียงกัดฟันและนำมันออกมา” ดวงตาของผู้จัดปรากฏความอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย

เจียงหลีกล่าวว่า “ข้าเข้าใจความรู้สึกของท่านอาจารย์ แต่ข้าสัญญากับท่านได้ว่า หากข้าประสานนกอมตะได้แล้ว ข้าจะไม่ทำให้มันต้องแปดเปื้อน”

ผู้จัดกระตุกมุมปากขึ้นและยิ้มอย่างไม่เต็มใจ

คำพูดรับประกันของเจียงหลีนั้น ไม่รู้ว่าเข้าหูเขาหรือไม่

ท้ายที่สุดแล้ว เขามองไปที่ลูกเก็บวิญญาณยุทธ์ในมือของเขาด้วยความอาลัย “ภารกิจของข้าที่นี่คือปกป้องมันและรอเจ้าของของมัน ในเมื่อวันนี้จะประสานรวมกับเจ้าแล้ว ก็ถึงเวลาแล้วที่ข้าต้องจากไปแล้วเช่นกัน”

ทันใดนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้นและมองไปที่เจียงหลี “เจียงหลี ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่ซีฮวง บางที เราอาจจะได้พบกันอีก”

เจียงหลีกะพริบตาและเริ่มสงสัยในตัวตนของผู้จัด

อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าคนเขาไม่ต้องการพูดให้กระจ่าง นางจึงเขินอายที่จะถามต่อ

ผู้จัดชูเนตรญาณขึ้นแล้วโยนเข้าไปในประตู

เจียงหลียื่นมือออกไปด้วยความตกตะลึงและทำท่าตั้งรับ ลูกเก็บวิญญาณยุทธ์ได้ทะลุผ่านตาข่ายป้องกันที่ลู่เจี้ยสร้างไว้อย่างง่ายดาย และตกลงบนมือของเจียงหลีอย่างแม่นยำ

ตาข่ายที่ลู่เจี้ยสร้างไว้ วัตถุสามารถเข้าและออกได้ตามต้องการ แต่กับคนไม่สามารถทำได้ โดยเฉพาะ เจียงหลีเอง ดังนั้น นางจึงมาเก็บตัวที่นี่ และไม่รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ไม่ต้องกังวลเรื่องการเป็นอยู่ และเรื่องทรัพยากรในการฝึกฝนยิ่งไม่ต้องพูดถึง

เมื่อมองไปที่ลูกเก็บวิญญาณยุทธ์อันหนักหน่วงในมือ หัวใจของเจียงหลีก็เริ่มเต้นแรง

“เจียงหลีเริ่มได้เลย ข้าจะช่วยเฝ้าระวังยู่ด้านนอก เจ้าต้องทำสมาธิและประสานวิญญาณยุทธ์นกอมตะเข้าด้วยกัน” เฟิงสิงอวิ๋นกล่าว

เจียงหลีค่อยๆ ละสายตาจากผู้จัดและหันไปมองเฟิงสิงอวิ๋นแล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง

เฟิงสิงอวิ๋นหันไปหาเจียงเฮ่าและลู่เสวียนแล้วกล่าวว่า “พวกเจ้าแต่ละคนกลับไปฝึกฝนกันก่อน ตอนนี้นางกำลังจะประสานวิญญาณยุทธ์ พวกเจ้าทั้งสองก็ช่วยอะไรไม่ได้

“ท่านอาจารย์เฟิง ข้าไม่สบายใจและอยากอยู่ต่อ” เจียงเฮ่ากล่าว

ลู่เสวียนก็ไม่อยากกลับเช่นกัน

เมื่อเห็นท่าทีของพวกเขาทั้งสอง เฟิงสิงอวิ๋นก็หยุดที่จะเกลี้ยกล่อมและทำเพียงพยักหน้า “พวกเจ้าไม่กลับก็ได้ แต่ต้องถอยไปที่ประตูหน้าลานบ้าน ห้ามเข้ามาใกล้ เพราะจะส่งผลต่อการประสานของยาโถ่ว

“ขอรับ!”

“ขอรับ!”

เจียงเฮ่าและลู่เสวียนถอยหลังออกไปทีละคน ราวกับเทพพิทักษ์ประตูที่เฝ้าหน้าบ้านของเจียงหลีก็ไม่ปาน

เจียงหลีถือลูกเก็บวิญญาณยุทธ์และเดินเข้าไปในห้อง

ห้องนี้ถูกปกคลุมไปด้วยพลังจิตของลู่เจี้ย โดยนางไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครบุกเข้ามาได้ และตอนนี้ยังมีเฟิงสิงอวิ๋นคอยเฝ้าอยู่ด้านนอกอีกด้วย นางจึงรู้สึกสบายใจมากขึ้น

“นกอมตะหรือ หากข้าประสานรวมกับเจ้าได้ จะมีพลังที่จะฟื้นคืนชีพได้หรือไม่ จะสามารถช่วยลู่เจี้ยให้พ้นจากความตายได้หรือไม่” เจียงหลีบ่นพึมพำอย่างขมขื่น

ความคิดนี้นางรู้อยู่แก่ใจแล้วว่าเป็นไปไม่ได้

มู่ชิงเกอพูดอย่างชัดเจนแล้วว่าลู่เจี้ยตอนนี้มีชีวิตอยู่เหมือนร่างแยกของผู้มีพลังอันแรงกล้าเท่านั้น และความตายของเขาคือการเรียกร้องของร่างกาย

เว้นเสียแต่ผู้มีพลังอันแรงกล้าเท่านั้นที่จะทำให้เขาเป็นเหมือนคนทั่วไปได้

สิ่งที่เขาขาดคือวิญญาณหลัก!