ตอนที่ 271 ขอให้ชาติหน้าท่านอายุยืน

ตำหนักที่ประทับของลู่เจี้ยอยู่ห่างไกลและเงียบสงบมาก

โดยปกติแล้วจะไม่มีใครมารบกวน และคนรับใช้ในตำหนักแห่งนี้ก็มีจำนวนน้อยมาก พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นคนเก่าแก่ที่เคยรับใช้ตระกูลลู่มาก่อน

เจียงหลีเดินเข้าไปในตำหนักลำพัง

ตำหนักที่ว่างเปล่าและของใช้ที่เรียบง่ายราวกับเป็นเพียงที่พักชั่วคราว โดยปราศจากความอบอุ่นของบ้านไป

ข้าวของเครื่องใช้ของลู่เจี้ยที่อยู่ภายในตำหนักถูกจัดเก็บไว้ในกล่องอย่างเป็นระเบียบเพื่อรอเผา

ส่วนบนโต๊ะทำงานที่ลู่เจี้ยว่าราชการก็มีกล่องสองกล่องวางไว้ และบนกล่องมีจดหมายที่ยังไม่ถูกเปิดวางไว้รวมอยู่ด้วย

เจียงหลีเดินไปที่โต๊ะ โดยเดินอ้อมหน้าโต๊ะและนั่งลงตรงที่นั่งประจำของลู่เจี้ย

นางหยิบจดหมายขึ้นมาและหน้าซองจดหมายเขียนไว้ว่า ถึงหลีเอ๋อร์ผู้เป็นที่รักยิ่ง

จดหมายฉบับนี้เขียนถึงนาง!

ลายมือที่คุ้นเคยทำให้ดวงตาที่แห้งกร้านของเจียงหลีกลับมาอบอุ่นอีกครั้ง นางกลืนความรู้สึกนี้ลงไป เม้มริมฝีปากและเปิดจดหมาย

หลีเอ๋อร์ ข้าไปก่อนนะ ความตายมีไว้เพื่อความสมบูรณ์และความสมบูรณ์จะทำให้มีชีวิตนิรันดร์ ข้าไม่รู้ว่าข้าเข้าใจถูกหรือไม่ แต่ข้าคิดว่า เกรงว่าข้าต้องตายสักครั้ง และครั้งนี้เป็นระยะไกลที่สุดและเวลายาวนานที่สุดที่ข้าจะจากเจ้าไป ข้าหวังว่า หากชาติหน้ามีจริง ชาตินี้ข้าเป็นหนี้เจ้า จะชดใช้ทั้งหมดในชาติหน้า หลีเอ๋อร์ ข้าทั้งหวังให้เจ้าลืมข้าและทั้งกลัวว่าเจ้าจะลืมข้า หลีเอ๋อร์ ความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของข้าคือไม่รู้ว่าตัวเองจะตกหลุมรักเจ้า หากชาตินี้เราไม่ได้พบเจอกันคงจะดีไม่น้อย แต่ขณะเดียวกันก็เป็นชีวิตที่มีสีสันสวยงามที่สุดของข้า หลีเอ๋อร์ รอข้า รอข้า รอข้า ไม่ว่ามันจะยากลำบากเพียงใด ข้าจะกลับมาหาเจ้าอีกแน่นอน…

จดหมายของลู่เจี้ยถูกเขียนขึ้นอย่างเข้าใจง่ายราวกับว่าเขากำลังกระซิบที่ข้างหูของเจียงหลี

หลังจากอ่านจดหมายฉบับนั้นจบ น้ำตาของเจียงหลีก็ไหลรินออกมาอย่างเงียบๆ อีกครั้ง ดูเหมือนนางจะรับรู้ถึงความหดหู่และสับสนของลู่เจี้ย เขาข่มใจตัวเองไว้ลึกเกินไป ลึกเกินไป และกล้ำกลืนความทุกข์ทั้งหมดด้วยตัวเขาเอง

“ลู่เจี้ย! ไอ้คนบ้า!” เจียงหลีตะโกนทั้งน้ำตา

ความเจ็บปวดที่เพิ่งบรรเทาลงได้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง เจียงหลีควบคุมอารมณ์ของตน และหลังจากเก็บความเจ็บปวดไว้ได้แล้ว นางก็เก็บจดหมายไว้ข้างกายอย่างระมัดระวัง

เจียงหลีสูดหายใจเข้าและเปิดกล่องไม้หนึ่งในนั้น

โดยด้านบนมีข้อมูลของการวางแผนจัดการของลู่เจี้ยทั้งหมดอยู่ภายในกล่อง

หลังจากอ่านการวางแผนเหล่านี้แล้ว การคาดเดาของเจียงหลีก็ได้รับการยืนยัน เพราะสิ่งที่ลู่เจี้ย ต้องการคือดินแดนซีฮวงทั้งหมด

ขณะที่ส่วนล่างสุดของกล่องไม้ มีขวดหยกที่นางคุ้นเคยวางอยู่ ซึ่งเป็นขวดหยกที่มู่ชิงเกอใช้เป็นประจำ โดยใช้สำหรับใส่ยาอายุวัฒนะที่นางปรุงขึ้น

เมื่อเห็นขวดหยกนี้ดวงตาของเจียงหลีเบิกกว้างทันที

นางคว้าขวดหยกขึ้นและมองเห็นจดหมายที่ถูกทับอยู่ใต้ขวดหยก

เจียงหลีหยิบจดหมายออกมาเปิดอย่างเร่งรีบและเผยให้เห็นลายมือของลู่เจี้ย

หลีเอ๋อร์มียาอายุวัฒนะหนึ่งเม็ดอยู่ในขวดหยก ซึ่งเพื่อนของเจ้าเป็นคนมอบให้ นางบอกว่ายาเม็ดนี้สามารถช่วยชีวิตให้รอดได้ เจ้าเก็บมันไว้ให้ดี เพราะเจ้าชอบก่อเรื่อง บางทีเจ้าอาจต้องใช้มัน แน่นอนข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ต้องใช้มันไปตลอดกาล หลีเอ๋อร์ เดิมทีข้าต้องการมอบซีฮวงทั้งหมดให้กับเจ้า แต่ข้ามีเวลาไม่มากพอ ที่เหลือคงต้องลำบากเจ้าแล้ว แต่ข้ารู้ว่าเจ้าขี้เกียจ ดังนั้น ข้าจึงจัดเตรียมคนจำนวนหนึ่งมาช่วยเจ้า ข้อมูลลับของคนเหล่านี้ ล้วนใส่ไว้ในกล่องด้านข้างแล้ว

เจียงหลีจ้องมองไปที่กล่องด้านข้าง นางมิได้เร่งเปิดกล่องนั้น แต่อ่านจดหมายของลู่เจี้ยให้จบก่อนด้วยความรู้สึกที่สับสน

ยาอายุวัฒนะถูกมอบให้ลู่เจี้ย ซึ่งหมายความว่ายาเม็ดนั้นมีประโยชน์กับเขาอย่างแน่นอน

แต่สุดท้ายเขากลับเลือกที่จะยอมแพ้และเก็บมันไว้ให้ตน

“เงา” จู่ๆ เจียงหลีก็เรียกขึ้น

เงาปรากฏตัวกะทันหันและรอคำสั่งจากนาง

เจียงหลีวางขวดหยกลงบนโต๊ะและมองเขาด้วยแววตาแหลมคม “เจ้ารู้อะไรมาบ้าง”

เงาเงยหน้าขึ้นมองขวดหยกนั้น แล้วลดสายตาลงและพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ “นายน้อยเคยกล่าวว่า ‘มีอายุแปดสิบปี สู้ช่วยชีวิตนางเพียงครั้งเดียวไม่ได้’ ”

ตูม!

สมองของเจียงหลี ดูเหมือนจะระเบิดภายในครั้งเดียว