ตอนที่ 305 เจ้าปรักปรำข้า!

ในสถาบันไป๋หยวน เจียงหลีได้พบกับหนานอู๋เฮิ่นอีกครั้ง

นอกจากหนานอู๋เฮิ่นแล้ว ยังมีเฟิงสิงอวิ๋นที่กลับมาจากเมืองซีกัน นอกจากนี้เจียงเฮ่าและลู่เสวียนยังคงฝึกฝนในสถาบันไป๋หยวนในราชวงศ์เจียเซียน

“ท่านอาจารย์เฟิง ไม่คิดว่าท่านจะกลับมาแล้ว” เฟิงสิงอวิ๋นและหนานอู๋เฮิ่นช่วยเหลือนางมาหลายต่อหลายครั้ง เจียงหลีจึงปฏิบัติต่อทั้งสองเป็นอย่างดี

เฟิงสิงอวิ๋นแกว่งใบพัดของเขาและหัวเราะ “ข้าไปเพื่อเจ้า เจ้าเองก็กลับมาเป็นจักรพรรดินีแล้ว ข้าจะอยู่ที่นั่นไปเพื่ออะไร”

ที่มาในวันนี้ หนานอู๋เฮิ่นเป็นคนส่งจดหมายมาหานาง โดยได้บอกนางว่ามีเรื่องจะบอกให้ทราบ ส่วนนางเองที่เก็บคำถามไว้มากมายในใจก็อยากจะใช้โอกาสนี้ถามไถ่ให้เข้าใจไปเลย

“นั่งก่อนสิ” หนานอู๋เฮิ่นกล่าวกับทั้งสอง

เจียงหลีนั่งลงแต่ไม่ได้เลือกนั่งบนตำแหน่ง เพียงแค่เลือกเก้าอี้ตัวหนึ่งแล้วนั่งลง “อาจารย์หนาน ตอนนี้พี่ชายของข้าและลู่เสวียนฝึกฝนกันเป็นอย่างไรบ้าง ”

“เจียงเฮ่าฝึกฝนได้อย่างรวดเร็ว เขามีร่างกายที่พิเศษ โดยพื้นฐานแล้วไม่มีความยากนัก เมื่อวานได้เข้าไปโลกอาณาเขตหลิงอู่เพื่อหาวิญญาณยุทธ์อันดับสามที่เหมาะสมกับเขา”

“พี่ชายข้าผ่านขั้นหลิงไซว่แล้วงั้นรึ!” เจียงหลีกล่าวด้วยความดีใจ

หนานอู๋เฮิ่นยิ้มและพยักหน้า “พรสวรรค์ของพวกเจ้าทั้งสองพี่น้องนั้นสามารถทำให้ผู้คนตกตะลึงได้เลยล่ะ”

เจียงเฮ่าต้องการที่จะผ่านให้ได้ เจียงหลีดีใจกับเขาจริงๆ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเขาจะหลอมรวมกับวิญญาณยุทธ์แบบไหนกัน เขาเชี่ยวชาญในด้านการโจมตี คาดว่าวิญญาณยุทธ์อันดันสามของเขาก็คงต้องเกี่ยวกับการดจมตีด้วยเช่นกัน

“พรสวรรค์ของลู่เสวียนไม่ได้อ่อนแอแต่แรกอยู่แล้ว เขาเองก็ฝึกฝนอย่างหนักเช่นกัน อีกไม่กี่ปีเขาก็จะสามารถเข้าสู่โลกหลิงไซว่ได้แล้ว” หนานอู๋เฮิ่นกล่าวอีกครั้ง

ทุกอย่างล้วนเป็นข่าวดีทั้งนั้น ซึ่งนั้นทำให้เจียงหลียิ้มออกมาอย่างจริงใจ

“ที่เรียกเจ้ามาในวันนี้ ข้ามีบางอย่างจะบอกกับเจ้า” หนานอู๋เฮิ่นเปลี่ยนหัวข้อ “คะแนนในการประเมินของเจ้าเพียงพอที่จะมีสิทธิแล้ว ในตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกเดือนกว่าก่อนที่จะส่งคนไปยังซีฮวง หากเจ้าอยากไปด้วยนั้น เจ้าต้องจัดการเตรียมทุกอย่างให้พร้อมแล้ว”

“ซีฮวง” ดวงตาของเจียงหลีสว่างไปครู่หนึ่งแล้วสงบลง

เพื่อดูโลกที่กว้างขึ้น แน่นอนว่ามันคือสิ่งที่นางต้องการอยู่ในใจ แต่ซีฮวงยังไม่เป็นหนึ่งเดียวกัน ปัญหาภายในและภายนอกของราชวงศ์จยาเซียนก็ยังไม่ได้รับการแก้ไข ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับลู่เจี้ยก็ยังไม่คืบหน้ามากนัก นางจะจากไปในเวลานี้ได้อย่างไรกัน

“ถ้าหากข้าไม่ไป จะมีโอกาสอีกครั้งเมื่อไหร่” เจียงหลีถามหลังจากที่สงบลง

“สามปีหลังจากนี้” หนานอู๋เฮิ่นกล่าว

สามปี!

เจียงหลีเม้มรีฝีปากแน่น

เฟิงสิงอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะเกลี้ยกล่อม “ยาโถว โอกาสที่หายากเช่นนี้ ทรัพยากรของหนานฮวงเทียบไม่ได้กับของซีฮวงเลยถ้าหากเจ้าเข้าช้าไปสามปี ข้าเกรงว่าจะถูกพวกรุ่นเดียวกับเจ้าแซงหน้าเจ้าไปหลายคนนัก อำนาจของจักรพรรดินีหนานฮวงนั้น เมื่อเจ้าได้เข้าไปสัมผัสถึงพลังของซีฮวง เมื่อนั้น เจ้าจะรู้เองว่ามันเทียบไม่ติดเลยจริงๆ”

‘ถ้าเป็นเช่นนั้นละก็ นี้คือสิ่งที่ลู่เจี้ยมอบให้ข้า ข้าจะยอมแพ้ง่ายๆไม่ได้เช่นกัน’ เจียงหลีมองทั้งสองด้วยสายตาแน่วแน่ พูดการตัดสินใจของตนออกมา “ครั้งนี้ ข้าตัดสินใจจะไม่ไปแล้ว สามปีให้หลัง ข้าจะก้าวสู่ซีฮวง แต่ถ้าหากเป็นไปได้ ลู่เสวียนและพี่ชายของข้าจะไปที่นั่นด้วยได้หรือไม่? ”

“คะแนนสะสมของพวกเขาก็สูงมากเช่นกัน ได้แน่นอนอยู่แล้ว” หนานอู๋เฮิ่นกล่าว

“สาวน้อย เจ้าคิดดีแล้วหรือ” เฟิงสิงอวิ๋นพูดอย่างไม่แน่ใจ

“ศิษย์น้องเฟิง สาวน้อยหลีมีแผนของนางเอง เจ้าไม่จำเป็นต้องเกลี่ยกล่อมนางหรอก” หนานอู๋เฮิ่นขัดคำพูดของเฟิงสิงอวิ๋น แล้วพูดกับเจียงหลีอีกครั้งว่า “ตอนนี้ข้ารู้ว่าเจ้ามีความกังวลในใจและไม่มีทางออกไปจากหนานฮวง แต่ในช่วงสามปีนี้หากเจ้ามีเวลา ก็มาเยี่ยมสถาบันบ่อยๆ ได้”

มีบางอย่างในคำพูดของเขา ทำให้เจียงหลีมองเขาอย่างสงสัย

หนานอู๋เฮิ่นมองไปที่นางอย่างลึกซึ้ง “เจ้าจำได้ไหมว่าในสถาบันไป๋หยวนยังมีสามยอดปราชญ์อยู่”

ดวงตาของเจียงหลีหรี่ลง เข้าใจความหมายของหนานอู๋เฮิ่นเลยทันที อาจารย์หนานของนางท่านนี้ คิดเพื่อนางอย่างถี่ถ้วนจริงๆ “ท่านอาจารย์หนาน ท่านอาจารย์เฟิง ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากจะถามไถ่สักหน่อย”

“เจ้าว่ามาสิ” หนานอู๋เฮิ่นพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

“ทำไมพวกท่านถึงได้ดีกับข้าเช่นนี้ อย่าบอกว่าเป็นเพราะพรสวรรค์ของข้า ลู่เจี้ยวางแผนหลายอย่างลับหลังพวกท่าน เพราะเหตุใดพวกท่านถึงได้ร่วมมือกันมากเช่นนี้” เจียงหลีก้าวเข้าไปใกล้ขึ้น

ไปที่สถาบันแห่งซีเฉียน ยังมีวิญญาณหลิงอู่ของนกอมตะ…มันคืออะไรกัน ทีทำให้พวกหนานอู๋เฮิ่นร่วมมือกับลู่เจี้ยได้มากขนาดนั้น

หนานอู๋เฮิ่นยิ้มพร้อมกับกางมือออก “เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว นายท่านลู่โน้มน้าวเก่งเหลือเกิน พวกข้าไม่สามารถพูดชนะเขาได้ นอกจากนี้ คำขอที่เขาขอนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรและยังเป็นประโยชน์ต่อเจ้าอีก แล้วเพราะเหตุใดพวกข้าจึงจะปฏิเสธกันเล่านอกจากนี้ เจ้าเป็นศิษย์ของข้านะ มันเป็นเรื่องปกติที่สุดถ้าหากจะคิดเผื่อเจ้าและวางแผนสำหรับเจ้า”