ตอนที่ 35 มีคนลอบสังหาร! ซวยชะมัด

ราชินีพลิกสวรรค์ – ตอนที่ 35 มีคนลอบสังหาร! ซวยชะมัด

“ไม่จำเป็น!” ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงที่เย็นชาดังขึ้น

หืม?!

สายตาของเลี่ยเทียนซื่อ กวาดมองไปทางลู่เจี้ยที่อยู่นอกวงกลม เห็นเขาสวมเสื้อคลุมสีม่วง มีเกียรติและหรูหรา รูปลักษณ์ที่งดงามของเขา ทำให้ความสงสัยปรากฏในสายตาของเลี่ยเทียนซื่อ

มันรู้สึกว่า เมื่อนานมาแล้วเคยพบเห็นบุคคลอื่น ที่มีรูปร่างหน้าตาและสง่างามเช่นนี้มาก่อน

แต่เขาจำไม่ได้ว่าเคยเห็นที่ไหนและเมื่อไหร่

“แล้วเจ้าเป็นใคร” เลี่ยเทียนซื่อถาม

รอบตัวของมัน แสงสีทองของเนตรญาณ ได้จางลงแล้ว รอยแตกที่เป็นเส้นๆ ก็เริ่มปรากฏขึ้น

ลู่เจี้ยไม่สนใจมัน เขายกมือขึ้น จากวงแหวนบนนิ้วของเขา มีสว่างจ้าลอยออกมา แล้วลอยไปอยู่ตรงหน้าของเจียงหลี แสงจางหายไป หินวิญญาณสีดำก็ถูกเปิดเผยอยู่ตรงหน้า

พลังวิญญาณในหินวิญญาณเหล่านั้น ถูกเจียงหลีดูดเข้าไปในร่างกายของนางโดยอัตโนมัติหลังจากการเปลี่ยนแปลง มันถูกดึงออกไปโดยเนตรญาณ

เจียงหลี! ตื่น! เจียงหลี! ตื่น!

พลังจิตของลู่เจี้ย พุ่งเข้าสู่ส่วนลึกของจิตวิญญาณของนาง ทำให้นางที่เป็นลมไปแล้วนั้น ถูกกระตุ้นให้ตื่นขึ้น

จำไว้ ตราบใดที่เจ้าไม่ยอมแพ้และอดทนกับมัน เจ้าก็จะประสบความสำเร็จ เสียงของลู่เจี้ยดูเหมือนอยู่ไกลและใกล้ กำลังคุยกับเจียงหลี

ท่ามกลางความสับสน นางรู้สึกราวกับว่านางตายมาแล้วหลายพันครั้ง ในความสับสนวุ่นวายมีเสียงเรียกตัวเองอยู่ตลอดเวลา

เจ้าคือใคร

ใครกำลังเรียกข้า

นางไม่อาจแยกแยะได้ว่าเป็นใคร แต่เพราะเสียงนี้นางจึงค่อยๆ มีสติ

แสงสีทองที่หรี่ลงก็สว่างขึ้นทันที

เลี่ยเทียนซื่อสะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง มองไปที่หญิงสาวที่เปื้อนเลือดด้วยความตกใจ

ข้างนอกวงกลมนั้น ลู่เจี้ยมีเหงื่อออกที่หน้าผาก ใบหน้าของเขาซีดอ่อนลง ไม่รู้ว่าอ่อนแอกว่าเมื่อก่อนมากแค่ไหนกระทั่งว่าไม่สามารถยืนได้อย่างมั่นคง จึงล้มตัวลงบนม้านั่งพร้อมกับหายใจอย่างยากลำบาก

“หืม พลังจิต” เลี่ยเทียนซื่อสังเกตเห็นพลังอื่นในเนตรญาณที่ไม่ได้เป็นของเจียงหลี แล้วมองไปที่ลู่เจี้ยที่อ่อนแอ

“คาดไม่ถึงเลยว่า เจ้าเป็นเนี่ยนซือ” เลี่ยเทียนซื่อกล่าว

ลู่เจี้ยยิ้มจางๆ “ไม่สามารถฝึกฝนวิญญาณ ได้เพียงบำเพ็ญจิตเท่านั้น คนอื่นเรียกข้าว่าคนไร้ประโยชน์อยู่แล้ว แต่จะตัวเองให้เป็นคนไร้ประโยชน์ด้วยได้อย่างไรกัน”

“เจ้าทั้งสองคนผนึกกำลังด้วยกัน ก็อาจมีโอกาสอยู่บ้าง” แววตาของเลี่ยเทียนซื่อนั้นไม่อาจคาดการณ์ได้

…

เจียงหลีจำไม่ได้ว่าเขายืนหยัดอดทนนานแค่ไหนแล้ว และไม่รู้ว่าตนเองประสบความสำเร็จหรือไม่

นางจำได้แค่ว่า มีเสียงหนึ่งที่คอยบอกนางว่าอย่ายอมแพ้ แต่ให้ยึดมั่นอดทนต่อไป นางได้ยินและทำเช่นนั้น

แต่หลังจากนั้น นางก็ยังคงเป็นลมเพราะความตกใจในพลังที่รุนแรงของเลี่ยเทียนซื่อ เมื่อนางตื่นขึ้น นางรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่างกายและกระดูกของนางดูเหมือนจะหลุดขาดออกจากกัน นอนอย่างเหนื่อยล้าราบกับพื้นด้วยความอับอาย

สายตาของเจียงหลีเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ รอบด้านไม่มีกลิ่นอายของเลี่ยเทียนซื่อและไม่มีประกายสีทอง แล้ว เสื้อผ้าบนร่างกายของนางสกปรกมาก เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด สะเก็ดเลือดที่แห้งยังคงอยู่เหลืออยู่บนผิวหนังของนาง

นางใช้มือยันพื้นแล้วลุกขึ้นนั่งเพิ่งจะรู้ว่าตรงหน้าตน มีกองผงหินวิญญาณเพิ่มมาหนึ่งกอง

“เจ้าตื่นแล้ว” จู่ๆ เสียงของลู่เจี้ยก็ดังออกมา แต่เผยให้เห็นความอ่อนแอโดยไม่คาดคิด

เจียงหลีเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าเขายังคงนอนอยู่บนม้านั่ง ผิวของเขามีสีขาวใส แม้แต่สีของริมฝีปากก็จางลงไปมาก

“ท่านเป็นอะไรไป” เจียงหลีถามด้วยความประหลาดใจ

ลู่เจียงกล่าวอย่างใจเย็นว่า “ไม่เป็นไร ก่อนอื่นเจ้าดูที่เนตรญาณของเจ้าก่อน”

ใช่!

นี่ต่างหากที่เป็นสิ่งที่สำคัญ!

เมื่อได้รับการเตือนจากลู่เจี้ย เจียงหลีก็รีบละความคิดของเขา แล้วเริ่มฝึกฝนแม้ร่างกายจะอ่อนล้า

ในไม่ช้า นางก็หมกมุ่นอยู่กับการฝึกฝน นางสัมผัสได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ในร่างกายของตน ในเนตรญาณดวงแรกของนาง มีร่างของเลี่ยเทียนซื่อปรากฏขึ้นลางๆ