ตอนที่ 412มาเพื่อปกป้องเจ้า

อาจจะเป็นความประหลาดใจหรือเหตุผลอื่นก็เป็นได้

ชายมอมแมมครุ่นคิดชั่วครู่ เดินออกจากกองฟางที่พรางตัว มุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของถ้ำสวรรค์

…

“สัญลักษณ์สีทอง! สัญลักษณ์สีทองปรากฏแล้วจริงๆ!”

“โอ้สวรรค์ ตกลงวันนี้มีคนตายกี่คนกันแน่ แม้แต่สัญลักษณ์สีทองก็ยังปรากฏเลย”

“สัญลักษณ์สีเงินสอง สัญลักษณ์สีทองหนึ่ง!”

“ให้ความรู้สึกเหมือนแสงสีเงินและแสงสีทองอยู่ในทิศทางเดียวกัน!”

“เร็ว! เร็วเข้า ข้าอยากเห็นว่าใครกันที่เก่งกาจถึงเพียงนี้จนได้สัญลักษณ์สีทองมาครอบครอง!”

“…”

การปรากฏตัวของสัญลักษณ์สีทองกระตุ้นผู้คนในถ้ำสวรรค์เกือบทั้งหมด ไม่ง่ายเลยที่ซู่ซินจะกลับตลาด ซ่อนตัวอยู่ในโรงเตี๊ยมและพยายามทำลายพลังที่ถูกปิดผนึกไว้ แต่เมื่อได้ยินเสียงเอะอะวุ่นวายในตลาด จึงเดินไปที่หน้าต่างและเปิดหน้าต่างอย่างว้าวุ่นใจ

“สัญลักษณ์สีทอง!” เสียงพูดคุยของผู้คนเดินผ่านไปมาอย่างเร่งรีบลอยเข้าหูซู่ซิน

ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลใด หลังจากที่นางทราบข่าวถึงการปรากฏตัวของสัญลักษณ์สีทอง ในใจรู้สึกไม่สบายใจมาก ทันใดนั้น การคาดเดาที่น่าหวาดกลัวก็ผุดเข้ามาในใจของนาง

เพล้ง!

นางปัดแจกันบนหน้าต่างโดยไม่ได้ตั้งใจ และแตกลงสู่พื้น

“ไม่! เป็นไปไม่ได้! นางไม่มีทางได้สัญลักษณ์สีทอง ต้องเป็นคนอื่นอย่างแน่นอน ท่ามกลางการปิดล้อมของกลุ่มคนมากมาย นางควรตายไปแล้ว” ซู่ซินส่ายศีรษะ ปฏิเสธการคาดเดาในใจ

หลังจากนั้น นางพยายามสงบสติอารมณ์และใช้ยันต์ธาราทมิฬสัมผัส แต่กลับลืมตากะทันหัน และเปล่งเสียงอันน่ากลัวออกมาจากดวงตา “ทำไมพวกเขาถึงยังไม่ตายเสียที…!”

นางอยากจะออกไปดูให้แน่ใจว่าผู้ได้รับสัญลักษณ์สีทองคือใคร

แต่ทว่า ทันทีที่นางไปถึงประตู กลับก้าวถอยหลัง นางไม่กล้า ไม่กล้าออกไป ไม่กล้าออกจากตลาด ตอนนี้หากนางก้าวออกจากตลาด นางอาจถูกฆ่าได้

ซู่ซินสงบสติอารมณ์ ปลอบตัวเองด้วยใบหน้าที่ดูน่ารังเกียจ “แม้ว่าพวกเขาจะยังไม่ตาย แต่สัญลักษณ์สีทองก็ไม่เกี่ยวข้องใดๆ กับพวกนาง”

…

จิตสังหารได้ลบล้างทุกสิ่งไปหมดแล้ว เมื่อฝุ่น ผงร่วงหล่น ทุกอย่างกลับสู่ความสงบ ชิงหว่านมองไปยังสถานที่ที่มีกลุ่มคนหลายสิบคนยืนอยู่ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ามีใครบางคนขุดหลุมลึก

นางตกใจและวิ่งไปดู แต่กลับมองเห็นเพียงเสื้อผ้าขาดๆ ที่ก้นหลุมและคนหลายสิบคนก็ไม่พบร่องรอยใดอีกต่อไป

ชิงหว่านตกใจมาก หันหน้าไปมองเจียงหลี แต่กลับมองเห็นสัญลักษณ์สีทองตรงระหว่างคิ้วของนางที่ส่องแสงแวววาวเป็นพิเศษ

“สัญลักษณ์สีทอง! เจียงหลียินดีด้วย” ชิงหว่านยิ้มอย่างจริงใจ

เจียงหลีมองไปที่นาง “เจ้าพยายามเข้านะ”

“ข้าหรือ” ชิงหว่านผงะ ยกมือขึ้นแตะสัญลักษณ์สีเงินบนหน้าผาก “สัญลักษณ์สีเงินเพียงพอแล้วล่ะ”

เจียงหลีเอามือไขว้หลังและเดินเข้าไปหานางทีละก้าว “เจ้าลืมสิ่งที่ท่านประมุขพูดแล้วหรือ คนที่ฆ่าคนน้อยที่สุด จะตกรอบก่อน ตกรอบหมายถึงอะไร เป็นสิ่งที่เจ้าบอกข้าเอง”

ร่างกายของชิงหว่านสั่นสะท้าน ใบหน้าของนางซีดขาวอย่างรวดเร็ว

“ไม่ว่าเวลาไหนก็ตาม อย่าประมาทคู่ต่อสู้เด็ดขาด” เจียงหลีกล่าวอย่างเคร่งขรึม

ชิงหว่านเม้มริมฝีปาก ลังเลเล็กน้อยในใจ

ทันใดนั้น นางหันหลังกลับและมองไปด้านหลังด้วยสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก “มีคนมาอีกแล้ว! พวกเราไปกันเถอะ” นางรู้ดีว่าสัญลักษณ์สีเงินและสีทองมีความหมายอย่างไรกับคนอื่นๆ

การต่อสู้ที่เพิ่งจบไป แม้ว่านางจะไม่ได้ฆ่าคนมากมาย แต่นางก็ใช้พลังวิญญาณไปจำนวนมาก

เจียงหลีหรี่ตาและพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ไปกัน” นางเพิ่งปลดปล่อยพลังจิตกวาดไปรอบๆ และพบว่ามีคนไม่น้อยกว่าหนึ่งพันคนมาทางนี้

สองต่อพันหรือ

ใช้น้อยสยบมาก เช่นนี้ไม่ใช่เรื่อง

อย่างไรก็ตาม นางมีสัญลักษณ์สีทองอยู่แล้ว จากนี้ก็ช่วยชิงหว่านเปลี่ยนเป็นสัญลักษณ์สีทองก็พอแล้ว ตอนนี้ยังมีเวลาและไม่จำเป็นต้องสู้สุดตัวอยู่ที่นี่

แน่นอนว่าก่อนที่พวกนางจะจากไป เส้นทางหลบหนีของพวกนางถูกตัดไปจนหมด

“จะทำเช่นไรดี” เสียงของชิงหว่านสั่นสะท้านอย่างแผ่วเบา นางเอนตัวเข้าใกล้เจียงหลีและมองไปยังร่างที่ปรากฏอย่างต่อเนื่อง