ตอนที่ 416 รางวัลจากประมุขสำนักพรตเสวียนหมิง

อะไรนะ!

สีหน้าของซู่ซินเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง และเผยความตกตะลึงออกมาจากดวงตา

นางหันกลับไปมองโดยไม่รู้ตัว และมองไปที่ด้านหลังพบร่างสองทั้งสองเดินออกมาด้วยท่าทางที่สุขุมและสงบนิ่งซึ่งดูประดุจนางฟ้าก็ไม่ปาน

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือสัญลักษณ์สีทองอันแพรวพราวบนคิ้วของพวกนาง ทำให้ความเกลียดชังของนางทวีคูณ!

ทำไม พวกนางมีสัญลักษณ์สีทองได้อย่างไร

เจียงหลีราวกับว่ารู้ความสงสัยในใจของนาง จึงส่งยิ้มที่มีเสน่ห์ ให้นาง “ซู่ซิน ไม่เจอกันนานเลย อยากหาโอกาสขอบใจเจ้ามาโดยตลอด วันนี้มีโอกาสแล้ว”

ขอบใจนางน่ะหรือ

ซู่ซินแอบหัวเราะในใจและมองไปยังเจียงหลีที่กำลังเดินเข้ามาหานางด้วยใบหน้าที่ระแวดระวัง นางปรารถนาที่จะฆ่าข้าสิไม่ว่า

ท่านมหาปุโรหิตนิ่งเงียบ ดูเหมือนว่าการต่อสู้ทั้งต่อหน้าและลับหลังระหว่างหญิงสาวสามนางนี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขา

เจียงหลีอุ้มเจ้าเปี๊ยกเดินเข้าไปหาซู่ซินและยิ้มประดุจบุปผางาม แต่ดวงตากลับเย็นชาอย่างน่ากลัว นางโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ประชิดตัวซู่ซินอย่างช้าๆ

การกระทำดังกล่าวทำให้หลังของซู่ซินแข็งทื่อและพลังวิญญาณของนางแทบจะไม่อาจควบคุมได้ นางต้องการปลดปล่อยมันออกไป

“ถ้าไม่ใช่เจ้าที่ส่งคนเหล่านั้นมาให้ข้า สัญลักษณ์นักฆ่าสีทองของข้าและของชิงหว่านคงไม่ได้มาง่ายดายเช่นนี้” เจียงหลีกระซิบข้างหูนาง

ดวงตาของซู่ซินดุร้ายประดุจมีด มองนางด้วยความเกลียดชัง

ถ้าดวงตาสามารถฆ่าคนได้ ข้ากลัวว่าเจียงหลีจะถูกแทงเป็นรูทั่วร่างกายไปแล้ว

แน่นอนเจียงหลีไม่ได้ใส่ใจ และค่อยๆ รักษาระยะห่างระหว่างคนทั้งสอง ดวงตาดูเหมือนจะกวาดมองไปที่คิ้วของซู่ซินโดยไม่ได้ตั้งใจ

“ไอ้หยา! ทำไมเจ้ายังมีแค่สัญลักษณ์สีเงิน ท่านประมุขบอกว่าคนที่ฆ่าคนน้อยที่สุดจะ…” เจียงหลี แสร้งทำเป็นประหลาดใจ จากนั้นปิดปากยิ้มอย่างนุ่มนวลและหันหน้าเบนหนี

ใบหน้าของซู่ซินเปลี่ยนไปและร่างกายของนางดูเหมือนจะตกลงไปในถ้ำน้ำแข็งและเนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหนาวเย็น

ชั่วครู่โมโหเจียงหลีจนลืมเรื่องนี้ไปแล้ว

สองทองหนึ่งเงิน นาง…นางจะตกรอบหรือ จุดจบของการตกรอบ…ไม่! ไม่เอา นางต่างหากที่ถูกลิขิตให้เป็นธิดาสวรรค์ของสำนักพรตเสวียน นางไม่อยากตกรอบ!

“ขึ้นรถ” มหาปุโรหิตกล่าวอย่างเย็นชา

ซู่ซินมิอาจขัดขืนได้ และถูกผลักขึ้นรถ ขณะที่เจียงหลีและชิงหว่านดูผ่อนคลายมากขึ้น

เพียงแต่เมื่อมองเห็นนางลุกลี้ลุกลน ชิงหว่านจึงมิอาจอดทนต่อได้ “นาง…นางไม่เป็นอะไรใช่ไหม นางคิดว่าจะได้เป็นอันดับที่หนึ่ง แต่นางกลับได้เป็นอันดับสุดท้าย หลังจากกลับมาคงจะ…”

เจียงหลีเหลือบมองนางและยิ้มเยาะ “ครั้งต่อไป ระหว่างที่นางแทงมีดเข้าที่หน้าอกของเจ้า บางทีเจ้าอาจถามนางเล็กน้อยว่ามือของเจ้าเจ็บหรือไม่”

“…” แก้มของชิงหว่านแดงก่ำ นางหลับตาและปิดปากเงียบ

นางรู้ว่าเจียงหลีกำลังประชดนาง แต่…มีจิตใจที่ดี ผิดด้วยหรือ

“เป็นคนดีไม่ผิด แต่ต้องมีขอบเขต เป็นคนจิตใจดีที่ไร้ขอบเขต จะย้อนกลับมาทำร้ายทั้งผู้อื่นและตัวเอง” เจียงหลีกล่าวเสียงเบาและหลับตาลงเพื่อพักผ่อน

การยั่วยุของซู่ซินซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้นางล้มเลิกแผนเดิมและจัดการซู่ซินก่อนที่นางจะจากไป

ก่อนหน้านี้สิ่งที่นางทำกับซู่ซินเป็นเพียงการคิดดอกเบี้ยเท่านั้น หลังจากกลับไปถึงสำนักพรตเสวียนหมิง ละครฉากใหญ่ถึงจะปรากฏ นางอยากให้ซู่ซินเห็นกับตาตัวเอง สิ่งที่นางปรารถนามากที่สุดอยู่ห่างไกลจากตัวนางมากขึ้นเรื่อยๆ สิ่งที่นางกลัวที่สุดจะเกิดขึ้นกับตัวเองนาง

ตีงูต้องตีที่เจ็ดจั้งเช่นเดียวกับการชำระแค้น ก่อนที่จะฆ่านางต้องทำลายทุกสิ่งที่นางปรารถนาและปล่อยให้นางตายอย่างสิ้นหวัง

ยิ่งนางหวังใจมากเท่าไหร่ นางก็จะยิ่งสูญเสียมากเท่านั้น สิ่งนี้จะทำให้นางรู้สึกเจ็บปวด!

ส่วนเรื่องหนีเอาตัวรอด…

เจียงหลีไม่รีบร้อน ไม่ใช่ว่าธิดาสวรรค์มีอีกสองคนหรือ การแข่งขันยังคงดำเนินต่อไป ระหว่างนี้หากมีโอกาสเพียงน้อยนิด นางก็จะคว้าไว้ทันที