ตอนที่ 428
ตอนที่ 429 ซากกำแพงอวิ๋นเมิ่ง
October 31, 2026
“หลิวหลี เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” เจียงหลีโยนสิ่งที่กงเสวี่ยฮวาพูดทิ้งไปหมด ขึ้นเตียงแล้วอุ้มหลิวหลีที่ตื่นขึ้นมาเงียบๆ ไว้ในอ้อมแขน
ตี้จวินบางองค์เงยหน้าขึ้นมองนางและสัมผัสได้ถึงบางอย่าง ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่นางอาศัยอยู่ก่อนหน้านี้ และยังมีชายคนเมื่อครู่นี้อีกด้วย…
เกิดอะไรขึ้นระหว่างที่ข้านอนหลับอยู่หรือ ตี้จวินบางองค์ถามตัวเองในใจ
“ทําไมเจ้าไม่พูด เริ่มเงียบอีกแล้ว” เจียงหลีรู้สึกหมดหนทาง เห็นได้ชัดว่าเสียง จิ๊จิ๊ด นั้นตรงกับรูปร่างของเจ้าสัตว์ประหลาดน้อยมาก แต่มันกลับไม่ชอบส่งเสียงออกมา ราวกับว่ามันรังเกียจเสียงนั้นมาก
หญิงสาวขมวดคิ้วดวงตาที่สดใสของนางเต็มไปด้วยความกังวล ทำให้ตี้จวินบางองค์รู้สึกใจเต้นแรงและกระโดดลงไปในความอวบอิ่มของนาง
!
เจียงหลีตะลึง สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
วิธีการออดอ้อนของเจ้าเปี๊ยกทำให้แก้มของนางแดงและร้อนขึ้นเล็กน้อย
เมื่อนางได้สติกลับคืนมาก็ยกตี้จวินบางองค์โยนออกจากอ้อมกอดนาง “เจ้าเปี๊ยกลามก ตื่นขึ้นมาก็เอาเปรียบข้าเชียวนะ!”
เจ้าเปี๊ยกที่ถูกโยนออกไปนั่งยองๆ อยู่บนเตียง เงยหน้ามองนางด้วยสีหน้าไร้เดียงสา ท่าทางไร้เดียงสาราวกับกำลังบอกเจียงหลีว่า เจ้าคิดมากไปแล้ว
“…” ถูกสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่งดูถูกอย่างนั้นหรือ
มุมปากของเจียงหลีกระตุก สีหน้าของนางมืดครึ้ม นางพับแขนเสื้อของนางและพุ่งเข้าหาเจ้าเปี๊ยก
ดวงตาเรียวงามของตี้จวินบางองค์คู่นั้นทอประกายเจิดจ้า ยืนนิ่งอยู่กับที่ รอนางกอดอยู่
แน่นอนว่าตี้จวินถูกกอดไว้เต็มกอด หญิงสาวที่มีเสน่ห์กลับมองมันอย่างงุนงง ราวกับกำลังถามอยู่ ทำไมไม่หลบซ่อนเล่า
ผู้เป็นตี้จวินบ่นในใจว่า พระชายาของตนกอดเขา ทำไมเขาต้องหลบด้วยเล่า
แค่กๆ บรรยากาศค่อนข้างอึดอัดโดยไม่มีเหตุผล เจียงหลีกระแอมไอเบาๆ ปล่อยเจ้าเปี๊ยกออกไป แต่ก็ไม่ได้คิดจะหยอกล้อกับมัน
“หลิวหลี เจ้าหิวหรือไม่ ข้าจะหาอะไรให้เจ้ากิน” เจียงหลีกล่าวเพื่อที่จะทำลายความอึดอัดใจ
ตี้จวินบางองค์ยังคงไม่พูดอะไรสักคำ อันที่จริงตราบใดที่ยังสามารถหลับสบาย จะกินหรือไม่นั้นก็ไม่สำคัญ เมื่อเห็นว่ามันเงียบไป เจียงหลีก็ลุกขึ้นพร้อมที่จะออกไปหาอะไรกิน
แน่นอน นางเพิ่งยืนขึ้น ก็รู้ว่าตนไม่สามารถขยับได้ เมื่อหันไปมองเขาก็พบว่าอุ้งเท้าของเจ้าเปี๊ยกกำลังกดมุมเสื้อผ้าของนางไว้แน่นไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองจากไป
หืม เจียงหลีมองไปที่มันอย่างฉงน
ตี้จวินบางองค์กระโดดเข้าสู่อ้อมแขนของนางอย่างจัง
เจียงหลีกอดมันและกะพริบตา “เจ้าจะไปกับข้าหรือ”
ตี้จวินพยักหน้า
ต้องติดตามไปด้วยสิ! ใครปล่อยให้มีบุรุษอยู่ข้างนอกนั้นเล่า
“ก็ได้” เจียงหลีไม่สงสัยเลยว่าเขาอยู่ที่นั่นโดยอุ้มเจ้าเปี๊ยกและเดินออกจากห้องไป
หลังจากค้นหารอบๆ แล้วพบผลไม้สดเพียงไม่กี่ชนิด ของพวกนี้ย่อมเทียบไม่ได้กับผลไม้บนเกาะเล็กๆ แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย
เมื่อกลับมาถึงห้อง เจียงหลีก็นั่งขัดสมาธิฝึกฝนพลัง ส่วนตี้จวินบางองค์ก็นั่งยองๆ อยู่ข้างนาง กรงเล็บสีชมพูคู่นั้นกอดผลไม้ไว้กัดกิน
หลังจากเจียงหลีฟื้นคืนชีพด้วยพลังของนกอมตะแล้วนั้น นางยังไม่ได้ตรวจสอบสถานการณ์ของตัวเองอย่างละเอียด
ในตอนนั้นเอง แม้ว่านางจะกำลังฝึกบำเพ็ญ แต่นางก็กำลังตรวจสอบร่างกายของตนเองอยู่
เกิดอะไรขึ้น หลังจากที่ข้าฟื้นคืนชีพจากพลังของวิญญาณยุทธ์นกอมตะ ข้าไม่แม้แต่จะจำอะไรได้เลย รู้สึกว่าในช่วงเวลานั้น ข้านั้นเหมือนตายไปแล้วจริงๆ มึนงงไปทั้งตัว ถูกห่อหุ้มไปด้วยค่ำคืนที่หนาวเหน็บ
เจียงหลีย้อนคิดเรื่องก่อนหน้านี้อย่างละเอียด แต่กลับพบว่าไม่มีความทรงจําใดๆ
แม้แต่การที่นางฆ่าหมาป่าไปหลายตัวโดยสัญชาตญาณ ก็ยังจำไม่ค่อยได้แล้ว
จนถึงเที่ยงคืน เจียงหลีจึงเสร็จสิ้นการฝึกฝน