ตอนที่ 440
ตอนที่ 441 นี่เรียกว่าทุนของความหยิ่งผยอง
October 31, 2026
คําพูดของเจียงหลี ดังก้องอยู่นานบนลานกว้างที่ซากกำแพงอวิ๋นเมิ่ง
ทุกคนยังคงตกตะลึง ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่านางจะสังหารหัวหน้าลูกศิษย์ของเขาเฟิ่งอู่ซานเช่นนี้
ณ เวลานี้ ดูเหมือนว่าเรื่องจะจบยากแล้ว
หลายคนถอยออกไปอย่างเงียบๆ พวกเขาไม่ได้เกี่ยวข้องหรือรู้จักกับเจียงหลี ไม่มีทางที่พวกเขาจะต้องมีส่วนร่วมในเรื่องนี้
ถ้าหากคนจากเขาเฟิ่งอู่ซานเริ่มบ้าคลั่งขึ้นมา และคิดว่าพวกเขาเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด พวกเขาก็จะตายอย่างไร้ความเป็นธรรม
แต่ขณะที่ทุกคนกําลังถอยกลับ มู่ชิงเหยียนก็ก้าวออกมาและตะโกนว่า “พวกเจ้าคิดว่าพวกเจ้าจะหนีรอดจากเรื่องไปได้หรือ ข้าจะบอกพวกเจ้าว่า ในตอนแรก พวกเขาแอบส่งคนไปแจ้งข่าวที่เขาเฟิ่งอู่ซาน เพื่อจะพาพวกเจ้าทั้งหมดกลับไปเขาเฟิ่งอู่ซาน มอบทุกอย่างที่ได้รับจากกำแพงอวิ๋นเมิ่งมา ตอนนี้ข้าเกรงว่าคนจากเขาเฟิ่งอู่ซานคงจะมาถึงแล้ว”
ทันทีที่นางพูดจบ ราวกับจะพิสูจน์สิ่งที่นางพูดนั้นไม่มีผิด บนฟ้าก็ปรากฏเสียงดังกลางอากาศอย่างต่อเนื่อง
ฟิ้วๆๆๆๆ!
เงาแต่ละร่างก็ลอยลงมาที่ขอบลานกว้างยิ่งอยู่ยิ่งเยอะ ไม่นานก็มีผู้คนนับพันปรากฏตัวขึ้น ล้อมรอบทุกคนบนลานกว้างเอาไว้
เสื้อผ้าของพวกเขาเหมือนกันทั้งหมดคือมาจากเขาเฟิ่งอู่ซาน
“ถูกล้อมแล้วจริงหรือ”
“คนจากเขาเฟิ่งอู่ซานนั้นช่างน่ารังเกียจนัก!”
“น่ารังเกียจและไร้ยางอายสิ้นดี!”
“คนจากเขาเฟิ่งอู่ซานทําตัวโอหังเกินไปแล้ว ความเข้าใจตระหนักในซากกำแพงล้วนอาศัยวาสนาของตน พวกเขาไม่มีความสามารถที่จะเข้าไป ตอนนี้กลับคิดจะมาแย่งชิง”
“ถุย! เขาเฟิ่งอู่ซานช่างหน้าไม่อาย!”
“…”
ทุกคนก่อนหน้านี้ ต่างดูถูกเขาเฟิ่งอู่ซานและแอบเข้ามาใกล้กัน พวกเขามองไปยังศิษย์ของเขาเฟิ่งอู่ซานที่กําลังกดขี่ข่มเหงอยู่รอบๆ
เมื่อเฟิ่งเซียนเห็นว่ากําลังเสริมมาถึงแล้ว นางก็แสดงท่าทางหยิ่งยโสออกมา นางไม่ได้รู้สึกเสียใจกับการตายของเฟิ่งเทียน นางรู้สึกว่านั่นเป็นความอัปยศอดสูของเขาเฟิ่งอู่ซาน
นางมองไปที่มู่ชิงเหยียนที่อยู่ท่ามกลางฝูงชนและยิ้มเย้ยหยัน “มู่ชิงเหยียนเจ้ามันสุนัขข้างทาง เจ้ากลัวหรือยัง”
มู่ชิงเหยียนทําหน้าเย็นชา ไม่เถียงกับนาง แต่เดินตรงไปหาเจียงหลีแทน
เมื่อเผชิญกับการถูกล้อมอย่างหนาแน่น เจียงหลีก็ไม่ได้แสดงสีหน้าที่เคร่งเครียดหรือกังวลออกมา
อย่างไรก็ตาม การแสดงออกของนางในสายตาของเฟิ่งเซียนนั้นเป็นเพียงการแสร้งทําเป็นสงบนิ่ง
“จับคนพวกนี้ให้หมด!” เฟิ่งเซียนออกคําสั่ง
“ขอรับ”
คนจากเขาเฟิ่งอู่ซานตะโกนออกมา
“สู้กับพวกมัน!”
“ใช่! สู้กับพวกเขา แย่สุดก็แค่ตาย ดีกว่าถูกจับไปทรมาน!”
“ใช่! สิ่งที่เขาเฟิ่งอู่ซานทําในวันนี้ จะต้องได้รับการลงโทษอย่างแน่นอน!”
“…”
ฝูงชนมีความโกรธและมีเจตนารมณ์ที่จะต่อสู้กัน สงครามนี้ถูกกระตุ้นโดยความบ้าอำนาจของเขาเฟิ่งอู่ซาน
เมื่อทั้งสองฝ่ายชักดาบออกมา เจียงหลีกลับมองกงเสวี่ยฮวาอย่างสนุก กงเสวี่ยฮวาจัดแจงเสื้อผ้าของตน “เจ้ามองข้าทำไม”
“ถึงเวลาแล้วเจ้าออกโรงแล้ว” เจียงหลียิ้มอย่างมีเสน่ห์ให้เขา
กงเสวี่ยฮวาตะลึงงัน แล้วเข้าใจความหมายของคําพูดนางในทันที เขาหัวเราะและส่ายหน้า ภายใต้การชี้นําของเจียงหลี เขากระแอมไอออกมาสองครั้งก่อนจะเดินออกมา
“นอกจากเฟิ่งเซียนแล้ว มีใครอีกที่สามารถตัดสินใจได้” กงเสวี่ยฮวาเอามือไขว้หลัง เงยหน้ายืดอก ทําหน้าเย่อหยิ่ง
เฟิ่งเซียนยิ้มเยาะและกล่าวอย่างเย้ยหยันว่า “ตอนนี้เจ้าขอความเมตตาหรือ มันสายไปแล้ว!”
แต่กงเสวี่ยฮวาไม่สนใจนาง เหลือบมองฝูงชนจากเขาเฟิ่งอู่ซานอย่างดูถูก เขาไม่เชื่อว่าส่งคนมามากมาย จะไม่มีผู้นําเลยหรือ