ตอนที่ 465 ประเด็นที่ไม่มีใครกล้าถาม

กลุ่มคนตัดสินใจชื่อกลุ่มอำนาจใหม่และเริ่มหารือเรื่องการเกณฑ์กำลังพล

ซีฮวงไม่จำเป็นต้องเหมือนหนานฮวง ตามวิธีที่กงเสวี่ยฮวาพูดเพียงแค่ออกเงื่อนไขที่มีความน่าดึงดูดพอเรียกให้ลูกศิษย์นำออกไปติดประกาศก็จะมีคนพาตัวมาสมัครเอง

สำนักพรตเสวียนหมิงมีสถานที่และทรัพยากรเพียบพร้อมเสร็จสรรพรวมทั้งสาวกที่ยอมจำนน อย่างไรก็ตาม การใช้ทุกอย่างให้เกิดประโยชน์สูงสุดยังสามารถบรรเทาความต้องการเร่งด่วนได้

สำหรับคนอื่นอาจจะเดินไปทีละก้าว

“เมื่อกลุ่มอำนาจใหม่ปรากฏขึ้น กลุ่มอำนาจรอบข้างจะมีปฏิกิริยาอย่างไร” เจียงหลีถามกงเสวี่ยฮวา

คนในที่นี้มีเพียงกงเสวี่ยนฮวาที่คุ้นเคยกับสิ่งนี้มากที่สุด

กงเสวี่ยฮวากล่าว “พวกเขาจะแอบมองในที่ลับก่อน ดูว่าเจ้าจะยืนขึ้นสู่ยอดเขาได้หรือไม่ หากไม่แล้วล่ะก็พวกเขาก็จะซ้ำเติม หากเจ้ายืนขึ้นได้ก็จะมีพวกไม่พอใจและบางทีอาจมาหาเรื่องจยาเซียนในงานเลี้ยงเหล่าเซียนก็เป็นได้”

“ขึ้นสู่ยอดเขาได้หรือไม่ได้คืออะไร” เหวินเหรินชิ่งชิ่งถามอย่างสงสัย

เมื่อเผชิญกับหญิงงาม กงเสวี่ยฮวาจึงมีความอดทนมากพอ “กล่าวอีกนัยหนึ่ง เจ้าสามารถทำให้ทุกอย่างในขอบเขตกลุ่มอำนาจมีเสถียรภาพภายในระยะเวลาอันสั้นและสามารถให้ทุกคนยอมรับกลุ่มอำนาจได้หรือไม่”

“อ๋อ” เหวินเหรินชิ่งชิ่งพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจแต่ไม่เข้าใจ

“จะไม่มีการโจมตีเกิดขึ้นเลยหรือ” เจียงหลีถาม

กงเสวี่ยฮวายิ้มให้และส่ายหน้า

หนานอู่เฮิ่นกล่าวกับเจียงหลี “ตอนนี้ในซีฮวงนั้น การต่อสู้ขนาดใหญ่ระหว่างกลุ่มอำนาจจะไม่เกิดขึ้นง่ายๆ ความขัดแย้งต่างๆ มากมายจะมาสะสางกันที่งานเลี้ยงเหล่าเซียนและปาฐกถาเจ้าครองนคร หากสะสางกันไม่ลงตัวแล้วต้องสู้กันจริงๆ มันจะเตือนให้กลุ่มอำนาจขนาดใหญ่เข้ามาแทรกแซง แต่การได้จะไม่คุ้มกับการสูญเสีย”

“แต่ครั้งนี้ของพวกเรามันเป็นอุบัติเหตุ” กงเสวี่ยฮวาพูดพร้อมยิ้มตาหยี “เดิมทีมาเพื่อช่วยคน ใครจะไปเคยคิดว่าโค่นล้มสำนักพรตเสวียนหมิงได้โดยไม่ตั้งใจเล่า ช่วยไม่ได้ ตอนนี้ได้ดูแลรังของคนอื่นแล้วจึงทำได้เพียงก่อตั้งกลุ่มอำนาจใหม่ขึ้นมา”

“โอ้โห! สามารถพูดเรื่องโค่นล้มกลุ่มอำนาจได้แหวกแนวยิ่งนัก ท่านก็มีพรสวรรค์เหมือนกันนี่นา” ลู่เสวียนยกนิ้วโป้งด้วยความนับถือเขา

กงเสวี่ยฮวายอมรับคำชมนี้อย่างหน้าด้านๆ จากนั้นจึงรีบพูดกับเจียงหลี “เจ้าเองก็ถือโอกาสแต่งตั้งยศผู้อาวุโสกิตติมศักดิ์ให้ข้าบ้างสิ”

เจียงหลีเงยหน้ามองเขา รู้เจตนาจากรอยยิ้มของเขา แล้วก็ไม่ใช่เสแสร้งแต่กล่าวว่า “ขอบใจ!”

“ซ้อเล็ก เจ้าขอบใจเขาทำไม” ลู่เสวียนถามอย่างไม่เข้าใจ

เจียงหลียิ้มก่อนจะเอ่ยว่า “นายน้อยแห่งวังเทียนอู่กงได้ย้ายชื่อของเขาออกมาจนปีศาจต้องตกใจ ข้าควรจะขอบใจเขาสักหน่อยหรือไม่”

มีนายน้อยจากวังเทียนอู่กงมาทำหน้าที่ผู้อาวุโสกิตติมศักดิ์ หากเป็นกลุ่มอำนาจอื่นอาจจะต้องคิดหลายตลบ

“นายน้อยแห่งวังเทียนอู่กง!”

หนานอู๋เฮิ่นและเฟิงสิงอวิ๋นมองไปที่กงเสวี่ยฮวาด้วยความตกตะลึง ก่อนหน้านี้แม้ว่าพวกเขาจะต่อสู้เคียงข้างกัน แต่พวกเขาก็ไม่มีเวลาที่จะสื่อสารกันมากขึ้นและไม่รู้จักตัวตนของเขาเลย

“วังเทียนอู่กงที่อยู่ในกลุ่มอำนาจระดับสูง!” ลู่เสวียนเองก็ตะลึงงัน

เหวินเหรินชิ่งชิ่งมองกงเสวี่ยฮวาอย่างไม่อยากเชื่อ ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนกงเสวี่ยฮวาก็หัวเราะด้วยความสาแก่ใจ

“จริงสิ ทำไมเขาถึงเรียกเจ้าว่าซ้อเล็ก” จู่ๆ กงเสวี่ยฮวาก็ถามเจียงหลีด้วยความสงสัย

แต่กลับไม่คิดว่าพอคำพูดนี้ออกมาจากปากเขา

นอกจากเจียงหลี คนอื่นๆ ก็พากันตัวแข็งทื่อ สีหน้าก็ผิดปกติ แม้กระทั่งเหวินเหรินชิ่งชิ่งที่เคยได้ยินลู่เสวียนเล่าเรื่องระหว่างเจียงหลีกับลู่เจี้ย นางยังรู้สึกซาบซึ้งในระหว่างความรักของคนทั้งสอง คำพูดนี้ของกงเสวี่ยฮวาทำให้นางถึงกับน้ำตารื้น

“พวกท่านเป็นอะไรกันไปหมด” เมื่อสัมผัสได้ถึงปฏิกิริยาของทุกคน กงเสวี่ยฮวาจึงถามเพราะความไม่รู้

และเจ้าเปี๊ยกที่อยู่ในอ้อมกอดของเจียงหลีค่อยๆ ลืมตามองดูทุกคนอย่างเกียจคร้านแล้วหลับตาลงอีกครั้ง แต่มันมองไปที่ลู่เสวียนนานหน่อยและเอ่ยในใจ บางที ข้าสามารถให้โอกาสเด็กคนนี้ได้

เป็นเรื่องน่าเสียดายที่ลู่เสวียนเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับอารมณ์ที่คิดถึงพี่ชาย จึงไม่ทันสังเกต