ตอนที่ 474
ตอนที่ 474 พี่ชายข้าฆ่าคนเป็น
October 31, 2026
สายตาที่มองมาอย่างฉับพลัน ทำให้เจียงเฮ่าที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดถึงกับเนื้อตัวแข็ง และเกือบจะปลดปล่อยพลังวิญญาณออกมา
และในเวลานี้เอง มือเรียวเล็กที่ไร้กระดูกของไหวปี้ได้จับฝ่ามือขนาดใหญ่ของเขาไว้ เจียงเฮ่าขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ สะบัดมือออกโดยไม่ลังเล มองหน้านางและเตือนด้วยสายตา
“จุ๊ๆ!” ไหวปี้ทำท่าทางให้เขาเงียบ
เจียงเฮ่ามึนงงเล็กน้อย เขามองออกไปข้างนอกและเห็นหลิงจงของพวกหลีหุนจงค่อยๆ เดินใกล้เข้ามายังที่ซ่อนตัวของเจียงหลีและมู่ชิงเหยียน
สถานที่ๆ เจียงหลีและมู่ชิงเหยียนซ่อนตัวอยู่นั้นถือว่าลับตาคนมาก ณ เวลานี้ ความเงียบสงบนั้น ไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงหลังจากหลิงจงผู้นั้นเดินเข้ามาใกล้
ทันใดนั้น หลิงจงก็หยุดเดิน ยกมือขึ้นช้าๆ ชี้นิ้วออกมาจากแขนเสื้อกว้าง และแตะไปที่ต้นขาของศพสาวด้านข้างเบาๆ
ปลายนิ้วของเขาลูบไล้ผิวของศพสาวนั่นเล็กน้อย ทำให้รู้สึกสั่นสะท้านไม่น้อย
“เป็นวัสดุที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!” หลังจากนั้นไม่นาน เขาถอนหายใจเบาๆ
ศิษย์ทั้งสองคนเดินเข้ามาใกล้และเหลือบมองศพสาวอย่างสงสัย ดวงตาของทั้งสองมีความสงสัยเช่นเดียวกัน หนึ่งในนั้นรวบรวมความกล้าและถามว่า “ท่านอาจารย์ที่เคารพ วัสดุนี้เรียกได้ว่าธรรมดาเท่านั้น”
อีกคนกล่าวต่อว่า “ใช่ ไม่ว่าจะวัดจากความงามหรือโครงกระดูก หรือแม้กระทั่งการถนอมรักษาท่ามกลางวัสดุเหล่านี้ ล้วนถือได้ว่าธรรมดานัก”
พวกเขาทั้งสองไม่เข้าใจ ซึ่งแม้แต่พวกเขายังมองเห็น ท่านอาจารย์จะมองไม่เห็นได้อย่างไร ในเมื่อมองเห็นแล้ว ทำไมถึงบอกว่าศพสาวนี้เป็นวัสดุชั้นเยี่ยมเล่า
หรือว่าในร่างของศพสาวนี้มีอะไรที่พวกเขามองไม่เห็น
เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ ศิษย์ทั้งสองของหลีหุนจงเดินเข้าไปใกล้และมองดูศพสาวอย่างระมัดระวัง
พวกเขาไม่ทันสังเกตว่าแม้ท่านอาจารย์ของพวกเขาจะดูเหมือนกำลังพูดถึงศพสาวนี้ แต่ดวงตาของเขากลับจ้องมองไปยังสถานที่ที่หนึ่งของด้านหน้า
เมื่อได้ยินคำพูดของศิษย์ทั้งสอง หลิงจงไม่มีคำอธิบายใดๆ แต่มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นรอยยิ้มที่ดูแปลกตา
ทันใดนั้น เขาหุบยิ้มและกำชับศิษย์ทั้งสองว่า “ยังไม่รีบส่งวัสดุไปที่ห้องฝึกของข้าอีก”
“ขอรับ!”
“ขอรับท่านอาจารย์ที่เคารพ”
ทั้งสองรีบพยักหน้า ขจัดความอยากรู้อยากเห็นในใจ และช่วยกันยกศพสาวออกจากถ้ำไป
หลิงจงของหลีหุนจงเดินตามหลังพวกเขา แต่ในระหว่างที่เขาจะก้าวเท้าออกจากทางเข้าถ้ำ เขาหันหน้ากลับมาอย่างมีเลศนัยและมองไปที่ที่เจียงหลีและมู่ชิงเหยียนซ่อนตัวอยู่
จากนั้นทั้งสามคนก็เดินออกจากถ้ำพร้อมกับศพสาว และเสียงฝีเท้าก็ได้จางหายไป
หลังจากแน่ใจว่าคนเหล่านี้ออกไปแล้ว เจียงเฮ่ารีบออกจากที่ซ่อน และไม่ลืมที่จะมองกลับมาพร้อมกับอุทานด้วยความรังเกียจ
แววตาที่เย็นชานั้น ราวกับว่าเขาอยากจะฆ่าปีศาจสาวไหวปี้ก็ไม่ปาน
เจียงหลีและมู่ชิงเหยียนเดินออกจากความมืดในเวลาเดียวกัน มู่ชิงเหยียนมองไปที่เจียงเฮ่าด้วยสีหน้าที่สับสน และชำเลืองตามองไหวปี้ที่บิดเอวเดินออกมาจากที่แคบอย่างช้าๆ สุดท้ายนางได้แต่กัดริมฝีปากโดยไม่พูดอะไรสักคำ
“อาหลี” เจียงเฮ่าเดินไปหาน้องสาว “เมื่อชั่วครู่ เขามองเห็นพวกเจ้าหรือไม่” หากมองไม่เห็น ทำไม คำพูดนั้นมีความหมายอื่นแฝงอยู่ด้วย หากมองเห็น ทำไมถึงไม่เปิดโปงพวกนาง สิ่งนี้ทำให้เจียงเฮ่าไม่เข้าใจ
เจียงหลีขมวดคิ้วเล็กน้อยและครุ่นคิดชั่วครู่ “ลองตามไปดูกัน”
นางแน่ใจว่าหลิงจงจากหลีหุนจงมองเห็นนางและมู่ชิงเหยียน แต่เขาเลือกที่จะไม่พูด ทำให้นางอยากจะทราบสาเหตุ
“อยากไป พวกเจ้าก็ไปกันเองเถิด งานของข้าเสร็จแล้ว ข้าจะกลับแล้ว” ไหวปี้ปัดชุดของนางและพูดด้วยเสียงเรียบ
“พึ่งไม่ได้จริงๆ ด้วย” เจียงเฮ่าเหลือบมองหน้านางอย่างเหยียดหยาม
ไหวปี้เงยหน้า กะพริบตาให้เขา แล้วพูดอย่างไร้เดียงสาว่า “เจ้าไม่ชอบข้า ทำไมข้าต้องปล่อยให้เจ้าพึ่งพาด้วย จะให้เจ้าเอาเปรียบอย่างนั้นหรือ” หลังจากนั้นพูดจบ นางไม่ลืมที่จะส่งสายตาหวานไปที่เขา