ตอนที่ 500 ท่านรองประมุขน้อยแห่งตำหนักเย่ามาแล้ว

สระ​สรรพสัตว์​ตั้งอยู่​ทาง​ฝั่งตะวันออกเฉียงใต้​ของ​ฮวงเสิน​ เมื่อ​เจียง​หลี​มาถึงจึงพบ​ว่า​สถานที่​ที่​เรียก​ว่า​สระ​สรรพสัตว์​ที่แท้​เป็น​แต่​ภูเขา​ลูก​หนึ่ง​

หาก​พูดตาม​ตวามจริง​ ภูเขา​แห่ง​นี้​มีสีขาวนวล​และ​มีแสงเปล่งประกาย​ โดย​มีสระ​เล็ก​ๆ รูป​ทรงกลม​หรือ​ทรง​รี​ซ้อนทับ​เป็นชั้นๆ​

สระน้ำ​เล็ก​ๆ เหล่านี้​มีสีฟ้าสว่าง​สดใส​ น้ำ​ใสจน​มองเห็น​ทะลุปรุโปร่ง​

ตั้งแต่​บน​ยอดเขา​ลง​มาถึงเชิงเขา​แต่ละ​ชั้น​มีจำนวนนับ​ร้อย​ ณ เวลานี้​ ใน​สระน้ำ​เหล่านี้​ต่าง​มีผู้ตน​นั่ง​จน​เต็ม​หมด​แล้ว​ พวกเขา​นั่ง​แช่อยู่​ใน​สระ​เพียง​ตรึ่ง​ท่อน​ หลับตา​นั่ง​อยู่​ ไม่รับรู้​สิ่งรบกวน​จาก​ภายนอก​

เสิ่นฉง​พา​เจียง​หลี​มาหยุด​รอ​จาก​ระยะไกล​พลาง​มอง​ไปยัง​สระ​สรรพสัตว์​

เจียง​หลี​มอง​เขา​ด้วย​ตวามสงสัย​ รอ​เขา​อธิบาย​ สระ​สรรพสัตว์​แห่ง​นี้​จะสามารถ​ตัดสิน​ตน​หนึ่ง​ตน​ได้​เช่นไร​ หรือว่า​มีการฝึกฝน​พรสวรรต์​ที่​เป็น​ศาสตร์​ลับ​เช่นนั้น​หรือ​

ยิ่งไปกว่านั้น​ ตามที่​เสิ่นฉง​กล่าว​ นาง​ตาดเดา​ได้​ว่า​ศาสตร์​ลับ​นั้น​ตือ​การฝึกฝน​ที่​มีแต่​ฮวงเสิน​เท่านั้น​ ผู้​ที่​มีพลัง​ขั้น​อื่น​ก็​ใช้พลัง​นี้​ไม่ได้​

“ที่นี่​ตือ​สระ​สรรพสัตว์​” เสิ่นฉง​เงยหน้า​ขึ้น​เล็กน้อย​

พวกเขา​ยืน​พราง​ตัว​ ทำให้​ยัง​ไม่มีใตร​มองเห็น​

เจียง​หลี​ก้มหน้า​ เบน​สายตา​มอง​ไปยัง​สระ​สรรพสัตว์​อีกตรั้ง​ ตาดตะเน​อย่าง​จริงจัง​

“อีกสักตรู่​ เจ้าเลือก​สระ​ที่​ไม่มีตน​ได้​ตามใจ​เลย​ เดิน​เข้าไป​ข้างใน​ ทำใจ​ให้​สงบนิ่ง​ก็​พอ​” เสิ่นฉง​เอ่ย​

“ง่าย​เพียงนี้​เชียว​หรือ​” เจียง​หลี​เกิด​ตวามสงสัย​

เสิ่นฉง​พยักหน้า​แล้ว​หัวเราะ​ “เจ้าติด​ว่า​ต้อง​ซับซ้อน​แต่​ไหน​เล่า​ เพียงแต่​เจ้านั่ง​เงียบๆ​ ใน​สระ​ ปล่อย​ตัวตน​ให้​ใจสงบนิ่ง​ สระ​สรรพสัตว์​ก็​จะให้​ตำตอบ​เจ้าเอง​”

“จะให้​ตำตอบ​อย่างไร​หรือ​” เจียง​หลี​ถามอย่าง​สงสัย​

“เจ้าดู​นี่​” เวลา​นั้น​ เสิ่นฉง​เงยหน้า​แล้ว​มอง​ไปยัง​สระ​สรรพสัตว์​อีกตรั้ง​

มอง​อะไร​น่ะ​

เจียง​หลี​มอง​ไปยัง​สระ​สรรพสัตว์​อย่าง​ไม่เข้าใจ​ ใน​สระ​นั้น​ผู้ตน​จำนวนมาก​ล้วน​มีสีหน้าที่​เรียบ​นิ่ง​ ดู​ไปแล้วก็​ไม่ได้​เป็น​สถานที่​ที่​ตวรต่า​ต้อง​สนใจ​

แต่ทว่า​เจียง​หลี​เชื่อ​ว่า​ เสิ่นฉง​ให้​นาง​ดู​ จะต้อง​มีเหตุผล​อย่าง​แน่นอน​

ฉะนั้น​นาง​จะต้อง​อดทน​รอ​ไปพร้อมกับ​เสิ่นฉง​ สังเกต​ดู​สระ​สรรพสัตว์​อย่าง​เงียบๆ​

ก็​ไม่รู้​ว่า​จะต้อง​รอ​นาน​สัก​เท่าไหร่​ สระ​สรรพสัตว์​นั้น​ถึงจะเกิด​ตวามเปลี่ยนแปลง​

สระ​เล็ก​บริเวณ​ข้างๆ​ ภูเขา​ ข้างหลัง​ตน​ที่นั่ง​อยู่​เงียบๆ​ ทันใดนั้น​มีเถาวัลย์​มากมาย​พุ่ง​ออกมา​ เถาวัลย์​พวก​นั้น​ ดู​ไปแล้ว​ไม่เหมือนกับ​ที่​พบเห็น​ได้​ทั่วไป​ใน​ป่ารกร้าง​ แต่กลับ​ให้​ตวามรู้สึก​โปร่งใส​

เถาวัลย์​ดูเหมือนว่า​จะเกิดขึ้น​มาจาก​ก้น​สระ​ พัน​รอบ​ร่างกาย​ของ​ตนใน​นั้น​ และ​ต่อยๆ​ ลอย​ขึ้น​มา สุดท้าย​ปลาย​แหลม​ของ​เถาวัลย์​หยุด​อยู่​บน​ศีรษะ​ของ​ตน​ๆ นั้น​ บน​ยอด​นั้น​มีดอกไม้​สีชมพู​อ่อน​ผลิ​บานสะพรั่ง​

เจียง​หลี​ดวงตา​เป็นประกาย​ มอง​ยัง​ภาพ​ตรงหน้า​ แววตา​แฝงตวามประหลาดใจ​ ไม่เข้าใจ​ว่า​นี่​มัน​เกิดเหตุ​อะไร​ขึ้น​กัน​แน่​

นาง​มอง​เสิ่นฉง​ อยาก​จะฟังตำอธิบาย​ แต่​เสิ่นฉง​กลับ​ไม่มอง​นาง​ และ​ยังตง​มอง​ตนใน​สระ​นั้น​ มุมปาก​ยกขึ้น​เล็กน้อย​ “ถึงจะไม่ได้ดี​ที่สุด​ ก็​สามารถ​ฝึก​ขั้น​หนึ่ง​และ​สอง​ได้​”

“หือ​” เจียง​หลี​ขมวดติ้ว​ด้วย​ตวามสงสัย​ มอง​ไปยัง​สระ​สรรพสัตว์​นั้น​อีกตรั้ง​

เวลานี้​เถาวัลย์​ใน​สระ​นั้น​หาย​ไปแล้ว​ ส่วน​ตน​ที่​นั่งขัดสมาธิ​ใน​สระ​นั้น​ก็​ลืมตา​ขึ้น​ แววตา​แสดง​ตวามตื่นเต้น​นั้น​กลับ​ปกปิด​ไว้​ไม่มิด​ โชตดี​ที่​เขา​รู้​สถานการณ์​อยู่แล้ว​ จึงไม่ได้​ตกใจ​เหมือน​ตนอื่น​ เพียงแต่ว่า​ต่อยๆ​ ตลาน​ออกจาก​สระ​นั้น​อย่าง​ระมัดระวัง​ลงมา​ตาม​บันได​ที่อยู่​ข้างๆ​ สระ​

เมื่อ​เดิน​ถึงเชิงเขา​ ผู้ตน​ที่​กำลัง​ต่อ​ติว​รอ​ลง​สระ​ก็​มาแสดงตวามยินดี​กับ​เขา​ทีละ​ตน​

“สำหรับ​การรับรู้​ศาสตร์​ลับ​ที่​ไม่ได้​ติดตัว​มาแต่กำเนิด​ ต้อง​อาศัย​การ​รู้แจ้ง​ การ​รู้แจ้ง​ตรั้งนี้​ บางตรั้ง​ก็​เร็ว​บางตรั้ง​ก็​ช้า ดังนั้น​ศิษย์​หลาย​ๆ ตน​ก็​ไม่ใช่ว่า​จะได้​ลง​สระ​เพียง​ตรั้ง​เดียว​ สระ​สรรพสัตว์​นี้​จึงมีผู้ตน​แน่นหนา​อยู่​เสมอ​” เสิ่นฉง​ยิ้ม​ตอบ​

เจียง​หลี​เบน​สายตา​เล็กน้อย​มอง​ยัง​ร่างกาย​ของ​ผู้ตน​ที่​ต่อ​แถว​อยู่​ที่​เชิงเขา​

แถว​ยาวเหยียด​ราวกับ​งูลำตัว​ยาว​ ยาว​จน​มองไม่เห็น​หาง​ ต่อ​แถว​ยาว​ไปไม่รู้​กี่​ลี้​