ตอนที่ 505
ตอนที่ 505 พลังแห่งมหาโชค
October 31, 2026
ณ สระสรรพสัตว์ หญิงสาวเจ้าเสน่ห์ยืนปะทะลม เส้นผมค่อยๆ พลิ้วไหว
นางมีดวงตาอันน่าหลงใหลคู่หนึ่ง ดวงตาคู่นั้นสดใสเป็นประกาย โดยมีสัตว์ร้ายคืบคลานเข้ามาและนกร้องตะโกนอย่างพร้อมเพียงกันอยู่รอบกายนาง แต่ดวงตาอันเงียบสงบของนางนั้นกลับมองไกลออกไป
ขณะนี้ นางรู้แจ้งและนิ่งสงบขึ้นในทันที
การนั่งสมาธิในครั้งที่แล้วทำให้นางเข้าใจความเร้นลับของสวรรค์และโลกมนุษย์มากขึ้น และรู้แจ้งว่าตัวนางเองนั้นตัวเล็กมากเพียงใด ซึ่งหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล
ภาพลวงตาที่มีพลานุภาพทำให้ทุกคนตกตะลึง
แต่ทว่า บัดนี้ ดวงตาของพวกเขาทุกคู่จดจ่ออยู่กับความงามอันน่าหลงใหล
ใบหน้างดงามอย่างหาใครเปรียบไม่ได้เกิดมาพร้อมกับเสน่ห์อันน่าหลงใหล แต่กลับน่าเกรงขามดั่งองค์จักรพรรดิ! โดยดินแดนทั้งหมดภายใต้สวรรค์เป็นของจักรพรรดิ ทุกคนที่อยู่ใต้สวรรค์เป็นของจักรพรรดิ!
ไม่ว่าใครก็ตาม ณ เวลานี้ ทุกคนต่างยอมจำนนต่อพลังอำนาจนี้
ซึ่งอาจมีคนจำนวนมากที่ระดับการฝึกฝนอยู่เหนือกว่าเจียงหลี แต่สำหรับภาพลวงตานี้ พวกเขากลับไม่มีใจที่คิดอยากจะต่อต้านเลย
แม้แต่ท่านประมุขผู้ยิ่งใหญ่ดวงตาก็เผยคลื่นยักษ์อันน่าสะพรึงกลัวขึ้น
“คนแรกในหมื่นบรรพกาล! คนแรกในหมื่นบรรพกาล! สมกับเป็นคนแรกในหมื่นบรรพกาลของฮวงเสินเรา!” เสียงกระซิบของท่านประมุขกลายเป็นเสียงร้องตะโกนจากจิตวิญญาณเป็นเวลานาน
แพ้แล้ว!
หันเหยากวงปิดตาอย่างขมขื่น ร่องรอยแห่งความภาคภูมิใจในใจกลับถูกเจียงหลีกลบจนไร้ค่า
ภาพลวงตาของสัตว์ร้ายสามสิบสามตัว เมื่อเทียบกับนางแล้ว กลับไร้ความหมายสิ้นดี!
สุดท้ายแล้ว ผลลัพธ์ก็เหมือนกับการทดสอบเข้าสำนักอย่างน่าประหลาดใจ ขณะที่เขาทำให้ทุกคนตกตะลึง เจียงหลีกลับสามารถทำลายความตะลึงนั้นไปได้อย่างง่ายดาย
นางถูกกำหนดให้เป็นกาลกิณีจริงๆ หรือ หันเหยากวงยิ้มอย่างขมขื่น
ทันใดนั้น เขาถูกตบไหล่อย่างแรง
เขาลืมตาขึ้น มองเห็นสายตาที่เป็นห่วงจากเจ้าตำหนักเย่ว์
เจ้าตำหนักเย่ว์ดีกับเขามาก
“เจ้าไม่ควรรู้สึกหดหู่ แต่ควรดีใจ” เจ้าตำหนักเย่ว์ปลอบโยนด้วยรอยยิ้ม
ทำให้ปรากฏความสงสัยในดวงตาของหันเหยากวง
ดีใจหรือ เขาไม่เข้าใจ
เจ้าตำหนักเย่ว์สังเกตเห็นความสับสนในดวงตาของเขา จึงยิ้มและอธิบายว่า “เจ้าควรดีใจที่สามารถใช้ชีวิตร่วมยุคกับปีศาจเทียนเจียว สามารถมองเห็นการเติบโตของเทียนเจียวรุ่นนี้ได้ด้วยตาของเจ้าเอง หรือแม้กระทั่งสามารถแข็งแกร่งขึ้นภายใต้การนำของนาง ซึ่งไม่ใช่เพียงเรียนรู้ได้จากตำราหรือคัมภีร์เท่านั้น”
หันเหยากวงตัวแข็งทื่อราวกับถูกฟ้าผ่า
เมฆดำในใจของเขาถูกฟ้าผ่าจนแยกออกจากกันในทันที และอารมณ์ที่หดหู่ก็ยิ่งชัดเจนขึ้น ใช่! ในทุกยุคย่อมมีเทียนเจียวผู้ไร้เทียมทานปรากฏตัว บางทีเขาอาจไม่ใช่เทียนเจียวผู้ไร้เทียมทาน แต่เขาสามารถเขยิบเข้าใกล้เทียนเจียวผู้ไร้เทียมทานได้
สายตาของหันเหยากวงค่อยๆ จ้องมองไปที่เจียงหลีและพูดในใจอย่างเงียบๆ ว่า นี่คือเป้าหมายในอนาคตของข้า! เป้าหมายที่จะต้องไล่ตามและอยู่เหนือให้ได้!
คำพูดของท่านประมุขก้องกังวานกลางอากาศเหนือสระสรรพสัตว์ เจียงหลีหันหน้ากลับมาสบตาเขาด้วยดวงตาที่สดใส
นี่คือผู้ที่มีพลังแห่งมหาโชค! นางปรากฏตัวที่ฮวงเสิน ย่อมเป็นความหวังในการผงาดขึ้นของฮวงเสิน ท่านประมุขถอนหายใจในใจ
…
ณ ตำหนักเย่า ตำหนักของเจียงหลี เจ้าเปี๊ยกขนปุยผู้น่ารักยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดินนอกตำหนัก และมองไกลไปทางสระสรรพสัตว์ที่มีแสงดาวส่องประกาย
นั่นคือหลีเอ๋อร์ของเขา หลีเอ๋อร์ของเขาถูกกำหนดให้เป็นผู้โดดเด่นมีแสงสว่างที่ไม่มีที่สิ้นสุด!
ระลอกคลื่นปรากฏขึ้นในดวงตาสีเขียวครามของเจ้าเปี๊ยกตัวน้อย