ตอนที่ 514
ตอนที่ 514ทำไมคนที่เจ็บตัวมักเป็นข้าเสมอ
October 31, 2026
“นั่นเสียงอะไร”
เสียงดังขึ้นกะทันหัน ทำให้เจียงหลีขมวดคิ้ว
ฉินเทียนอีที่กำลังพูดอย่างได้ใจเห็นนางทำสีหน้าเช่นนั้น ก็เก็บท่าทางกรุ้มกริ่มนั้นไว้
เสื้อคลุมพลิ้วไหวในทันใด
“ดูเหมือนว่ามีบางอย่างผิดปกติไป” ฉินเทียนอีเดินเข้าใกล้เจียงหลีอย่างระมัดระวัง พลังวิญญาณรวบรวมอยู่ในฝ่ามือ
เจียงหลีไม่ตอบ ผมยาวประบ่าพลิ้วไหวตามแรงลม แต่เจ้าเปี๊ยกสัตว์ในอ้อมแขนกลับนิ่งสงบเช่นเคย ยกเปลือกตาขึ้นอย่างเกียจคร้านและเหลือบมองไปที่ฉินเทียนอี
เสียงเพลงเงียบๆ ประสานกับเสียงลม
เสียงแผ่วเบานั่นยิ่งอยู่ยิ่งดังขึ้น ราวกับห้อมล้อมพวกเขาสองคนไว้
ทันใดนั้น หลุมศพเหล่านั้น มีเงาคนจางๆ ลอยออกมาจากหน้าหลุมศพ และรวมกันเป็นร่างมนุษย์ขึ้น
แคว่กกก!
ดวงตาของเจียงหลีและฉินเทียนอีหดตัวอย่างรวดเร็ว
“ใคร…กำลังเรียกหาข้า…”
“ใครเรียกหาข้า…”
“เรียกหาข้า…”
“เรียกหา…”
“…”
ร่างมนุษย์เหล่านี้ถามขึ้นตลอดเวลา ทำให้ขนลุกซู่โดยไม่รู้ตัว
เจ้าเปี๊ยกในอ้อมแขนของเจียงหลีจ้องมองไปที่ฉินเทียนอีแล้วค่อยหลับตาลงช้าๆ
“ดูเหมือนว่าสิ่งเหล่านี้เรียกว่าวิญญาณชั่วร้าย” เจียงหลีกล่าวอย่างเคร่งขรึม
ฉินเทียนอีโค้งริมฝีปากยิ้มเยาะ “ไม่ให้เวลารำลึกถึงอดีตกันเลยจริงๆ”
“หาที่หลบเร็ว ว่องไวหน่อย อย่าพลัดหลงกับข้า” เจียงหลีเม้มริมฝีปากแน่นแล้วโยนเจ้าเปี๊ยกไปยังต้นไม้ด้านข้าง เจ้าก้อนขนปุยตกลงบนต้นไม้สีเทาอย่างง่ายดาย มันมองเจียงหลีด้วยดวงตาที่อบอุ่น แต่เมื่อมองฉินเทียนอีสายตากลับเย็นชาอีกครั้ง
เพียงแต่บัดนี้พวกเขาทั้งสองล้วนถูกวิญญาณชั่วร้ายดึงดูดมากขึ้นเรื่อยๆ จึงไม่ทันได้สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในดวงตาของมัน
“ลงมือเถิด ยิ่งอยู่ยิ่งมามากขึ้น” ดวงตาของเจียงหลีส่องประกายอันดุดัน
ปฏิกิริยาโต้ตอบของฉินเทียนอีคือจู่โจมทันที
เมื่อเสื้อสีแดงของเขาเป็นประกาย ร่างเงาได้พุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมกับการพุ่งโจมตี
วิญญาณชั่วร้ายเหล่านั้นล้วนมีรูปลักษณ์เป็นมนุษย์เช่นเดียวกับที่คุนอู๋เคยกล่าวไว้ พวกมันล้วนเป็นกิเลสของมนุษย์ ยิ่งมีกิเลสหนาก็ยิ่งกลายเป็นมาร!
กิเลสเหล่านี้เต็มไปด้วยความดุร้าย และเมื่อพวกเขาปรากฏตัว บริเวณโดยรอบจะรายล้อมไปด้วยลมปราณที่เย็นเยือกและบ้าคลั่ง
ฆ่า ฆ่า ฆ่า…!
จิตสังหารจู่โจมเข้าใส่สมองของเจียงหลีดั่งกระแสน้ำ ทำให้ดวงตาที่สดใสของนางขุ่นหมอง รูม่านตาปรากฏสีเลือดที่เกรี้ยวกราดถึงขีดสุด
จิจิ๊ด!
ทันใดนั้น เสียงของเจ้าเปี๊ยกลอยเข้าไปในหูของนาง ทำให้ปวดศีรษะจี๊ดๆ เจตนาฆ่าจางหายไป ดวงตากลับมาสว่างไสวเช่นเดิม
ยอดเยี่ยมมาก! เจียงหลีเหงื่อท่วมตัว
ชั่วครู่ หากเจ้าเปี๊ยกไม่ได้เตือนอย่างทันถ่วงที นางคงได้รับผลกระทบจากกิเลสเหล่านี้และตกอยู่ในภวังค์แห่งการสังหารอย่างบ้าคลั่ง
เจียงหลีเงยหน้าขึ้นมองเจ้าเปี๊ยกที่กำลังนั่งอยู่บนต้นไม้