ตอนที่ 533
ตอนที่ 533 พวกเราถูกปิดล้อมแล้วหรือ
October 31, 2026
ในสิบกว่าคนนั้น มีทั้งคนที่สวมเสื้อสีขาวชุดสีฟ้า มีทั้งสวมเสื้อสีแดงสด แล้วยังมีคนที่สวมใส่เสื้อผ้าป่านที่มีเพียงลูกศิษย์สำนักหลีหุนจงเท่านั้นที่มี
ในตอนนี้คนของกลุ่มอำนาจทั้งเจ็ดได้มารวมตัวกันแล้ว
ตอนที่เจียงหลีเห็นพวกเขา เหล่าคนที่อยู่ข้างหน้าก็มองมาทางพวกนางเหมือนกัน
และก็ไม่ต้องคิดอะไร ระหว่างที่ถูกวิญญาณร้ายไล่ตาม พวกเขาก็กลับไปทางเดียวกัน ผลสุดท้ายคนทั้งสองฝั่งก็ต้องมารวมอยู่ด้วยกันที่ทุ่งราบ
ท่ามกลางคนของตำหนักหลีหั่วฝั่งนั้น เจียงหลีแค่มองก็เห็นฉินเทียนอีที่ก่อนหน้านี้เดินแยกกับนางไป ฉินเทียนอีก็เห็นนางแล้ว เพียงแต่ตอนนี้คนเยอะเกินไป สถานการณ์ก็คับขั น ไม่มีเวลาให้ได้พูดคุยอะไร
ทั้งหมดสามสิบสี่คน นอกจากจู๋เยี่ยนที่ถูกเจียงหลีฆ่าไปแล้ว ผู้ฝึกฝนกลุ่มนี้ที่เข้ามาอย่างพวกเขาก็ไม่ได้บาดเจ็บอะไร
“ทำไมไม่เห็นเจ้านั่นเลย”
“ใช่แล้ว! ศิษย์พี่จู๋เยี่ยนล่ะ พวกเราทุกคนถูกไล่ให้มาอยู่ที่นี่หมดทุกคน แล้วทำไมถึงขาดเขาคนเดียว”
ลูกศิษย์ของสำนักหลีหุนจงสองคนไม่เห็นจู๋เยี่ยนในกลุ่ม เกิดความสงสัยขึ้นมาทันที
ทันใดนั้น ลูกศิษย์ของสำนักหลีหุนจงทั้งสี่คนก็มองไปยังคนอื่นๆ
“สำนักหลีหุนจงของพวกเจ้าฆ่าลูกศิษย์ของวังเวิ่นฉิงของข้า วันนี้ข้าจะล้างแค้นให้เจินเอ๋อร์!” ทันใดนั้นไหวปี้ก็ลงมือกับคนสำนักหลีหุนจง
การโจมตีของนางแฝงไปด้วยความโกรธ พลังที่น่ากลัวได้เปล่งแสงที่จ้าพุ่งโจมตีไปยังทั้งสี่คนของสำนักหลีหุนจง
พลังลมปราณที่น่ากลัวเข้าปกคลุมพวกเขา
ทันใดนั้น จิตสังหารในพลังนั้นก็ทำให้ทั้งสี่คนหน้าถอดสีทันที
ไหวปี้แสยะยิ้ม เหมือนว่าได้เห็นภาพที่ทั้งสี่คนตายคาที่แล้ว
แต่ทว่า ในตอนนี้กลับมีแสงสีทองพุ่งเข้ามาปะทะกับการโจมตีของไหวปี้
พลังนั้นแข็งแกร่งกว่าพลังของไหวปี้ พลังทั้งสองปะทะกันก่อนถึงตัวทั้งสี่คนของสำนักหลีหุนจง สั่นสะเทือนจนเกิดระลอกคลื่นพลังที่ใหญ่มาก
ลูกศิษย์ของสำนักหลีหุนจงทั้งสี่คนนั้นตกใจจนถอยหลังแล้วล้มลงไปกับพื้น
โชคดีที่รอดชีวิต สีหน้าของทั้งสี่คนยังหวาดผวาอยู่เลย แต่ว่ามองสายตาของไหวปี้และคนอื่นๆ ของวังเวิ่นฉิงกลับยิ่งดุร้ายมากขึ้น
“ป้อมปราการเฟยอวิ๋นจะยื่นมือเข้ามายุ่งเรื่องความเคียดแค้นระหว่างวังเวิ่นฉิงกับสำนักหลีหุนจงรึ” การโจมตีถูกขัดขว้าง ไหวปี้มองไปยังคนที่เข้ามาขว้าง
อวิ๋นซู่สีหน้าเย็นชา และเผยความเหนือกว่าออกมา
เผชิญหน้ากับคำถามของไหวปี้ เขาพูดอย่างเย็นชาด้วยท่าทางโดดเด่น “ใครที่กล้าลงมืออีก อย่าหาว่าข้าโหดเหี้ยมก็แล้วกัน”
ไหวปี้แววตาโกรธมาก “เจ้า!”
“อ้าว! คนที่เข้ามาฝึกฝนอย่างพวกเราต้องทำตามที่เจ้าอวิ๋นซู่แห่งป้อมปราการเฟยอวิ๋นบอกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” กงเสวี่ยฮวาเอามือกอดอกอย่างไม่สนใจ แล้วพูดเสียดสีอวิ๋นซู่
ตอนนี้พวกเขารวมตัวกันแล้ว วิญญาณร้ายเหล่านั้นก็ไม่ได้ไล่ตามพวกเขาแล้ว เพียงแต่ปิดล้อมพวกเขาให้อยู่ในทุ่งราบ และการตายที่น่าเวทนาของเจินเอ๋อร์แห่งวังเวิ่นฉิง เขาก็ได้ยิ นมาก่อนหน้านี้แล้ว คนของสำนักหลีหุนจงสมควรตายจริงๆ
เพียงแต่อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับวังเทียนอู่กง ดังนั้นเขาก็เลยไม่ได้พูดอะไร แต่ว่าการกระทำที่อวิ๋นซู่ช่วยเหลือคนสำนักหลีหุนจงเมื่อครู่นี้ แล้วก็น้ำเสียงที่อวด ดดีนั้นทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ
“กงเสวี่ยฮวา ถ้าเจ้าอดใจไม่ไหวที่อยากจะตาย ข้าก็ไม่ห้ามเจ้า เพียงแต่ถ้าหากเจ้าตายที่นี่ อย่าไปเข้าฝันพ่อของเจ้าจนร้องไห้ขี้มูกโป่งล่ะ” อวิ๋นซู่มองต่ำเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด ด้วยความจองหองสุดๆ
เหมือนว่าในสายตาของเขา แม้แต่หมาแมว นายน้อยกงแห่งวังเทียนอู่กงก็ยังสู้ไม่ได้
กงเสวี่ยฮวาหรี่ตาทั้งสองข้างลง เผยความเย็นชาออกมาจากในแววตา
“การกระทำของป้อมปราการเฟยอวิ๋นนี่ช่างเผด็จการและยิ่งผยองเหมือนเมื่อก่อนทุกอย่างจริงๆ เลยนะ” หลัวอวี่ผู้นำขบวนของตำหนักหลีหั่วก็ไม่สบายใจกับการกระทำของอวิ๋นซู่ จึงพูดเยา าะเย้ยขึ้นมาอย่างเย็นชา
“คนเหล่านี้เพิ่งจะรวมตัวกัน ก็เริ่มขัดแย้งกันเสียแล้ว” เจียงเฮ่าพูดข้างหูเจียงหลีเบาๆ
เจียงหลีไม่สนใจความขัดแย้งของฝั่งนี้ ในใจไม่สงบตั้งแต่เมื่อครู่นี้มาตลอด ทำให้นางมองไปยังวิญญาณร้ายที่ล้อมรอบอยู่ไม่ไปไหนเหล่านั้น
วิญญาณร้ายมากมายปิดล้อมทั้งกลุ่มคนอยู่ท่ามกลางทุ่งราบ ทุ่งราบผืนนี้ไม่ใช่ศูนย์กลางของดินแดนผนึกมาร ยังห่างจากตำแหน่งของศูนย์กลางบนแผนที่อยู่ระยะหนึ่ง