ตอนที่ 549
ตอนที่ 549 โดนเล่นงานเข้าแล้ว
October 31, 2026
พลังดึงดูดมาหาศาลดึงเจียงหลีจนมิอาจต้านทานได้เลย
เมื่อร่างของนางจมลงไปในสุสาน สุสานนั้นก็กลายเป็นเหมือนอ่างน้ำวนสีดำขนาดใหญ่ ซึ่งดูดนางลงไปที่ก้นบ่อทันที
ปัง!
ร่างของนางตกลงไปในโถงสุสานอย่างแรง
ซี๊ดดดด! เจียงหลีสูดหายใจ ก่อนจะช้อนสายตามองสำรวจ
ฟู่วๆๆ!
ทันใดนั้น เมื่อนางลืมตาขึ้น เทียนในสุสานก็ถูกจุดขึ้นด้วยตัวมันเอง ซึ่งขจัดความหนาวเย็นและความมืดในสุสาน ทำให้เจียงหลีเห็นว่าตอนนี้ตนเองอยู่ที่ไหน
“เป็นโถงสุสานจริงๆ ด้วย” เจียงหลีมองสำรวจโดยรอบอย่างรวดเร็ว ก็ยืนยันได้ว่าตนเองอยู่ที่แห่งใด
ห้องโถงสุสานนี้ไม่ใหญ่มาก ในนี้มีเพียงเตียงหินเพียงแท่นเดียว และโต๊ะหินอีกหนึ่งตัว ม้านั่งสองตัว ไม่มีประตูหรือหน้าต่าง “โถงสุสานนี้มัน…”
เจียงหลีขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่เข้าใจ
สุสานข้างนอกนั้นก็ไม่ถือว่าใหญ่มาก เช่นเดียวกับหลุมศพเดียวดายที่ไม่มีเจ้าของในหลุมศพ มีเพียงเนินดินครึ่งวงกลมขนาดเล็กเท่านั้น
แต่ทว่าข้างใต้นี้กลับมีโถงสุสานเช่นนี้อีกหนึ่งห้องหรือ
“เว่ยจี๋!” เจียงหลีตะโกนเรียกเสียงดังก้อง
เจ้าคนนี้ดึงนางลงมา แต่ตัวเองกลับไปที่ไหนซะแล้วล่ะ
“เหนียงจื่อ[1] ไม่ทันไรก็คิดถึงข้าแล้วหรือ” เพียงครู่เดียว เสียงของเว่ยจี๋ก็ดังก้องขึ้นมาในโถงสุสาน แต่กลับไม่ยอมเผยหน้าออกมาให้เห็น
เมื่อได้ยินเขาเอ่ยเรียกแกมหยอกล้อ เจียงหลีก็แสยะยิ้มแล้วลุกขึ้นมา “ก็ใช่น่ะสิ ข้าคิดถึงเจ้าเสียแล้ว ในเมื่อเจ้าดึงข้าเข้ามา ทำไมถึงเอาแต่หลบซ่อนไม่ออกมาเล่า หรือว่าเจ้าแอบซ่อนสาวน้อยเอาไว้ในสุสานนี้อีก”
“เหนียงจื่อ หึงข้าหรือ เจ้าวางใจ นอกจากเจ้าแล้ว ในนี้ก็ไม่มีสตรีนางไหนอีก ข้าเว่ยจี๋คนนี้มิใช่คนเจ้าชู้ชอบสตรีไปทั่ว” เสียงของเว่ยจี๋ดังขึ้นมาอีกครั้ง
เจียงหลีเก็บซ่อนรอยยิ้ม นางขมวดคิ้วแล้วเอ่ยเสียงขรึม “จ้าคิดจะทำสิ่งใดกันแน่”
“ข้าบอกเจ้าแล้วไงว่า ข้างนอกมันอันตราย มิสู้อยู่ที่นี่ เราสองสามีภรรยาละทิ้งทางโลกเพื่อมาอยู่ด้วยกันที่นี่ ข้าว่าดีจะตาย” น้ำเสียงของเว่ยจี๋เต็มไปด้วยแววหยอกเย้า
เจียงหลีหรี่ตาเล็กน้อย แววตาวูบไหวไปด้วยแสงเย็นวาบ
“ทำไมเหนียงจื่อถึงไม่พูดบ้างล่ะ” เจียงหลีเงียบปากอยู่นาน เว่ยจี๋จึงส่งเสียงขึ้นมาอีกครั้ง
ทันใดนั้น เจียงหลีก็กระตุกยิ้มมุมปาก และรอยยิ้มนั้นซ่อนความแปลกประหลาดเอาไว้
เมื่อครู่นี้ตอนที่นางร่วงลงมา นางได้ปกป้องไหสุราเอาไว้ ดังนั้นเหล้าในไหจึงไม่กระฉอกออกไปสักหยด แต่ว่าตอนนี้…
เจียงหลีจับคอไหด้วยนิ้วมือสองนิ้ว และขยับข้อมือเล็กน้อย ภายใต้การควบคุมของนิ้วนาง จึงทำให้ไหนั้นแกว่งไปมาเล็กน้อย
เสียงสุรากระทบผนังไหด้านในดังขึ้น จากการแกว่งไหไปมาจึงทำให้กลิ่นหอมหวนของสุราลอยฟุ้งออกมามากขึ้น เมื่อผ่านไปสักพักกลิ่นหอมของสุราก็คละคลุ้งไปทั่วสุสาน
เว่ยจี๋ที่ซ่อนตัวอยู่ที่ใดสักแห่ง จับตามองการกระทำและการเคลื่อนไหวของเจียงหลีในสุสานอยู่ตลอดเวลา เมื่อเห็นนางหยิบไหสุราออกมาแกว่งเล่น กลิ่นหอมที่เข้มข้นและชวนให้มึนเมาทำให้เขาหลงใหลเป็นอย่างยิ่ง เขาอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆ สักสองสามที และสีหน้าของเขาก็ช่างดูเคลิบเคลิ้ม
ไม่ไหวแล้วโว้ยยย!
สองนิ้วของเจียงหลีคลายออก แล้วไหสุราก็ตกลงพื้นทันที
เมื่อเห็นว่าไหเหล้าชั้นเลิศกำลังจะแตะพื้น มือข้างหนึ่งก็ยื่นออกมาอย่างกะทันหัน และวางลงบนพื้น และนิ้วทั้งห้าก็รองรับก้นไหได้อย่างแม่นยำ
เพี๊ยะ!
นี่ไม่ใช่เสียงของไหที่ตกลงบนพื้น แต่เป็นเสียงของไหที่ตกลงมาบนฝ่ามือของเขา
เกือบแล้ว!
วิญญาณของเว่ยจี๋เกือบจะแตกสลายด้วยความกลัว
ร่างที่ดื้อรั้นปรากฏขึ้นบนพื้นช้าๆ เขานอนอยู่บนพื้นอย่างน่าอนาถ มือข้างหนึ่งเหยียดออกจับไหสุราเอาไว้แน่น