ตอนที่ 1026 จู่โจม

“เป็นไปไม่ได้!” ศรัทธาของโหลวหลานหลินกำลังพังทลาย เธอไม่อยากยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอพยายามอย่างดีที่สุด แต่เธอก็ไม่สามารถทำร้ายซูผิงได้ แม้ว่าเขาจะเลิกใช้กฎแห่งเวลา แต่เขาก็ยังสามารถฆ่าเธอได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ช่องว่างระหว่างพวกเธอกว้างเกินไป! มันยังหมายความว่าเธอยังมีช่องว่างให้ต้องปรับปรุงอีกมาก! อย่างไรก็ตาม เธอรู้สึกว่าตัวเองเจอกับคอขวดและแทบจะไม่สามารถพัฒนาต่อได้ เว้นเสียแต่ว่าเธอจะพบวิถีของตัวเองและก้าวขึ้นสู่สภาวะเทพดวงดาว! นั่นเป็นเครื่องบ่งชี้ว่าความสามารถและศักยภาพของเธอใกล้จะหมดลงแล้ว! ศิษย์ของลอร์ดสูงสุดร้ายกาจขนาดนี้เลยหรอ? โหลวหลานหลินมองไปที่ซูผิงด้วยท่าทางซับซ้อน เธอขบเขี้ยวเคี้ยวฟันและพูดว่า “เรามาแข่งกันอีกครั้ง นายทุ่มสุดตัวได้เลย ฉันก็จะใช้ระดับจริงของฉันด้วย มาสู้สุดแรงกัน!” ”ตกลง” ซูผิงพยักหน้าง่ายๆ เขาชอบที่เธอเสนอด้วย เขาคงจะเริ่มรู้สึกเบื่อถ้าพวกเขาต่อสู้อีกครั้งในระดับเดียวกัน ท้ายที่สุดช่องว่างระหว่างพวกเขากว้างเกินไป การยอมรับอย่างรวดเร็วของซูผิงทำให้โหลวหลานหลินรู้สึกหงุดหงิด อย่างไรก็ตามเมื่อวัดความแข็งแกร่งของเขาแล้ว เธอไม่รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ประเมินเธอต่ำไป เธอไม่เคยเจอกับความพ่ายแพ้แบบขาดลอยอย่างนี้มาก่อนตั้งแต่เด็ก แต่ตอนนี้เธอแพ้นักรบระดับดวงดาว ทั้งสองเข้าสู่สนามรบเสมือนจริงอีกครั้ง ซูผิงยิ้มเมื่อมองไปที่โหลวหลานหลิน ซึ่งกลิ่นอายได้พุ่งขึ้นสู่สภาวะเจ้าดวงดาว ในที่สุดเขาก็สามารถใช้พลังของเขาได้มากขึ้น แม้ว่าจะไม่สามารถปลดปล่อยโลกใบเล็กของเขาได้ แต่ซูผิงได้ค้นพบมานานแล้วว่าผู้บ่มเพาะระดับดวงดาวไม่จำเป็นต้องใช้พลังของโลกใบเล็กเพื่อเอาชนะเจ้าดวงดาว พวกเขาสามารถทำลายโลกของเจ้าดวงดาวได้ตราบใดที่กฎของพวกเขาชัดเจนและทรงพลังเพียงพอ! หากโลกเปรียบได้กับลูกบอลเหล็ก กฎก็เปรียบเสมือนเข็มเหล็ก ฉันไม่คิดว่ากลิ่นอายเซียนของฉันจะถูกบันทึกไว้ด้วย ตอนนี้ฉันเป็นแค่ผู้บ่มเพาะระดับดวงดาวทั่วไปเท่านั้น แค่ห่างจากตัวจริงเพียง2%? ซูผิงค่อนข้างตื่นเต้น เขาได้แสดงท่าไม้ตายเล็กๆ น้อยๆ ของเขา ซึ่งไม่ได้ทำลายล้างและสามารถขับเคลื่อนด้วยพลังงานเพียงเล็กน้อยภายในร่างกายของเขา อย่างไรก็ตาม เขากำลังเผชิญหน้ากับโหลวหลานหลินซึ่งเป็นเจ้าดวงดาวมที่ใช้พลังเต็มที่ และเขาไม่สามารถใช้ประโยชน์จากโลกใบเล็กของเขาได้ เป็นผลให้เขารู้สึกประหม่าเล็กน้อย ตรงหน้าเขา—โหลวหลานหลินเตรียมพร้อมแล้ว เธอพูดอย่างจริงจังว่า “นี่มันไม่ค่อยจะยุติธรรม ฉันจะไม่เยาะเย้ยนายแม้ว่านายจะแพ้” เธอหมายความตามนั้น เธอคงไม่ท้าทายซูผิงในสภาพที่ไม่ยุติธรรมเช่นนี้ ถ้าเธอไม่กระตือรือร้นที่จะพิสูจน์ตัวเอง เธอจะไม่รู้สึกภูมิใจแม้แต่น้อยแม้ว่าเธอจะชนะก็ตาม บางทีลึกๆ ข้างในเธอแค่ไม่อยากแพ้ หรือยอมรับว่าเธออ่อนแอขนาดนี้! ”ตกลง”ซูผิงเหลือบมองเธอ เขาเห็นความเคารพและความโกรธในสายตาของหญิงสาว ดังนั้นเขาจึงมุ่นมั่นเช่นกันซูผิงตั้งใจจะใช้พลังทั้งหมดของเขาก้าวข้ามขีดจำกัดทั้งหมด! เขาต้องเคารพคู่ต่อสู้ของเขาปัง!ขีดจำกัดทั้งหมดถูกก้าวข้ามเมื่อการต่อสู้เริ่มต้นขึ้น โหลวหลานหลินไม่ได้โจมตีก่อนในครั้งนี้ เธอรอให้ซูผิงลงมือก่อน โลกใบเล็กที่สวยงามปรากฏขึ้นรอบตัวเธอ โดยมีหมอกหนาและดอกไม้หายากที่เบ่งบานไปทั่วบ่งบอกว่าโลกในหัวใจของเธอนั้นบริสุทธิ์และมหัศจรรย์อย่างไรก็ตาม สิ่งมหัศจรรย์ไม่เหมาะกับการต่อสู้ดวงตาของซูผิงดำสนิท เขายืนอยู่เงียบ ๆ เหมือนนักล่า เขาประเมินจุดอ่อนของเหยื่ออย่างใจเย็นกลิ่นอายภายในร่างกายของเขาค่อยๆ ไหลออกมา ดูเหมือนไม่พร้อมจะต่อสู้และกลิ่นอายทั้งหมดก็รวมไปในทิศทางเดียวโหลวหลานหลินก็ไม่เร่งรีบเช่นกัน ท้ายที่สุดเธอเป็นเจ้าดวงดาว เป็นเรื่องปกติที่อาณาจักรของเธอจะกดดันซูผิงและทำให้เขาลงมืออย่างรอบคอบ อย่างไรก็ตาม ด้วยพลังจากโลกใบเล็กของเธอ เธอไม่คิดว่าเขาจะสามารถเอาชนะเธอด้วยกฎหรือทักษะใดๆ ได้ เธอจะรู้สึกอับอายถ้าเธอแพ้ในครั้งนี้“มาเลย…”ทันทีที่โหลวหลานหลินพูด ขนทั้งหมดบนร่างกายของเธอก็ลุกชัน เสียงของเธออู้อี้และร่างกายของเธอก็บีบตัว มันเป็นปฏิกิริยาโดยสัญชาตญาณจู่ๆ โลกที่สวยงามก็เปลี่ยนจากภาพมายาเป็นตัวตนที่แท้จริงที่อยู่ตรงหน้าเธออย่างไรก็ตาม ในขณะนั้นเอง รัศมีดาบที่ผสมผสานกับคุณสมบัติของกฎต่างๆ ได้ใกล้เข้ามาแล้วกฎแห่งเวลา!รัศมีดาบมาถึงก่อนที่เธอจะมองเห็นมันไม่กี่วินาทีโลกใบเล็กของเธอปิดกั้นรัศมีดาบบางส่วน แต่ไม่ทั้งหมดเกิดเสียงระเบิด จากนั้นโหลวหลานหลินรู้สึกว่าหัวของเธอว่างเปล่าราวกับว่ามีบางอย่างแตกและกำลังทะลุเข้ามาในเปลือกของเธอหลังจากนั้น เธอเห็นว่ารัศมีดาบกลายเป็นแสงเจิดจ้าที่ครอบคลุมโลกของเธอ“อ๊ะ!”โหลวหลานหลินอดไม่ได้ที่จะร้องและถอยหลัง จากนั้นเธอก็เกือบจะล้มลง เธอพบว่าตัวเองกลับมาอยู่ในห้องบันเทิง และอุปกรณ์ด้านหน้าของเธอกำลังแสดงภาพสุดท้ายของการต่อสู้ ตอนที่ “ร่างกาย” ของเธอทรุดตัวลงในสนามรบเสมือนจริง ซูผิงเป็นผู้ชนะ!โหลวหลานหลินจ้องมองอย่างเหม่อลอย ฉันแพ้ได้ยังไง?