ตอนที่ 1031 สุสานอวกาศ

“ดูเหมือนว่าสภาวะเทพดวงดาวชื่อหยินซิงจะไม่กล้าฆ่าเธอ เขาฆ่าฉันได้ แต่เขากลัวว่าอาจารย์ของฉันจะติดตามเขาหรอ? นักฆ่าคนอื่นๆ กล้าที่จะฆ่าฉันเพราะพวกเขาสามารถซ่อนตัวอยู่ในบ้านแห่งการทำลายล้างซึ่งเป็นพื้นที่พิเศษที่แม้แต่เทพอมตะก็ไม่สามารถใช้ความสามารถของพวกเขาได้อย่างเต็มที่ “นอกจากนี้ คนเหล่านั้นยังเป็นนักฆ่ามือฉมัง” ดวงตาของซูผิงเริ่มเย็นลง นักฆ่าเจ้าดวงดาวเหล่านั้นคือกลุ่มซุ่มโจมตีที่ตั้งขึ้นมาเพื่อโจมตีเขา! ทุกคนพร้อมที่จะสละตัวเอง พวกเขาสามารถเทียบได้กับเจ้าดวงดาวอันดับต้น ๆ ในอันดับราชาเทพ! “ตอนนี้เราจะทำยังไงกันดี? เราจะยังไปที่ระบบดาวเคราะห์ปราสาทฟ้าอยู่ไหม? ฉันกลัวว่าจะมีคนซุ่มอยู่ที่นั่นด้วย พวกมันทำนายได้ว่าเราจะไปที่ดาวเคราะห์นั้น มันน่ากลัวมาก!”โหลวหลานหลินพูดอย่างรวดเร็ว เธอค่อนข้างฉลาด แม้ว่าเธอจะไม่ได้ดูความทรงจำของนักฆ่า แต่เธอก็คาดเดาเองตามข้อมูลที่มีอยู่ ความกังวลครอบงำเธอ เนื่องจากหอคอยทมิฬไม่ค่อยล้มเหลว แม้แต่สมาชิกในตระกูลระดับสูงก็ยังต้องระวังหากนักฆ่าของหอคอยทมิฬไล่ตามพวกเขา! “ปราสาทเป็นระบบดาวเคราะห์เพียงระบบเดียวที่อยู่ใกล้เรา ยานอวกาศของเราถูกทำลาย ดังนั้นเราจึงต้องหาลำอื่น!” ซูผิงกล่าว “ถ้ามีคนซุ่มโจมตีรอเราอยู่ล่ะ?” ซูผิงบอกกับเธอถึงสถานการณ์ตอนนี้ว่า “ปราสาทถูกพวกเขากวาดล้างแล้ว มีคนสี่คนรอเราอยู่ที่นั่น” โหลวหลานหลินตกตะลึง จากนั้นเธอก็กำหมัดอย่างโกรธจัด ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยว “พวกมันฆ่าทั้งระบบดาวเคราะห์เพื่อซุ่มโจมตีเรา ระบบดาวเคราะห์ทั้งระบบ! พวกมันจงใจไว้ชีวิตคนบนดาวเคราะห์ที่เราเพิ่งไปมาด้วยใช่ไหม?” “ดาวเคราะห์ดวงนั้นเป็นเหยื่อล่อ” ซูผิงกล่าวอย่างเย็นชา! “ถ้าพวกมันกำลังรอซุ่มโจมตีเราในปราสาท มันจะไม่อันตรายเกินไปหรอหากเราไปที่นั่น?”โหลวหลานหลินโกรธ แต่เธอก็สงบลงอย่างรวดเร็ว ผู้หญิงตระกูลโหลวหลานจะเยือกเย็นในช่วงเวลาที่อันตรายเช่นนี้ ท้ายที่สุดเธอเป็นหนึ่งในสามสิบอันดับแรกของอันดับราชาเทพ เธอไม่จะไม่สำเร็จอย่างนั้นแน่ถ้าเธอแค่บ่มเพาะอยู่บ้าน “อสูรสภาวะเทพดวงดาวตัวนั้นอาจจะตามมาทันถ้าพวกเราถูกนักฆ่าพวกนั้นจับ…” “เรามาจบมันให้เร็วที่สุดดีกว่า หากอสูรเร็วพอที่จะตามทัน มันจะมาหาเราระหว่างทางไปปราสาทฟ้าอย่างแน่นอน” ซูผิงกล่าว สำหรับเขา การเดินทางใช้เวลามากกว่าการต่อสู้ นอกจากนี้ เขายังอยู่ในกระเป๋ามิติที่ศัตรูเตรียมไว้ให้ การจะไปถึงให้เร็วที่สุดคือการกระโดดในมิติ โหลวหลานหลินไม่สามารถเถียงเรื่องนั้นได้ เธอเองก็รู้ดีว่าพวกเธออยู่ในกับดักแล้ว และพวกธอจะต้องจบการต่อสู้ให้เร็วที่สุด เธอทำได้เพียงอธิษฐานขอให้ทุกอย่างจบลงด้วยดีซูผิงหยิบกระจกท้องฟ้าออกมาและเดินทางเข้าออกในมิติ โดยนำโหลวหลานหลินและร่างโคลนของเขาไปยังระบบดาวเคราะห์พวกเขาเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเต็มที่ สองชั่วโมงต่อมา—ซูผิงมาถึงปราสาทฟ้าเมื่อมองจากระยะไกล จะเห็นได้ว่าระบบดาวเคราะห์เกลียวสีน้ำเงินกำลังหมุน โดยมีดาวเคราะห์หลายสิบดวงพ่วงอยู่ มีเพียงไม่กี่ดวงที่มีดาวเทียมเป็นของตัวเอง นอกจากนี้ยังมีสถานีอวกาศจำนวนมากที่อยู่นอกระบบดาวเคราะห์ซึ่งมียานอวกาศและคนงานอยู่ ทุกอย่างดูปกติซูผิงรู้ดีว่าระบบดาวเคราะห์ถูกทำลาย เมื่อมองผู้คนที่เคลื่อนไหวภายในสถานีอวกาศ เขาก็จับพลังจิตของพวกเขาได้ และดวงตาของเขาเปล่งประกายเจิดจรัส จากนั้นเขาก็รวบรวมความมุ่งมั่นไว้ในดวงตาเหมือนดาบในไม่ช้า ระบบดาวเคราะห์ที่ดูเหมือนมีชีวิตชีวาและเจริญรุ่งเรืองก็หายไปมันพังทลาย รกร้าง และเงียบสงัด!ทั้งระบบดาวเคราะห์เงียบสนิท สถานีอวกาศที่คนงานพูดคุยและหัวเราะก็พังทลายลงเช่นกัน ศพจำนวนมากลอยอยู่ในอวกาศ!ทั้งระบบดาวเคราะห์กลายเป็นสุสาน!“การสังหารหมู่…”ดวงตาของซูผิงเย็นชา นักฆ่าเหล่านั้นโหดร้ายมาก ฉากที่เต็มไปด้วยเลือดและหลุมยักษ์บนดาวเคราะห์เป็นเครื่องบ่งบอกว่าความน่าสะพรึงกลัวแบบไหนเกิดขึ้นกับระบบดาวเคราะห์ก่อนหน้านี้!ระบบดาวเคราะห์ทุกแห่งถูกควบคุมโดยเจ้าดวงดาว อย่างไรก็ตาม ปราสาทฟ้าเป็นเพียงระบบดาวเคราะห์ระดับ 4 เห็นได้ชัดว่าเจ้าของของมันไม่ใช่คนที่แข็งแกร่ง และอ่อนแอเหมือนเด็กทารกเมื่อปะทะกับสัตว์ประหลาดที่เทียบได้กับอันดับต้นๆของอันดับราชาเทพ”ที่นี่หรอ?”โหลวหลานหลินมองรอบๆและพบว่าทุกอย่างปกติ เธอรู้สึกสับสนมากซูผิงโบกมือ ฉีกภาพมายาออกเป็นชิ้นๆ ราวกับดึงม่านออก โหลวหลานหลินจึงเห็นฉากที่โหดร้าย ใบหน้าของเธอซีดเผือดและหมดหวังในทันที“หนึ่งคนซ่อนตัวอยู่ในสถานีอวกาศ อีกสามคนอยู่บนดาวเคราะห์ที่ใหญ่ที่สุด”ซูผิงแผ่พลังจิตของเขา ตรวจพบกลิ่นอายสองสามจุดอย่างคลุมเครือ เขาอาจจะตรวจไม่พบหากพลังจิตของเขาไม่ได้แข็งแกร่งขึ้น นักฆ่าเหล่านั้นซ่อนตัวอยู่ในม่านพลัง“เราไปจัดการคนในสถานีอวกาศก่อน เขาต้องคิดที่จะร่วมมือกับนักฆ่าบนยานอวกาศของเรา” ซูผิงกล่าว เขามองไปที่ชายหนุ่มสวมหน้ากากในโลกใบเล็กของร่างโคลนเขาและต่อยสิ้นเสียงระเบิด ร่างของชายหนุ่มก็ระเบิด จิตสำนึกของเขาพุ่งออกมาและร้องออกมาด้วยความกลัว “แกจะทำอะไร?”