ตอนที่ 1043 ครอบงำ

ผู้ชมค่อยๆ ออกจากลานประลองหลังจากที่ซูผิงออกไปแล้ว ไม่นานข่าวการต่อสู้ก็แพร่กระจายไปทั่วสถาบันวิถีสวรรค์ ผู้สืบทอดอีกคนของตระกูลสายฝนตายด้วยน้ำมือของเทพสวรรค์ ข่าวถูกส่งกลับไปที่ตระกูลสายฝน และไปยังตระกูลอื่นในทวีปอื่น พวกเขาทุกคนต่างตกใจกลัว มนุษย์! เผ่าพันธุ์บริวารที่อ่อนแอในแดนเทพอาเคี่ยนกลายเป็นที่รู้จัก ชื่อของซูผิงก้องกังวานในตระกูลเหล่านั้น กลายเป็นตำนานที่เผ่าพันธุ์อ่อนแอต่างเฝ้ามอง! อย่างไรก็ตามซูผิงไม่ได้สนใจเรื่องนั้นในตอนนี้ เขากลับไปที่วังของเขาทันที สาวใช้ที่รับใช้ซูผิงไม่อยู่ที่วัง เธอเฝ้าดูการต่อสู้อยู่ที่ลานประลอง ดังนั้นเธอจึงยังกลับมาไม่ถึง ซูผิงไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่ เขารีบเข้าไปในห้องฝึก สร้างม่านพลัง และเรียกมังกรเพลิงนรกออกมา “โฮฮฮฮฮฮ!” มังกรเพลิงนรกแทบจะคลานออกมา มันถูกมัดด้วยหมอกสีดำ และเห็นได้ชัดว่ามันเจ็บปวด ซูผิงสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่อสูรของเขาต้องทนอยู่ในขณะนี้ เขาขมวดคิ้วและส่งกลิ่นอายเซียนเข้าสู่ร่างกาย ช่วยระงับหมอกดำและบรรเทาความเจ็บปวด “นี่เป็นโอกาสที่ดีในการพัฒนาความมุ่งมั่นของแก อย่าผ่อนคลาย!” ซูผิงกล่าว เขาคิดว่าความเจ็บปวดที่เกิดจากคำสาปโบราณเป็นการฝึกฝน มังกรนรกตระหนักถึงเจตนาของซูผิง มันหมอบลงกับพื้นและทนต่อความเจ็บปวดในความเงียบโดยไม่ส่งเสียงกรีดร้อง มันสั่นและเป็นตะคริวเพราะความเจ็บปวด แต่ไม่มีเสียง มีความมุ่งมั่นในสายตาของมัน มันมีความไว้วางใจอย่างไม่มีเงื่อนไขในตัวซูผิง และจะทำทุกอย่างตามที่เขาบอก อดทน! อดทนต่อไป! พลังจากคำสาปกลืนร่างกายของมัน มันรักษาตัวเองด้วยกฎแห่งชีวิต ในเวลาเดียวกัน ซูผิงก็ช่วยมันด้วยกฎแห่งชีวิต การทรมานที่ถูกทำลายและรักษาให้หายนั้นเจ็บปวดกว่าความตายร้อยเท่า! อย่างไรก็ตาม มังกรเพลิงนรกเคยทนกับความทรมานแบบนี้มาก่อน มัน สุนัขมังกรดำ โครงกระดูกน้อยและซูผิงทนเรื่องแบบนี้ร่วมกันมาเป็นเวลานาน! นั่นคือเหตุผลที่พวกมันสามารถต่อสู้และเอาชนะคู่ต่อสู้ที่อยู่เหนือระดับของพวกมันได้! ความแข็งแกร่งและก้าวหน้าทั้งหมดของพวกมันแลกมากับเลือด หยาดเหงื่อ ความเจ็บปวดและความจงรักภักดี จะเอาชนะความเจ็บปวดที่ไม่มีนัยสำคัญนี้ได้หรือไม่?ยังไงก็ต้องได้!ดวงตาของมังกรเพลิงนรกแดงก่ำ พยายามระงับความเจ็บปวดไว้อย่างดีที่สุดแล้ว!มันจะเอาชนะความเจ็บปวดด้วยความแข็งแกร่งของมันเอง!ซูผิงส่งกลิ่นอายเซียนมาอย่างไม่ขาดสาย เขาไม่ลังเลแม้เขาจะหมดแรงก็ตามห้องฝึกเงียบมากไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตใด ก็จะต้องกรีดร้องเสียงดังหากต้องทนกับความเจ็บปวดแบบนี้ อย่างไรก็ตามไม่มีเสียงใดดังออกมาให้ได้ยินจากมังกรเพลิงนรก“นี่มันคำสาปอะไรกัน? มันทั้งชั่วร้ายและน่าขนลุก…”ซูผิงเองก็ได้รับความรู้สึกถึงความชั่วร้ายจากคำสาปในขณะที่ช่วยมังกรเพลิงนรกระงับความเจ็บปวด เขาไม่เคยมีความรู้สึกอย่างนี้แม้แต่ตอนที่เขาเผชิญกับแรงกดดันจากเงาของเทพโบราณซูผิงพยายามจะส่งคำสาปเข้าสู่ร่างกายของเขา เพื่อที่จะสามารถแบ่งเบาความเจ็บปวดของมังกรเพลิงนรกบางส่วนได้อย่างไรก็ตามมังกรเพลิงนรกดูเหมือนจะตระหนักถึงความตั้งใจของเขา มันเริ่มเผาผลาญเลือดของตัวเองและพยายามมากขึ้นที่จะระงับความเจ็บปวดโดยไม่แบ่งให้กับซูผิงคำสาปนั้นดูฉลาดพอที่จะรู้สิ่งที่อยู่ในใจของมังกรเพลิงนรก มันไม่เคลื่อนไหวเลย ไม่ว่าซูผิงจะทำอะไร มันมุ่งมั่นที่จะโจมตีมังกรเพลิงนรก!“ไม่เป็นไร เราจะแบ่งปันสิ่งนี้ด้วยกัน!” ซูผิงกระซิบมังกรเพลิงนรกหันหัวมามองซูผิง จากนั้นมันก็เบี่ยงตาไปมองที่อื่น มันไม่มีเรี่ยวแรงที่จะหันหัวอีกต่อไป แต่ดวงตาของมังกรบอกกับซูผิงว่าไม่จำเป็น!มันไม่ยอมแบ่งปันความเจ็บปวดกับซูผิง!ซูผิงกัดปากตัวเอง จากนั้นแตะเกล็ดของมันและกำหมัด “งั้นก็ต้องอดทนไว้!”มังกรเพลิงนรกร้องไห้และหายใจแรงขึ้นเรื่อยๆ มันสั่นสะท้านขณะที่เลือดดูเหมือนจะปนกับเหงื่อ ไม่แน่ใจว่าเป็นเหงื่อหรือเลือดที่ไหลออกมา!อสูรจับหัวของมันด้วยกรงเล็บแล้วกุม มันสั่นไม่หยุด หมอกดำก็ไม่ปล่อยมันเช่นกัน เลื้อยเข้าและออกจากร่างกายเหมือนงูดำหลายตัวซูผิงไม่สามารถทำอะไรได้ เขาทำได้เพียงส่งกลิ่นอายเซียนเข้าสู่ร่างกายเพื่อช่วยบรรเทาความเจ็บปวดเวลาผ่านไปเรื่อยๆไม่มีใครบอกได้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว แต่มังกรเพลิงนรกก็ค่อยๆ หยุดสั่น หมอกสีดำบนร่างกายของมันก็อ่อนแอลงอย่างมากเช่นกัน มันหายไปอย่างสมบูรณ์หลังจากผ่านมานาน มังกรเพลิงนรกหยุดกระตุกและหายใจเข้าอย่างแรงซูผิงรู้สึกโล่งใจหลังจากหมอกสีดำหายไปในที่สุด ดูเหมือนว่ามังกรเพลิงนรกจะเอาชนะคำสาปได้