ตอนที่ 351 หญิงสาวลึกลับ

ตอนที่ 351 หญิงสาวลึกลับ ในขณะที่การแข่งขันระหว่าง10 อันดับแรกดำเนินไป ทหารอาวุโสบางคนกำลังหาวอยู่ที่ขอบพรมแดนของเมืองฐานหลงเจียง พวกเขาเบื่อหน่ายกับการมองโดยไร้จุดหมายและอ้างว้างที่ต้องมองตลอดทั้งวัน บางครั้งอสูรร้ายตัวเล็กๆ บางตัวจะออกมาให้พวกเขาล่า ซึ่งจะเป็น “ความบันเทิงเดียว” ของพวกเขา มันเป็นเพียงวันธรรมดาอีกวันหนึ่งยกเว้นพื้นดินที่เริ่มสั่นสะเทือนในขณะนี้ ความเกียจคร้านและความเหนื่อยล้าถูกขจัดออกไปจากใบหน้าของพวกเขาพวกเขามุ่งความสนใจไปยังแรงสั่นและพยายามติดตามแหล่งที่มาของความวุ่นวาย แรงสั่นสะเทือนใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็วไม่นานจากขอบฟ้า ร่างมหึมาที่สูงกว่าสิบเมตรก็วิ่งมา ทหารคนหนึ่งใช้กล้องโทรทรรศน์ส่องดูมันคือมังกรระดับเก้า! มังกรที่เข้าสู่วัยผู้ใหญ่! ทันใดนั้นทหารก็ยิ่งตกใจเมื่อสังเกตเห็นบางคนนั่งอยู่บนหัวมังกร นี่ไม่ใช่มังกรป่า มันมีเจ้าของ ในขณะที่ทหารยังคงมองเข้าไปในกล้องโทรทรรศน์ผู้บัญชาการของเขาก็กระโดดออกมา “เปิดประตูและเตรียมต้อนรับแขกของเรา” ผู้บัญชาการกล่าวพร้อมกัน ทหารยามกลับมามีสติดูเหมือนว่าผู้บัญชาการของพวกเขาจะรู้ว่าใครกำลังมา และคนๆนั้นต้องมีความสำคัญ ไม่นานมังกรก็มาถึง ทหารก้าวถอยหลังประตูที่ทำจากหินลึกลงที่พบในมหาสมุทรก็ค่อยๆเปิดออกทหารทั้งหมดยืนเข้าแถวเพื่อคำนับคนที่มาถึง นอกจากพวกเขาแล้วผู้ใต้บังคับบัญชาการทุกคนรวมทั้งนายพลต่างปรากฏตัวเพื่อรอรับแขกของพวกเขา มังกรชะลอตัวลงต่อหน้าพวกเขา สี่คนอยู่บนหัวมังกรชายวัยกลางคนและผู้อาวุโสกระโดดลงมา พวกเขาชะลอตัวลงลงพื้นอย่างนุ่มนวล การกระทำนี้ทำให้ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาประหลาดใจ นายพลเป็นชายคนเดียวที่สามารถรักษาความสงบและยิ้มได้ ”ขอบคุณ”ชายชรายิ้ม เขาโค้งคำนับ “ยินดีต้อนรับ นายกเทศมนตรีของเราได้จัดเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับท่านไว้แล้วครับ” นายพลยิ้ม เขาแอบเหลือบไปมองอีกสองคนที่ยังอยู่บนหัวของมังกรทั้งคู่เป็นผู้หญิงแต่คนหนึ่งต้องเป็นสาวใช้เพราะเธอยืนอยู่ข้างหลังหญิงสาวอีกคนด้วยความเคารพหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงขอบหัวมังกรสวมชุดสีแดงสดเธอมีใบหน้าที่บอบบาง สมบูรณ์แบบ แต่มีความเย็นชาอยู่ในดวงตา ใบหน้าของเธอก็ไร้ซึ่งการแสดงออกใดๆ เธอยังคงจ้องมองไปในระยะไกล ไม่ยอมเหลือบมองทหารเลยนายพลไม่ได้แสดงความไม่พอใจใดๆ เนื่องจากเขาได้รับฟังการบรรยายสรุปเกี่ยวกับตัวตนของหญิงสาวมาแล้ว เป็นเรื่องปกติที่เธอจะไม่ทักทายเขา เพราะเธอได้เห็นนักรบอสูรกิตติมศักดิ์มามากพอนายพลลอบถอนหายใจขณะที่รักษารอยยิ้มบนใบหน้าของเขา “ ทางนี้ครับ เราเตรียมพาหนะไว้ให้ท่านแล้ว”ชายชราพยักหน้า“ ขอบคุณท่านนายพล แต่คุณหนูของเรามักจะมีปัญหาเรื่องพาหนะ เราจะเข้าไปแบบนี้”ปัญหาเรื่องพาหนะ?นายพลพูดไม่ออกช่างเป็นข้ออ้างที่เส็งเคร็ง คุณสามารถพูดได้ว่าไม่อยากลงมาแน่นอนว่าเขาไม่ได้พูดออกมาดัง“ มันอาจจะไม่สะดวกที่จะเดินไปกับมังกรในขณะที่อยู่ในเมือง คุณเอาอสูรของผมไปแทนได้ไหมครับ?”ชายชราขมวดคิ้วและคิดเกี่ยวกับข้อเสนอ“ คุณหนูคิดว่ายังไงครับ?” เขาถามหญิงสาว ในที่สุดหญิงสาวก็ละสายตาจากระยะไกลและมองไปที่นายพล “ ได้สิ” เธอพูดหลังจากเงียบไปครู่หนึ่งชายชรารู้สึกโล่งใจเขาพยักหน้าให้นายพลนายพลเม้มริมฝีปากเขาอารมณ์เสียเล็กน้อย ไม่ใช่ทุกคนที่สามารถขี่อสูรของเขาได้ เขาต้องปรับตัวให้เข้ากับอารมณ์ของพวกเขา และขอความเห็นชอบจากพวกเขาแม้ว่าจะโกรธเคืองแต่นายพลก็ซ่อนอารมณ์ของเขาได้ดี เขาเรียกอสูรของเขาทันที มันคือเหยี่ยวพายุระดับเก้าอสูรของตระกูลสายลมที่มีนิสัยดุร้ายทันทีที่เหยี่ยวพายุออกมามันก็เริ่มกระพือปีก ทำให้ฝุ่นฟุ้งกระจาย ทันใดนั้นหญิงสาวก็กระโดดขึ้นไปบนหลังของอสูรมันตกใจนายพลจึงรีบปลอบเหยี่ยวพายุ เกรงว่ามันจะถือหญิงสาวเป็นศัตรูถึงกระนั้นนายพลก็ห้ามช้าเกินไปในขณะที่หญิงสาวกำลังกระโดด เหยี่ยวพายุก็ระเบิดความโกรธแล้วเมื่อหญิงสาวลงบนหลังเหยี่ยวพายุก็เริ่มรวบรวมธาตุลมมากมายโดยมีเจตนาที่จะฉีกหญิงสาวเป็นชิ้นๆทันใดนั้นหญิงสาวก็วางมือข้างหนึ่งไว้บนหลังเหยี่ยวพายุและพูด”หยุด!”