ตอนที่ 371 เพื่อน

ตอนที่ 371 เพื่อน หมัดแห่งความโกรธนี้ทำให้ผนึกสะเทือนแม้แต่เวทีก็สั่นเพราะแรงกระแทก ที่ด้านล่างของม่านพลังงานรอยต่อระหว่างม่านพลังและพื้นดินเกิดรอยแตกขนาดใหญ่ที่กว้างกว่าครึ่งฝ่ามือปรากฏขึ้น และขยายออกไปอย่างรวดเร็ว! ผนึกที่ไม่เคยแตกแม้แต่นิดเดียวนับตั้งแต่มีลีกนักรบมาแตกออกภายในหมัดเดียวนี้! ความเงียบงันปกคลุมสถานที่จัดงาน ราวกับว่ามีใครบางคนกดปุ่มปิดเสียงในสถานที่อันกว้างใหญ่ไม่มีใครส่งเสียงใดๆ ทุกคนจ้องมองด้วยความตกใจ นอกเหนือจากผู้ชมในแถวหน้า เหล่าหัวหน้าตระกูล ตัวแทนจากรัฐบาลรวมถึงหยินเฟิงและจ้าวอู่จื่อ พวกเขาทั้งหมดลุกขึ้นจากเก้าอี้ จ้องมองด้วยความสับสน ผนึก…แตก?! ม่านพลังงานที่สามารถต้านทานการโจมตีของนักรบอสูรในตำนานได้แตก?!! แม้แต่หัวหน้าตระกูลที่มักจะซับซ้อนและอ่านออกยากก็สูญเสียการควบคุมการแสดงออกของพวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ”อะไร…” ฉินชูไห่ผงะเขาจำได้ว่านักรบอสูรกิตติมศักดิ์ที่ออกมาคือซูผิง ชายหนุ่มผู้มีความสามารถที่เขาพบในอาณาจักรลับ แต่ความหมายของสิ่งนี้คืออะไร? นักรบอสูรในตำนาน! ฉินชูไห่ไม่อยากจะเชื่อความคิดนั้นในใจของเขานั่นไม่ใช่ความคิดที่สมเหตุสมผล! เขารู้สึกว่าไม่คุ้นเคยกับชายหนุ่มคนนี้ราวกับว่าเขาไม่เคยรู้จักชายหนุ่มนี่มาก่อน ด้านในผนึก หยานปิงเยว่ที่แทบจะไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แต่ในขณะนี้สีหน้าเธอเต็มไปด้วยความตกตะลึง มันไม่เคยเกิดขึ้นผนึกแตกได้ไง?! เธอตระหนักดีว่าผนึกนั้นแข็งแกร่งเพียงใดอุปกรณ์ที่ใช้นั้นเหมือนกันกับในเมืองฐานทั้งหมด และม่านพลังพลังงานก็สามารถต้านทานการโจมตีจากนักรบอสูรในตำนานได้! ผู้ที่ต่ำกว่าระดับตำนานจะไม่สามารถทำลายม่านพลังงานได้แม้แต่นิดเดียว! หวือ~! ทันใดนั้นลมหนาวที่พัดผ่านกระดูกและเนื้อก็ทำร้ายเธอ! ขณะที่ผนึกแตกชายหนุ่มที่อยู่นอกผนึกก็ค่อยๆก้าวไปข้างหน้า!และเขาก็อยู่ข้างในผนึก!เขาเป็นเหมือนอสูรดุร้ายที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระจากการจองจำ!จิตสังหารรุนแรงค่อยๆซึมไปทั่วทุกซอกมุมภายในม่านพลังงานบนเวทีผู้คนสามารถได้กลิ่นเลือดในอากาศ เขาจะต้องผ่านการฆ่าและการต่อสู้มากี่ครั้งถึงสามารถแสดงจิตสังหารในระดับนี้ได้?!จิตสังหารนั้นดึงความคิดของหยานปิงเยว่กลับมาสู่ความจริงเธอตัวสั่น รู้สึกหนาวสั่นไปทั่วร่างกายเธอรู้สึกว่าโลกรอบตัวเธอมืดลงสิ่งเดียวที่ยังคงอยู่ในโลกแห่งความมืดก็คือเธอและชายผู้ป่าเถื่อนคนนี้ในขณะนั้นเธอโดดเดี่ยวจากคนอื่น ๆ และเธอเป็นเป้าหมาย!ไม่มีใครช่วยเธอได้!ความกลัวเต็มสองตาของเธอเธอกัดลิ้นตัวเอง ความเจ็บปวดทำให้จิตใจของเธอปลอดโปร่งจากความกลัวของเจตนาฆ่าที่รุนแรงเธอจ้องมองดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดหัวใจของเธอเต้นจนแทบจะหลุดออกมา แม้ว่าเธอจะเติบโตมาในสถานที่แห่งนั้นและได้รับการฝึกฝนที่มีความเสี่ยงไม่รู้กี่ครั้ง แม้มือของเธอจะแปดเปื้อนไปด้วยเลือด แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกกลัว เธอคิดว่าจะไม่มีอะไรทำให้เธอกลัวได้อีกแล้วซะอีก เธอได้ลิ้มรสเลือดในปากของเธอค่อนข้างชัดเจนในช่วงเวลาวิกฤตนี้สมองของเธอทำงานอย่างรวดเร็วเธอบินไปยังสถานที่ที่กรรมการลอยอยู่ในอากาศอย่างรวดเร็ว และตะโกนว่า“ มาช่วยฉันสิ พวกคุณกำลังทำอะไรอยู่?!”ผู้ตัดสินทั้งสองยังคงตกตะลึงเพราะม่านพลังงานที่แตกพวกเขากลับมามีสติเมื่อได้ยินเสียงตะโกน ผู้ตัดสินหน้าซีด พวกเขาตระหนักดีว่านักรบอสูรกิตติมศักดิ์น่าจะเป็นสมาชิกในตระกูลของซูหลิงเยวี่ย และได้ก้าวเข้ามาแทรกแซงการแข่งขันด้วยความโกรธที่ซูหลิงเยวี่ยแพ้ผู้ตัดสินไม่อยากยุ่งแต่พวกเขาต้องทำงานของพวกเขา พวกเขามองหน้ากันและตัดสินใจเผชิญหน้าในที่สุด พวกเขาบินไปที่หยานปิงเยว่ เหนือสิ่งอื่นใดหยานปิงเยว่เป็นคนที่ทรงพลัง พวกเขาไม่สามารถปล่อยให้เธอถูกฆ่าในที่สาธารณะได้เมื่อผู้ตัดสินทั้งสองกำลังจะทำอะไรบางอย่างเสียงฟ้าร้องก็ดังกึกก้องและสิ่งที่ตามมาคือสายฟ้าที่ส่องสว่างในดวงตาพวกเขาวินาทีต่อมาสายฟ้าอีกสายก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าหยานปิงเยว่หลังจากแสงจ้าเลือนหายไปก็ร่างหนึ่งก็เปิดเผยออกมา มันคือซูผิงสายฟ้าทะยานกลางอากาศ!ความเร็วสุดยอดนี้ทำให้หยานปิงเยว่ประหลาดใจและกลัวเขาไม่พูดอะไรและไม่ส่งเสียงใดหยานปิงเยว่เห็นดวงตาคู่หนึ่งนั่นคือดวงตาสีแดงเลือดที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและความเย็นชา การมองดวงตาคู่นั้นให้ความรู้สึกถึงการดูถูก เกลียดชังและเบื่อหน่าย!หยานปิงเยว่กำลังสั่นอย่างไม่สามารถควบคุมได้เธอไม่สามารถหยุดร่างกายให้ไม่สั่นได้เธอกำลังสั่นคลอนจากสัญชาตญาณและความกลัว!“ให้…ฉัน” เขาพูดช้าๆและเสียงต่ำหยานปิงเยว่ยังคงจ้องมองอย่างว่างเปล่าก่อนที่เธอจะได้สติ เธอรู้สึกถึงความเย็นที่มาจากข้อมือของเธอ จากนั้นเธอก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏตัวในอ้อมแขนของชายหนุ่ม