ตอนที่ 440 ล้มเหลว

ตอนที่ 440 ล้มเหลว สมาคมผู้ฝึกสอนมีสำนักงานใหญ่อยู่ในย่านเมืองแสงศักดิ์สิทธิ์ นั่นคือย่านที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในบรรดาที่ดินมีมูลค่าเท่ากับทองคำยาวหนึ่งนิ้วผู้ที่อาศัยอยู่ในย่านเมืองแสงศักดิ์สิทธิ์ ล้วนเป็นคนที่มีชื่อเสียง และโดดเด่นด้วยเงินหรืออิทธิพล ตลอดทางซูผิงเห็นรถหรูหลายคันจอดอยู่ริมถนนบางคนแต่งตัวค่อนข้างฉูดฉาด และอสูรดวงดาวของพวกเขาล้วนเป็นอสูรหายากที่อาจมีมูลค่าหลายล้านเหรียญ เขาใช้เวลานั่งรถประมาณชั่วโมงครึ่งในที่สุดซูผิงก็มาถึงประตูสำนักงานใหญ่ของสมาคมผู้ฝึกสอน เขาลงจากรถประหลาดใจกับความพลุกพล่านที่อยู่นอกประตู หลายคนต่อแถวรอเข้าไปด้านใน ต่อหน้าฝูงชนคือประตูที่เต็มไปด้วยพลังและความยิ่งใหญ่ที่มีความสูงหลายสิบเมตร คำว่า“ สำนักงานใหญ่สมาคมผู้ฝึกสอน” เขียนไว้เหนือประตู เสาในแต่ละด้านถูกแกะสลักด้วยอสูรดวงดาวหลายร้อยตัว งานแกะสลักมีความสดใสมาก ผู้คนจะรู้สึกว่าอสูรดวงดาวกำลังจ้องกลับมาที่พวกเขา แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของซูผิงคือเสือหินเสือหินที่นั่งอยู่ข้างประตูมีขนสีเข้มเหมือนกับเปลวไฟที่ลุกโชน ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความกระปรี้กระเปร่า แม้ว่านี่จะเป็นเพียงรูปสลักหิน แต่เสือก็มีความเป็นธรรมชาติราวกับว่ามันมีชีวิตอยู่จริงๆ มีความรู้สึกแปลก ๆ เกี่ยวกับเสือหินตัวนั้นที่ทำให้ซูผิงต้องเลิกคิ้ว เสือตัวนั้นเหมือนราชาอสูรร้าย! ซูผิงเรียกดูความทรงจำของเขาแต่จำไม่ได้ว่ามันคือราชาอสูรร้ายตัวไหน และถึงกระนั้นเนื่องจากเขาได้เห็นราชาอสูรร้ายมานับหมื่นตัว เขาสามารถบอกได้ว่ารูปสลักหินนั้นเป็นของราชาอสูรร้ายอย่างแน่นอนจากความรู้สึกท่วมท้นที่มันแผ่ออกมา! ไม่นานซูผิงก็เลิกมองไม่จำเป็นต้องทำให้ยุ่งยากมากขนาดนั้น แม้ว่านี่จะเป็นราชาอสูรร้ายตัวจริงก็ตาม ซูผิงก้าวเข้าไปใกล้ที่ที่มีฝูงชนและต่อแถว “สิ่งเหล่านี้จะต้องเป็นรูปเสมือนอสูร น่าประทับใจจริงๆ!” “ดูสินั่นคือสุนัขจันทร์เงิน ฉันเองก็มีหนึ่งตัว!” “หยิงหยิงสุนัขจันทร์เงินของเธอเป็นอสูรขั้นสูงหายาก ไม่แปลกที่เธอจะเจอมันที่นี่” ด้านข้างของซูผิงมีกลุ่มคนหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่งซึ่งประกอบด้วยผู้ชายสามคนและผู้หญิงสองคนดูเหมือนพวกเขาจะมาจากเมืองฐานเดียวกัน พวกเขาคุยกันอย่างตื่นเต้นในนี้ “อสูรดวงดาวเหล่านั้นเหมือนจริงมาก! ฉันแทบจะรู้สึกได้ว่าพวกมันกำลังหายใจอยู่!” “ไม่น่าแปลกใจที่นี่คือสำนักงานใหญ่ของสมาคมผู้ฝึกสอน อาคารนี้ยิ่งใหญ่ สง่างามยิ่งกว่าอาคารของรัฐบาลเสียอีก” “พวกเราทุกคนต้องผ่านการทดสอบในครั้งนี้ เราทุกคนจะได้รับชัยชนะกลับมา!” คนหนุ่มสาวตื่นเต้นคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะอายุยี่สิบปลาย ๆ กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า“ หยิงหยิง ฉันขอให้เธอโชคดี เธอจะมีอนาคตที่สดใสรออยู่ข้างหน้าหากเธอสามารถผ่านการทดสอบเพื่อไปถึงระดับหก บางทีสมาคมผู้ฝึกสอนอาจจะชอบเธอเธอสามารถสมัครเข้าพักที่สำนักงานใหญ่ได้ที่นี่ ด้วยความสามารถของเธอ มันจะไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธอที่จะเติบโตไปเป็นผู้ฝึกสอนระดับปรมาจารย์!” “จริง. หยิงหยิง เราทุกคนไว้วางใจในการขี่หางเคลือบของเธอ” คนอื่นๆ ต่างก็พูดคุยกันอย่างมีความสุข และพวกเขาต่างก็มองไปที่หญิงสาวด้วยความชื่นชมคนอื่นๆ ที่ยืนต่อแถวก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับมามองหญิงสาว พวกเขาประหลาดใจมากที่พบว่าหญิงสาวที่ชื่อหยิงหยิงเพิ่งจะอายุยี่สิบ เธอจะสามารถไปถึงระดับหกได้จริงๆหรอ?หากเธอทำได้จริงๆเธออาจถูกมองว่าเป็นอัจฉริยะรุ่นเยาว์แม้แต่ในเมืองฐานแสงศักดิ์สิทธิ์!หญิงสาวชื่อหยิงหยิงมีผิวคล้ายกับเครื่องเคลือบดินเผาเธอหน้าแดงเมื่อเธอรู้สึกได้ว่ามีการจ้องมองมาที่เธอ เธอก้มหัวลง และท้วงเบาๆ“ พี่หลิน พี่ก็อวยฉันเกินไป ฉันไม่แน่ใจว่าจะผ่านการทดสอบนี้ได้”ชายหนุ่มคนนั้นปลอบสาวขี้อายว่า“เธอถ่อมตัวเกินไป ถ้าฉันเป็นเธอฉันจะบอกความสามารถของฉันให้กับทุกคนรู้ มองไปรอบ ๆ ตัวเธอสิ คนพวกนั้นอายุเท่าฉันหมด คนที่อายุเท่าเธอไม่กล้ามาที่สำนักงานใหญ่ของสมาคมผู้ฝึกสอนหรอก”เย่หยิงหยิงเงยหน้าขึ้นและมองไปรอบๆ ซูผิงเป็นคนเดียวที่เธอเห็นว่ามีอายุใกล้ๆกับเธอ เธอหน้าแดงอีกครั้งชายหนุ่มสังเกตเห็นปฏิกิริยาของเธอเช่นกันเขารู้ตัวว่าเขาพูดผิด “ เฮ้เพื่อน นายมาที่นี่เพื่อทดสอบการจัดระดับไหน” ชายหนุ่มถามซูผิงซูผิงได้ยินการสนทนาของพวกเขาซึ่งเป็นเรื่องน่าเบื่อ เขาจ้องผู้ชายคนนั้น แต่ไม่พูดอะไรชายหนุ่มไม่พอใจหลังถูกเมิน“ ฉันถามนาย ไม่ได้ยินหรือไงฦ.เพื่อนของผู้ชายชายคนนั้นรีบเข้าไปห้ามชายหนุ่มที่กำลังจะไม่สบอารมณ์ท้ายที่สุดนี่คือเมืองฐานแสงศักดิ์สิทธิ์และพวกเขาอยู่ในสำนักงานใหญ่ของสมาคมผู้ฝึกสอน นี่ไม่ใช่สถานที่พวกเขาจะมาสร้างปัญหาได้ชายหนุ่มคลั่งที่ซูผิงยังไม่พูดอะไรตอบกลับหลังขบคิดสักพัก ชายหนุ่มก็กลืนความโกรธของเขาลงไป”แกมาทำอะไรที่นี่กันแน่?”ชายหนุ่มสบถ“หลินปล่อยเขาไป”“ฟังนะ เราต้องไม่สร้างปัญหา เรามีแต่จะเดือดร้อน”คนอื่นๆ เข้ามาขวางระหว่างชายหนุ่มและซูผิง จากนั้นพยายามทำให้ชายหนุ่มสงบลงเพื่อไม่ให้ทั้งสองทะเลาะกันสิบนาทีต่อมาก็ถึงตาของซูผิง“คุณมาที่นี่เพื่อรับใบรับรองใช่ไหม ระดับไหน?” ผู้คุมถามคำถามที่พูดอยู่เสมอ และกำลังจะจดคำตอบของซูผิงซูผิงส่ายหัว“ ผมมาที่นี่เพื่อเข้าร่วมการประชุม แต่ผมทำบัตรเชิญหายระหว่างทาง”“การประชุม?”ผู้คุมถึงกับผงะพี่หลินและผองเพื่อนก็ขยับเข้ามาใกล้ๆเช่นกัน พวกเขาทั้งหมดจ้องมองไปที่ซูผิงด้วยความงุนงง เขามาที่นี่เพื่อประชุม?ผู้คุมเงยหน้าเขากำลังจะแสดงความเคารพแต่กลับเห็นว่าซูผิงอายุน้อยแค่ไหน ริมฝีปากที่ยกขึ้นของเขาโค้งลงอีกครั้ง ผู้คุมกล่าวอย่างไม่พอใจ“ เรามีการประชุมอย่างต่อเนื่อง แต่สำหรับผู้ฝึกสอนระดับปรมาจารย์ ผู้เข้าร่วมประชุมล้วนเป็นผู้ฝึกสอนระดับแปด นั่นไม่ใช่การประชุมที่คุณหมายถึงหรอกใช่ไหม?”“นั่นแหละที่ผมพูดถึง” ซูผิงพยักหน้าสมาคมผู้ฝึกสอนให้ความสำคัญกับเขาอย่างแน่นอนพวกเขาเชิญเขาให้มาเข้าร่วมการประชุมผู้ฝึกสอนระดับปรมาจารย์โดยตรง