ตอนที่ 461 การเดิมพันเล็กๆน้อยๆ

ตอนที่ 461 การเดิมพันเล็กๆน้อยๆ ชายหนุ่มและหญิงสาวหลายคนนั่งอยู่ด้วยกัน “รอบชิงชนะเลิศวันนี้ดูท่าจะได้รับความสนใจมากฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสนามจะเต็มหลังจากเปิดแค่สามสิบนาที!” “บอกฉันหน่อยสิ…ราคาตั๋วพุ่งสูงขึ้นเมื่อวานนี้ และยังขายหมดในไม่กี่วินาที โชคดีที่ฉันมือไวหลังจากฝึกเป็นชายโสดมายี่สิบเจ็ดปี ไม่งั้นเราคงพลาด” “พี่เฟิงเจ๋งมาก!” เป็นหลินเฟิงและเพื่อนของเขาที่เดินทางมาไกลเพื่อทำการทดสอบในเมืองฐานแสงศักดิ์สิทธิ์พวกเขาทุกคนมีความสุขอย่างมากเนื่องจากการทดสอบเสร็จสิ้นด้วยคะแนนที่น่าพอใจ ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงตัดสินใจที่จะอยู่ดูการแข่งขันของผู้ฝึกสอนที่จัดขึ้นทุกๆสามปี ผู้เข้าร่วมการแข่งขันเป็นคนหนุ่มสาวที่อายุไม่เกินสามสิบ!หลินเฟิงและเพื่อนของเขามีคุณสมบัติที่จะเข้าร่วม แต่มาถึงช้าเกินไป และพลาดเวลาลงทะเบียน พวกเขาไม่รู้สึกเสียใจ หลินเฟิงและเย่หยิงหยิงมีความสามารถที่โดดเด่นเนื่องจากทั้งสองอยู่ในระดับหก ทั้งสองยังโดดเด่นแม้เมื่อเทียบกับคนหนุ่มสาวคนอื่น ๆ จากเมืองฐานแสงศักดิ์สิทธิ์ อย่างไรก็ตามเมื่อดูวิดีโอการแข่งขันที่ผ่านมา ทั้งสองก็ตระหนักว่าพวกเขาจะถูกคัดออกในไม่ช้า แม้ว่าพวกเขาจะเข้าร่วมการแข่งขันก็ตาม ผู้ฝึกสอนจะต้องมีความสามารถเข้าใกล้ระดับเจ็ดหากพวกเขาต้องการตำแหน่งสิบอันดับแรก! ใครก็ตามที่ตั้งเป้าจะคว้าแชมป์จะต้องมีความสามารถระดับเจ็ด! ผู้ชนะการแข่งขันที่ผ่านมาทั้งหมดเป็นผู้ฝึกสอนระดับเจ็ดแม้ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา บางครั้งอันดับสามก็ตกเป็นของผู้ฝึกสอนระดับเจ็ด! ผู้ฝึกสอนระดับเจ็ดเป็นผู้ฝึกสอนขั้นสูงซึ่งห่างจากการเป็นผู้ฝึกสอนระดับปรมาจารย์เพียงก้าวเดียว! หากพวกเขาโชคดีพอที่จะมีผู้ฝึกสอนระดับปรมาจารย์เป็นที่ปรึกษาผู้ฝึกสอนขั้นสูงสามารถกลายเป็นผู้ฝึกสอนระดับปรมาจารย์ได้อย่างง่ายดาย ในทางกลับกันการที่จะไปถึงระดับผู้ฝึกสอนชั้นนำนั้นจะต้องขึ้นอยู่กับโชคชะตา และธรรมชาติให้มา ผู้ชนะอันดับหนึ่งในอดีตส่วนใหญ่กลายเป็นผู้ฝึกสอนระดับปรมาจารย์มีเพียงไม่กี่คนที่ก้าวร้าวเกินจนสูญเสียพรสวรรค์ของพวกเขา และลงเอยด้วยการทำให้ตัวเองเสื่อมเสียชื่อเสียง “ ดูตรงนั้นสิ ที่นั่งเหล่านั้นมีไว้สำหรับผู้ฝึกสอนชั้นนำ!” “ผู้ฝึกสอนชั้นนำกำลังจะมา?” ”แน่นอน!สิ่งที่สำคัญที่สุดในวันนี้ไม่ใช่เกมสุดท้ายที่จะตัดสินว่าใครคือแชมป์ แต่คือตอนที่ผู้ฝึกสอนชั้นนำมาคัดเลือกคนเพื่อมาเป็นศิษย์ของพวกเขา!” “ฉันเคยได้ยินว่าแชมป์จะกลายเป็นที่นิยม และผู้ฝึกสอนชั้นนำหลายคนจะต่อสู้เพื่อแย่งเขา” ”จริงหรอ?ผู้ฝึกสอนชั้นนำจะต่อสู้กันหรอ?” ทันใดนั้นหลินเฟิงก็ปัดเพื่อนของเขาและชี้นิ้วไปในทิศทางหนึ่ง “ดู! พวกเขาอยู่ตรงนั้นแล้ว!” เพื่อนของเขามองข้ามไปมีนักข่าวและผู้สื่อข่าวบางคนอยู่ที่ทางเดินที่มีการป้องกันซึ่งอยู่ถัดจากที่นั่งของผู้ฝึกสอนชั้นนำ ทันใดนั้นพวกเขาก็รู้สึกตื่นเต้น เตรียมอุปกรณ์ขณะที่รออยู่ข้างทางเข้า จากนั้นมีคนสองคนเดินมา คนหนึ่งมีอายุ และอีกคนยังหนุ่มอยู่เดินออกมาจากทางเข้า พูดคุยอย่างร่าเริงและขบขัน ชายชราสวมเสื้อคลุมที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของผู้ฝึกสอนชั้นนำมีเหรียญของเขาตรึงอยู่บนเสื้อคลุม ชายชราดูใจดีและดูแลรูปลักษณ์ของเขาเป็นอย่างดี ในทางกลับกันชายหนุ่มแต่งตัวสบายๆ ใบหน้าของเขาหล่อเหลา แต่นอกเหนือจากนั้นไม่มีอะไรโดดเด่นเกี่ยวกับชายหนุ่ม นักข่าวรีบถ่ายรูป “คือว่า…”หลินเฟิงและเพื่อนของเขาสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างพวกเขาจ้องด้วยความประหลาดใจราวกับเห็นผีผู้ฝึกสอนชั้นนำที่มีอายุมากเป็นจุดศูนย์กลางของความสนใจแต่วัยรุ่นเหล่านี้กลับมุ่งความสนใจไปที่ชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆเขา พวกเขาอดไม่ได้ที่จะขยี้ตา สงสัยว่ามีบางอย่างทำให้สายตาของพวกเขาเบลอหรือเปล่าชายหนุ่มคนนั้นไม่ใช่คนที่เราเคยเจอมาก่อนเหรอ?ทำไมเขาถึงคุยกับผู้ฝึกสอนชั้นนำอย่างมีความสุขอยู่ตรงนั้น!หลินเฟิงและเพื่อนของเขางงพวกเขาคิดไม่ออกเกิดอะไรขึ้น?พวกเขาประหลาดใจมากตอนเห็นซูผิงถือเหรียญผู้ฝึกสอนระดับปรมาจารย์หลินเฟิงต้องขอโทษซูผิงด้วยท่าทีที่สุภาพมากพวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าพวกเขาจะได้เห็นบางสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นพวกเขาเห็นซูผิงกำลังเดินข้างผู้ฝึกสอนชั้นนำหลายคนสังเกตเห็นเมื่อซูผิงและรองประธานเข้ามาในสนามผู้คนจำนวนไม่น้อยร้องออกมาด้วยความประหลาดใจสปอตไลท์ทำให้ซูผิงอึดอัดมากในทางกลับกันรองประธานเคยชินกับมันเขายิ้มอยู่เสมอ และเขาจะพยักหน้าอย่างสุภาพให้กับนักข่าวจากสื่อหลักในเมืองฐานแสงศักดิ์สิทธิ์“ผมคิดว่าเรามาถึงที่นี่เร็วไป” รองประธานพูดพลางจ้องแถวที่นั่งว่างซูผิงไม่พูดอะไรตอบกลับเร็วหรือไม่มันไม่สำคัญพวกเขาเดินไปที่ที่นั่งของพวกเขารองประธานนั่งที่นั่งตรงกลาง โดยปกติที่นั่งจะถูกจองไว้สำหรับประธาน แต่เขาไม่ค่อยได้มางานเช่นนี้ ถ้ารองประธานไม่นั่ง ที่ตรงนั้นก็ไม่มีใครนั่งซูผิงนั่งลงข้างๆเขาผู้คนให้ความสนใจพวกเขาตกตะลึงเมื่อเห็นที่นั่งที่พวกเขาเลือกผู้สื่อข่าวยังจ้องมองพวกเขาอย่างเหม่อลอยทุกคนคิดเหมือนกันว่าซูผิงเป็นศิษย์ที่มากับรองประธานไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะเลือกที่นั่งแบบนั้น!ที่นั่งเหล่านั้นถูกจองไว้สำหรับผู้ฝึกสอนชั้นนำ!แม้แต่ลูกชายของประธานก็ไม่มีสิทธิ์นั่งตรงนั้น!