ตอนที่ 494 ราชาสวรรค์ปรากฏตัว

“คุณซูเราคุยเป็นการส่วนตัวกันหน่อยได้ไหม?”

“ส่วนตัว?”

เซี่ยจินชุ่ยพยักหน้า เขาพาซูผิงไปที่ริมหน้าต่างและตั้งม่านพลังป้องกันเสียง เซี่ยจินชุ่ยมีท่าทีที่จริงจังและซูผิงก็ดูเคร่งขรึมเช่นกัน “คุณซูผมได้รับการอัปเดตบางอย่าง อสูรร้ายที่เราขับไล่ไปดูเหมือนจะวกกลับมา ผมกังวลว่าพวกมันอาจกลับมาถล่มที่นี่อีกครั้ง!”น้ำเสียงของเซี่ยจินชุ่ยฟังดูกังวลมาก เขาแบ่งปันข้อมูลทั้งหมดที่มีกับซูผิง ซูผิงเป็นนักรบอสูรที่ทรงพลังที่สุดในเมืองฐานหลงเจียง หากปัญหาใหญ่ใกล้เข้ามาพวกเขาจะต้องพึ่งพาเขา ซูผิงรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยที่ได้ยินเรื่องนี้ “ เป็นอย่างนั้นหรอ? หากพวกมันพยายามมารุกรานเราอีกครั้ง เราก็สามารถฆ่าพวกมันได้อีกครั้ง ไม่มีอะไรต้องกังวล”

เซี่ยจินชุ่ยทั้งดีใจและหงุดหงิด หลังจากเห็นความสงบของซูผิง คนที่มีความแข็งแกร่งสามารถพูดด้วยความมั่นใจได้! สิ่งที่น่าหงุดหงิดคือเขาล้มเหลวในการหาทางไปถึงระดับตำนาน เขาติดอยู่ที่ระดับกิตติมศักดิ์ขั้นสูงสุดมาเป็นเวลากว่าร้อยปีแล้ว สิ่งที่เขาต้องการคือโอกาส!

เขาจะไม่ต้องพึ่งพาใครอีกถ้าเขาเป็นนักรบอสูรในตำนาน

หากเขาสามารถฝ่าฟันไปได้ เขาก็ไม่ต้องเครียดกับการโจมตีของอสูรร้าย

เซี่ยจินชุ่ยส่ายหัวเพื่อกำจัดความคิดที่ยุ่งเหยิงเหล่านั้น “คุณซูผมจะไม่มีวันลืมความกรุณาของคุณ!”

ซูผิงเต็มใจที่จะช่วยเหลือ แต่เซี่ยจินชุ่ยจะไม่ยอมลืมเรื่องนี้

ในการต่อสู้เพื่อปกป้องเมืองฐานก่อนหน้านี้ คนอย่างซูผิงและผู้นำตระกูลทั้ง 5 คนยินดีที่จะให้ความช่วยเหลือ เซี่ยจินชุ่ยรู้สึกขอบคุณ! ในทางทฤษฎีเนื่องจากพวกเขาเป็นพลเมืองของเมืองฐานหลงเจียง ซูผิงและคนจากห้าตระกูลใหญ่จึงควรช่วยเหลือ เซี่ยจินชุ่ยเข้าใจว่าสงครามมาพร้อมกับความเสี่ยงที่อาจเป็นอันตรายต่อผลประโยชน์ของพวกเขา มีเพียงคนธรรมดาที่ซื่อสัตย์เท่านั้นที่จะพูดคุยเกี่ยวกับจริยธรรม และศีลธรรมตลอดทั้งวัน เนื่องจากพวกเขายากจนเกินไปและมาตรฐานทางจริยธรรมเป็นสิ่งเดียวที่พวกเขาสามารถพูดถึงได้

การลักพาตัวคนที่มีตำแหน่งสูงกว่าในสังคมเป็นเรื่องไม่จริง หากมีสิ่งใดวิธีนี้จะทำให้เกิดผลในทางตรงกันข้ามเท่านั้น นั่นคือเรื่องปกติของโลก ซูผิง ผู้นำตระกูลทั้งห้า รวมถึงนักรบอสูรกิตติมศักดิ์คนอื่น ๆ และใครก็ตามที่สามารถช่วยเหลือได้ พวกเขาสามารถหลบหนีไปยังเมืองฐานอื่นเพื่อหาเลี้ยงชีพได้ง่ายๆ พวกเขาอาจไม่สนุกกับวันสบาย ๆ เหมือนที่ทำในเมืองฐานหลงเจียง แต่นั่นเป็นทางเลือกของพวกเขา

การเลือกระหว่างทางเลือกต่างๆคือสิ่งที่มนุษย์เกิดมาเพื่อทำ

สิ่งที่เซี่ยจินชุ่ยทำได้คือการแสดงความขอบคุณ และปฏิบัติต่อผู้คนเหล่านั้นให้ดีมากขึ้น เพื่อที่พวกเขาจะเลือกอยู่ที่เมืองฐานหลงเจียงในช่วงวิกฤต “ มันคือสิ่งที่ผมควรทำ ผมก็เป็นคนของเมืองฐานหลงเจียง” ซูผิงกล่าว เขาไม่คิดว่าเซี่ยจินชุ่ยเป็นหนี้บุญคุณอะไรเขา เขาต่อสู้ไม่ใช่เพื่อเซี่ยจินชุ่ย แต่เพื่อบ้านเกิด พ่อแม่ และลูกค้าที่ไปที่ร้านของเขา สำหรับเพื่อนบ้านเก่าที่เคยเรียกเขาว่า“ เสี่ยวซู” และร้านค้าที่ตั้งอยู่สุดถนนที่ขายก๋วยเตี๋ยวรสเด็ด…สำหรับคนอื่น ๆ อีกมากมาย นี่คือบ้านของซูผิง นี่เป็นสถานที่แรกที่เขาได้เห็นเมื่อเขาลืมตาในโลกใหม่นี่

มันเป็นที่ที่เขาเติบโตขึ้นมา และเป็นที่ที่เขาได้ใช้ชีวิตร่วมกันกับพ่อแม่ของเขา เขาจะไม่มีวันยอมให้เมืองฐานล่มสลายตราบเท่าที่เขายังสามารถปกป้องมันได้!

เซี่ยจินชุ่ยจ้องมองซูผิงด้วยความขอบคุณ เขาแทบไม่เคยเห็นคนที่มีทั้งความสามารถโดดเด่น และจิตใจที่“ ไร้เดียงสา” ในเวลาเดียวกันเซี่ยจินชุ่ยมีข้อมูลโดยละเอียดเกี่ยวกับซูผิง รวมถึงโรงพยาบาลที่เขาเกิด และหมอคนไหนที่ทำคลอดเขามาสู่โลกใบนี้

บางทีความไร้เดียงสานั้นอาจเป็นสิ่งที่ทำให้คนอายุสิบเก้าปีดูน่ารัก

ขอบคุณ!เซี่ยจินชุ่ยพูดขอบคุณซูผิงกับตัวเอง บางครั้งมันก็ยากที่จะพูดออกมาเพราะมันมีความหมายมากเกินไป! เซี่ยจินชุ่ยลาซูผิงอย่างรวดเร็ว และออกจากทางเดินด้านข้างอย่างเร่งรีบ ซูผิงยืนอยู่บนจุดนั้นคิดสักหน่อย หลังจากนั้นเขากลับไปที่โต๊ะ และถามถังยู่หรานและจงหลิงถงว่า“ อิ่มหรือยัง? เราต้องกลับแล้ว”

“ อิ่ม…เอิ๊ก!”จงหลิงถงเปิดปากและมีเสียงดังมากออกมาจากปากของเธอ เธอรีบปิดปากทันที และมองไปที่ซูผิงด้วยความอายอย่างเห็นได้ชัด “ เธอเป็นคนกินเก่งจริงๆ…” ซูผิงพูดไม่ออก เมื่อพวกเขาทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว ซูผิงก็ไปหาแม่ของเขาซึ่งในขณะนี้รายล้อมไปด้วยผู้หญิงมากมายจากตระกูลที่ร่ำรวย เขาช่วยเธอโดยบอกว่าพวกเขาต้องกลับก่อน หลี่ฉิงรู่ยินดีมาก ผู้หญิงเหล่านั้นพูดคุยกับเธออย่างสุภาพอย่างที่ไม่เคยมาก่อน พวกเธอทักทายซูผิง และเรียกเขาว่านักรบซู

พวกเธอไม่ทราบชื่อจริงของซูผิง นั่นจึงเป็นวิธีเดียวที่พวกเธอจะพูดกับเขาได้โดยไม่ต้องถามให้ดูไม่สุภาพ ซูผิงพยักหน้าให้พวกเธอ และออกจากห้องจัดเลี้ยงพร้อมกับแม่ ถังยู่หรานและจงหลิงถง ในห้องจัดเลี้ยงฉินตู้หวง โจวเทียนหลินและมู่เป่ยไห่นั่งอยู่โต๊ะเดียวกัน

พวกเขากำลังคุยกัน แต่สายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่ซูผิง พวกเขาทุกคนสังเกตเห็นซูผิงเดินออกไป แต่พวกเขาก็ยังนิ่ง พวกเขาไม่จำเป็นต้องยืดเวลาอยู่ที่นี่อีกต่อไป เนื่องจากแขกคนสำคัญที่สุดได้ออกไปแล้ว “มันดึกแล้ว ผมมีสิ่งอื่นที่จะต้องกลับไปทำ ลาก่อน”หลิวเทียนจงเป็นคนแรกที่ยืนขึ้น และลา เขาอำลาและจากไปพร้อมกับผู้อาวุโสตระกูลหลิว

จากนั้นมู่เป่ยไห่ และโจวเทียนหลินก็ออกไปเช่นกัน

ในไม่ช้าก็มีเพียงคนตระกูลฉินที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ

ฉินตู้หวงตั้งม่านพลัง และเตือนฉินชูไห่ ว่า“ชูไห่ อย่าบอกคนอื่นเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นที่ลีกสูงสุดให้คนเหล่านั้นฟังเกี่ยวกับผู้ท้าทายโชคชะตา “

ฉินชูไห่รู้สึกงุนงง “ ทำไมล่ะ?”

ในขณะที่พวกเขาคุยกันตอนนั้นเขาสามารถบอกได้ว่าคนอื่น ๆ พยายามถามเขาเกี่ยวกับลีกสูงสุด แต่ฉินตู้หวงขยิบตาให้เขา เขาจึงไม่ได้ให้คำตอบโดยละเอียด เขายังคงรู้สึกสับสน

“ นายเดินทางไปที่ต่างๆมากมายในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ทำไมนายถึงไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย? พวกเขาจะชื่นชมคุณซูมากยิ่งขึ้นหากพวกเขารู้เกี่ยวกับฉายาผู้ท้าทายโชคชะตา ทัศนคติที่ดีของเราจะไม่โดดเด่นหากเป็นเช่นนั้น แล้วเราจะสร้างความประทับใจที่ดีขึ้นและลึกซึ้งยิ่งขึ้นได้ยังไง?”ฉินตู้หวงส่ายหัว และสอนฉินชูไห่

ฉินชูไห่พูดไม่ออก ช่างเป็นวิธีที่แปลกประหลาด

แน่นอนว่าการพยายามตีสนิทกับซูผิงไม่ใช่เรื่องง่าย ซูผิงสามารถฆ่านักรบอสูรในตำนานได้แล้วในปัจจุบัน เมื่อเขากลายเป็นนักรบอสูรในตำนานความจริงที่ว่าตระกูลฉินเป็นเพื่อนของซูผิงก็สามารถผลักดันสถานะของตระกูลฉินได้ จะไม่มีใครวุ่นวายกับพวกเขาอีกต่อไป และแม้ว่าพวกเขาจะทำให้คนอื่นขุ่นเคืองก็จะไม่มีใครกล้าหาทางแก้แค้น!

“ ผมเข้าใจแล้ว”ฉินชูไห่ตอบ

ฉินตู้หวงพยักหน้า “ ฆ่านักรบอสูรในตำนาน และท้าทายนักรบอสูรกิตติมศักดิ์ทั้งหมด…ฉันจะไม่เชื่อเลยถ้าฉันไม่ได้ยินเรื่องนี้จากนาย ไม่น่าแปลกใจที่นายใช้เวลาเพียงแค่วันเดียวในการกลับมา ฉันคิดว่าเขากลับมาเพียงแค่เพราะอสูรป่า ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเขาจะยุติการแข่งขันด้วยวิธีนี้!”ฉินตู้หวงอุทาน

ฉินชูไห่ยิ้มอย่างฝืน ๆ คุณคงไม่เชื่อหรอ? แม้ผมเองยังรู้สึกว่ามันเป็นความฝันทั้งที่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง! “ เป็นเวลาหลายปีแล้วที่เรามีผู้ท้าทายโชคชะตา!”

ฉินตู้หวงส่ายหัว เขาเป็นคนขี้อิจฉาและเปราะบางในเวลาเดียวกัน เขารู้สึกอ่อนแอด้วยซ้ำเมื่อเขากำลังจะเสียลิงไฟเกรี้ยวกราด มันทำให้เขารู้สึกว่าวัยชรากำลังไล่ตามเขา “ เหล่านักรบอสูรกิตติมศักดิ์จะพูดไม่ออกแน่หากพวกเขารู้ว่าคุณซูอายุน้อยกว่า 20 ”ฉินชูไห่ชี้ให้เห็น ตระกูลฉินได้ตรวจสอบประวัติของซูผิงมานานแล้ว ซูผิงเป็นผู้ชายที่แตกต่าง วิธีที่เขาแข็งแกร่งขึ้นนั้นถูกซ่อนอยู่ แต่ไม่มีข้อผิดพลาดเกี่ยวกับอายุของเขา มีภาพของเขาในตอนที่เขายังเป็นเด็กอยู่ในช่วงชั้นประถมตอนปลาย และภาพเซลฟี่แปลก ๆ ทุกรูปแบบที่เขาเคยถ่าย ใครก็บอกได้ว่าเป็นคนเดียวกัน ดังนั้นเขาไม่สามารถแกล้งหลอกอายุของเขาได้ ทันใดนั้นฉินตู้หวงไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะพูดถึงเรื่องนี้อีกต่อไป “ นายบอกว่าราชาแดนเหนืออยู่ที่ลีกสูงสุด ดังนั้นจึงมั่นใจได้ว่ารางวัลนั้นถูกตั้งไว้เป็นเหยื่อล่อปลาอย่างผู้อาวุโสตระกูลฉิน แต่น่าเสียดายที่ปลาถูกฆ่าทันทีที่ออกมา ฉันคิดถูก ผู้อาวุโสที่ไร้ยางอายบางคนกำลังซ่อนความแข็งแกร่งเพื่อหลีกเลี่ยงหน้าที่!”

ฉินชูไห่กล่าวว่า“ คุณคิดว่ามันเกี่ยวข้องกับถ้ำลึกไหม? ผมได้ยินข่าวว่าอสูรร้ายกำลังก่อเหตุจลาจล และนักรบอสูรในตำนานสองคนถูกฆ่าตาย” “ ฉันคิดอย่างนั้น”ฉินตู้หวงตอบ“ มีความวุ่นวายในถ้ำลึก และเราก็ถูกโจมตี ฉันเห็นข่าวว่าเมืองฐานอื่น ๆ อีกสองเมืองถูกโจมตีเช่นกัน และพวกเขากำลังขอความช่วยเหลือ เป็นเรื่องผิดปกติที่จะเห็นสิ่งนี้เกิดขึ้นพร้อมกัน เราต้องเตรียมพร้อม”

ฉินชูไห่รู้สึกกลัว “ เมื่อกี้เซี่ยเขาพูดอะไรคุณซูก่อนที่เขาจะจากไป คุณซูออกไปสักพักแล้ว ฉันเชื่อว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น”ฉินตู้หวงมองไปที่ที่ซูผิงเคยนั่งอ “ไปกันเถอะ ฉันต้องไปหาเซี่ย และถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น”ฉินชูไห่พยักหน้า

โชเฟอร์คนหนึ่งขับรถพาซูผิงกลับ เขาบอกให้แม่ของเขากลับบ้านและพักผ่อน จากนั้นเขาก็ส่งจงหลิงถงและถังยู่หรานไปที่หอพักที่เขาจัดเตรียมไว้ให้ หลังจากนั้นเขาก็เดินกลับมาที่ร้านและปิดประตู ร้านว่างเปล่า มันดีที่ได้อยู่คนเดียวหลังจากเจอเสียงดัง

เขาไปที่ห้องอสูร โจแอนนากำลังบ่มเพาะอยู่ “ ไม่เบื่อเหรอ อยู่ที่นี่ทั้งวัน?” “ แล้วฉันสามารถออกจากร้านได้หรือไง?” “ ไม่” “ แล้วถามคำถามนั้นเพื่อ?”

ซูผิงเลือกที่จะยุติการสนทนา เขาเรียกมังกรเพลิงนรก และสุนัขมังกรดำโดยบอกให้พวกมันเขาไปอยู่ในตอกเลี้ยงดู

เขาหยิบหินพรสวรรค์ที่เขาได้รับมา

หินเป็นสีเทา ทันใดนั้นซูผิงก็ตระหนักว่าเขาไม่รู้จะทำอะไรกับหิน

เขาหยิบโทรศัพท์ของเขาออกมาและโทรหาปรมาจารย์ดาบ

“คุณซู?”

ปรมาจารย์ดาบรู้สึกประหลาดใจที่มีสายจากซูผิงตอนกลางดึก บอกความจริงซูผิงไม่ได้คิดว่าอีกฝ่ายจะรับ ปรมาจารย์ดาบน่าจะไม่สามารถรับสายได้หากเขาอยู่ในเมืองฐานอื่น “ คุณอยู่ที่หลงเจียงหรือเปล่า?” ซูผิงถาม ปรมาจารย์ดาบหัวเราะเบา ๆ “ ไม่ ผมยังอยู่ที่เมืองฐานสายรุ้ง คุณซูคุณต้องจัดการอสูรป่าไปแล้วแน่ อสูรป่าเหล่านั้นรนหาที่ตายแท้ๆที่เลือกที่จะบุกเมืองฐานหลงเจียง”