ตอนที่ 524 สู้กับสภาวะชะตากรรม

สายตาว่างเปล่าของราชาอสูรร้ายทำให้พวกเขาตกตะลึงเพราะพวกเขาคุ้นเคยกับสถานการณ์นี้มาก มันเป็นท่าทางของสัญญาที่ถูกตัดขาด ตำนานพลูโตตายแล้วหรอ?

นั่นคือจุดจบของตำนานพลูโต?

เขาอยู่ในสภาวะว่างเปล่า! เขาตายด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียวได้ยังไง?

นักรบอสูรในตำนานบางคนพยายามมองหาตำนานพลูโต มีร่องรอยของเขาอยู่ในซากปรักหักพัง ดังนั้นพวกเขาจึงรีบไป และยกก้อนหินออกไป

“ ตำนานพลูโต!”

สิ่งที่พวกเขาเห็นทำให้พวกเขาหวาดหวั่นและทำให้พวกเขาเม้มริมฝีปากแน่น ศพของตำนานพลูโตถูกเจอในซากปรักหักพัง หัวของเขาถูกบดขยี้เช่นเดียวกับหน้าอกของเขา มีเพียงลำตัวของเขาเท่านั้นที่ยังอยู่ดี แต่เลือดและผิวหนังที่ฉีกขาดทำให้มันน่ากลัวเกินไปที่จะมอง

ตำนานพลูโตไม่หายใจ การตายของเขาน่าเศร้าเกินไป!

น่ากลัวมาก!

ผู้คนต่างมองไปที่ชายหนุ่มที่ลอยอยู่ในอากาศ ซึ่งเป็นเหมือนเทพเจ้า เขายืนก้มมองพวกเขาจากด้านบน

ราชาแดนเหนือและชายชราตัวใหญ่ตกใจมาก พวกเขาเหมือนกันกับตำนานพลูโต พวกเขาอยู่ที่สภาวะว่างเปล่า แต่ถึงกระนั้นตำนานพลูโตก็ไม่สามารถรอดมาได้หลังจากการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว พวกเขาไม่จำเป็นต้องไตร่ตรองก็รู้ว่าพวกเขาอ่อนแอกว่าเมื่อเทียบกับซูผิง!

พวกเขาสงสัยว่าซูผิงได้ไปถึงสภาวะชะตากรรมแล้ว!

ท้ายที่สุดพวกเขาวัดพลังของหมัดจากการมอง และพวกเขาก็สามารถเห็นว่ามิติกำลังแตก พวกเขาทั้งสองคนไม่สามารถทำเช่นนั้นได้!

โห่!

สนามพลังอันเงียบสงบเบื้องหลังตำนานเสียงพุทธหายไป เขาตกใจเกินกว่าจะสู้กับซูผิงได้

ตำนานพลูโตมีพลังมากกว่าเขา อย่างไรก็ตามตำนานพลูโตได้ถูกซูผิงฆ่าในชั่วพริบตา ตำนานเสียงพุทธเพียงรู้สึกว่าโชคดีที่เขาไม่ยอมแพ้ต่อแรงกระตุ้นของเขา มิฉะนั้นคงจะต้องมีคนไปขุดศพของเขาออกมาแล้ว แม้ว่าซูผิงจะไม่ได้อยู่ในสภาวะชะตากรรม แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่พวกเขาสามารถสู้ด้วยได้

นักรบอสูรในตำนานทั้งหมดในสภาวะสมุทรยืนเหมือนคนโง่

ตำนานพลูโตตายในทันที ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาสามารถจินตนาการได้ เขาคนนี้คือเทพแห่งการฆ่า!

“ฮะ?”

ซูผิงยืนอยู่กลางอากาศ และสนามพลังกำลังม้วนอยู่ข้างหลังเขา เขาสังเกตเห็นว่าตำนานเสียงพุทธล้มเลิกความตั้งใจที่จะต่อสู้ ถึงกระนั้นซูผิงก็ไม่ได้ผ่อนคลาย เขากลับยิ่งตื่นตัวและโกรธมาก

เขาไม่รู้ว่าความโกรธและความตื่นตัวนี่มาจากไหน แต่เขาไม่สามารถหยุดความรู้สึกผิดหวังได้

แท้จริงแล้วเขาผิดหวัง

คนเหล่านี้เป็นนักรบที่ทรงพลังที่สุดในดาวเคราะห์สีน้ำเงิน

อย่างไรก็ตามสิ่งที่เขาเห็นคือใบหน้าที่ดูตกใจ และหวาดกลัว

นี่คือลักษณะของผู้มีอำนาจหรอ?

เขากำหมัดแน่น และเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมพวกเขาถึงไม่กล้าไปเมื่อพวกเขาได้ยินชื่อราชาสวรรค์

พวกเขากลัวเขาคนที่อยู่ในระดับเจ็ด ไม่ต้องพูดถึงราชาสวรรค์ต่างโลกที่อยู่ในสภาวะชะตากรรม

เขาเปิดปาก “ ให้สิ่งที่ฉันต้องการ! เราจะไม่รบกวนซึ่งกันและกันต่อจากนี้!”

นักรบอสูรในตำนานและนักรบอสูรกิตติมศักดิ์กลับมามีสติ นักรบอสูรกิตติมศักดิ์นั้นยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้น พวกเขาทำงานที่หอคอยมาหลายปีแล้ว แต่ก็ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน ภูเขารัตติกาลอยู่ที่นี่มานานแล้ว หากผู้คนได้รู้ว่ามันถูกแยกออกไป โลกทั้งใบจะกลายเป็นศูนย์กลาง!

ซูผิงแสดงความในใจเสร็จ แต่ไม่มีใครตอบ

นักรบอสูรในตำนานมองหน้ากันโดยไม่พูด ผู้ที่อยู่ในสภาวะสมุทรตั้งความหวังไว้กับผู้ที่อยู่ในสภาวะว่างเปล่า ในขณะที่ผู้ที่อยู่ในระดับดังกล่าวกำลังลังเล

พวกเขาสามารถร่วมมือกันเพื่อจัดการกับซูผิงได้ หากเขาเป็นเหมือนพวกเขา ถึงกระนั้นซูผิงได้แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งที่ทรงพลังกว่ามาก พวกเขาไม่รู้ว่าจะตอบกลับว่ายังไง

คงจะเป็นเรื่องน่าอับอายสำหรับหอคอย หากพวกเขาตอบตกลงและให้สิ่งที่เขาต้องการ!

ซูผิงสร้างปัญหามากเกินไปที่จะปล่อยไปแบบนั้น อย่างไรก็ตาม … ไม่มีใครในปัจจุบันที่สามารถหยุดซูผิงได้ ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าที่จะพูดคำพูดแย่ๆออกมา เพราะกลัวว่าความโกรธของซูผิงจะกลับมาอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าความขัดแย้งอีกรอบจะตามมาหากพวกเขาตัดสินใจไม่ยอมให้เขา ไม่มีใครอยากตกเป็นเป้าหมายของซูผิง

ไม่มีใครพูดอะไรสักคำในขณะที่พวกเขากำลังคิดเรื่องต่างๆ ซูผิงตะโกน“ อะไร ไม่มีใครสามารถตัดสินใจได้เลยหรือไง?”

ผู้ที่อยู่ในสภาวะว่างเปล่าดูซีดเซียว โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายใต้การจ้องมองของผู้ที่อยู่ในสภาวะสมุทร ทำไมพวกนายไม่ไปบอกเขาเองล่ะ พวกเขาบ่นอยู่ในใจ แต่ตอนนั้นเอง มีคนบินมาจากระยะไกลในขณะที่พวกเขากำลังดิ้นรน

เสียงนั้นค่อยๆดังขึ้นเมื่อเขาเข้าใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ

พวกเขาเงยหน้าขึ้น พวกเขาดีใจมากกว่าที่ได้เห็นคน ๆ นั้น “ รองหัวหน้า!”

“ รองหัวหน้ามาแล้ว ผู้ชายคนนี้จบแล้ว”

“ เขาทำลายภูเขารัตติกาล เขาถึงวาระแล้ว!”

นักรบอสูรในตำนานหลายคนอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างสะใจ พวกเขากลัวเกินกว่าที่จะหายใจพอคิดว่าจะต้องต่อสู้กับซูผิงด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้พวกเขาไม่ลืมที่จะซ่อนความสุขไว้ พวกเขาเริ่มตึงเครียดน้อยลง

ตำนานเสียงพุทธ ตำนานราชาแดนเหนือและคนอื่น ๆ ที่อยู่ในภาวะว่างเปล่าต่างก็โล่งใจ พวกเขาจะสูญเสียศักดิ์ศรีทั้งหมดหากไม่มีใครรับผิดชอบในการเผชิญหน้ากับซูผิง

ซูผิงหันกลับไปมองเมื่อได้ยินเสียงดัง คนที่อยู่ระหว่างทางคือชายวัยกลางคนผมสีขาว ผมสีขาวของเขายาวลงมาที่ด้านหลัง มีความเฉยเมยสะท้อนอยู่บนใบหน้าของเขา เขาวางมือไว้ข้างหลังขณะบิน

“ฮะ?”

ชายผมขาวขมวดคิ้วเมื่อเห็นภูเขารัตติกาลที่ถูกบดขยี้ เขามองไปรอบ ๆ และจับจ้องไปที่ซูผิง

เขาประหลาดใจที่เห็นคนที่ถูกปกคลุมไปด้วยกระดูกสีขาว

รูปแบบการผสานแปลก ๆ ! เขาสามารถบอกได้ทันทีว่านั่นไม่ใช่การรวมตัวกันตามปกติ เพราะซูผิงและอสูรของเขาไม่ได้รวมเข้าด้วยกัน มันเหมือนกับว่าซูผิงกำลัง “สวม” อสูร

“นายเป็นใคร?” ชายผมขาวถามด้วยน้ำเสียงที่น่าเชื่อถือ

ซูผิงได้ยินบทสนทนาของนักรบอสูรในตำนาน “ คุณใช่รองหัวหน้าหรือเปล่า? ผมชื่อซูผิงมาจากเมืองฐานหลงเจียง ผมมาที่นี่เพื่อขอสมุนไพร”

“ สมุนไพร?”

ชายผมขาวขมวดคิ้ว ชายคนนั้นถามอย่างเย็นชาในขณะที่จ้องมองไปที่ภูเขารัตติกาลที่ถูกบดขยี้“ถ้าเป็นเช่นนั้นทำไมถึงมาแสดงท่าทีดุร้ายที่นี่”

“ไม่มีเหตุผล พวกเขาแค่ต้องการฆ่าผม ดังนั้นผมจึงต่อยกลับ” ซูผิงตอบ

“ ไร้สาระ!”

นักรบอสูรในตำนานคนหนึ่งลุกขึ้นยืน “ แกกล่าวหาว่าเราไม่ช่วยแกปกป้องเมืองฐานของแก และแกมาที่นี่เพื่อสร้างปัญหา!”

“ ใช่!”

“ ฉันพิสูจน์เรื่องนั้นได้”

“ รองหัวหน้าคุณต้องแก้ไขเรื่องนี้ให้เรา เขาฆ่านักรบอสูรในตำนานไปแล้วสามคน!” นักรบอสูรในตำนานต่างพากันโกรธเกรี้ยว ไม่เอ่ยถึงคำดูถูกและคำพูดเพ้อเจ้อของซูผิง เพียงแค่ความจริงที่ว่าเขาฆ่าคนรอบข้าง และเพื่อนของพวกเขาสามคนโดยไม่ทิ้งซากศพที่สมบูรณ์ไว้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้พวกเขาเดือดดาล

ชายผมขาวทำใจเชื่อได้ยาก เขาพูดขณะที่จ้องมองซูผิง“ คุณบอกว่ามาจากเมืองฐานหลงเจียง ผมมีความทรงจำเกี่ยวกับสถานที่นั้น สถานที่ที่ราชาสวรรค์ต่างโลกกำลังจะโจมตีคือเมืองฐานหลงเจียงใช่ไหม? เรามีสิทธิ์พิจารณาว่าจะส่งนักรบอสูรในตำนานไปหรือไม่ นั่นคือสิทธิ์ของเรา และเราต้องทำด้วยความสมัครใจ นั่นไม่ใช่ภาระหน้าที่ของเรา”

เขากล่าวเสริมว่า“ ถ้าเราเต็มใจช่วยก็คงเป็นเพราะเราเมตตา คุณไม่สามารถตำหนิเราได้หากเราไม่เต็มใจไป ใครจะพูดถึงคนแข็งแกร่งที่เสียสละตัวเองเพื่อช่วยคนอ่อนแอ”

“ใช่!”

“ ฟังซะ!”

นักรบอสูรในตำนานคนอื่น ๆ จ้องมองซูผิงด้วยความเป็นปรปักษ์

ซูผิงหัวเราะ “ ฉันเห็นด้วยกับแกจริงๆ! ฉันไม่เคยพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่พวกแกต้องช่วยเรา แต่แกเอาเงินของเราไป ภาษีครึ่งหนึ่งที่คนจ่ายทุกปีเป็นของแก ผู้คนเก็บเงินอย่างยากลำบากเพื่อให้เงินกับพวกแก!”

“ แกควรจะทำอะไรสักอย่างเพราะแกเอาเงินของเราไป หากแกไม่มีความสามารถ งั้นอย่างน้อยก็หัดฟังคำพูดคนอื่นซะบ้าง!”

“ การที่ฉันฆ่าพวกมันไม่เกี่ยวอะไรกับการที่แกไม่ช่วยเรา”

“ ฉันฆ่าทั้งสามคนเพราะพวกเขาเกลียดในสิ่งที่ฉันพูด และพวกเขาคิดว่าฉันไม่มีสิทธิ์กล่าวหาพวกเขา หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง นั่นคือกฎของฉัน!

“ ถ้าฉันฆ่าคนเพียงเพราะมันกอดอกในขณะที่มองคนกำลังจะตาย ถ้าอย่างงั้นมันจะไม่ใช่แค่สามศพ!”

“สามหาว!” มีคนตะโกน

“ รองหัวหน้าอยู่นี่แล้ว กล้าดียังถึงทำตัวอวดเก่งอีก!”

“อะไร? แกจะบอกว่าแกสามารถฆ่าพวกเราทั้งหมดได้หรือไง? ทุเรศ! แกต้องตาย!”

“ ฆ่าเขาซะ คนเลวแบบนี้ไม่คู่ควรกับพลังนั่น”