ตอนที่ 576 เกล็ดเงิน

“ซูผิง…”

โม่เฟิงผิงจำชื่อนั้นไว้ในหัว เขารู้ว่าหานยู่เซียงพูดถูก อย่างน้อยเขาก็ไม่คิดว่าเขาจะลืมคนที่ข่มขู่แบบนั้นได้ “นักรบอสูรกิตติมศักดิ์อายุน้อยกว่า 24 ปี ถ้างั้นเขาก็อายุพอๆ กับนักเรียนเลย…”โม่เฟิงผิงพึมพำกับตัวเอง

“อาจารย์…”

สวี่คังเป็นพยานที่ร่วมตกตะลึงอีกคนหนึ่ง ทันใดนั้นเขารู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังตื่นขึ้นในตัวเขา

ในครั้งแรกที่เขาเจอซูผิงเขาคิดว่าซูผิงเป็นเพื่อน

เมื่อซูผิงแสดงความสามารถของเขามากขึ้นเรื่อยๆ สวี่คังรู้สึกว่าช่องว่างนั้นกว้างขึ้นเรื่อยๆ และเขาก็เต็มใจที่จะเรียกซูผิงว่าอาจารย์

เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็ค่อย ๆ เริ่มปฏิบัติกับซูผิงในฐานะผู้อาวุโส แต่ในขณะนี้เขาตระหนักอีกครั้งว่าซูผิงอายุเท่าเขา

ซูผิงเป็นอาจารย์ที่เขารู้จัก

เขาจำได้ว่าซูผิงฆ่านักรบอสูรกิตติมศักดิ์ในลีกสูงสุด และการกระทำที่กล้าหาญของเขาในการปกป้องเมืองฐานหลงเจียง สวี่คังรู้สึกว่าเลือดของเขากำลังเดือด

เขาอยากเป็นแบบนั้น!

ภายในถ้ำที่จะไปถึงยอดเขา

ซูผิงและนักจดบันทึกหนุ่มเดินไปด้วยกัน

“บอกฉันเกี่ยวกับหอคอยมังกร” ซูผิงร้องขอ

เขาสามารถบอกได้ว่าชายหนุ่มคนนี้อยู่ในระดับ 5 ซึ่งถือว่าไม่เลวเลยเมื่อพิจารณาจากอายุของเขา อย่างน้อยตามมาตรฐานของเมืองฐานหลงเจียง เขาสามารถเข้ารับการเข้าเรียนในสถาบันกที่ดีที่สุดได้

“แน่นอนครับ”

ชายหนุ่มก็สุภาพมาก “หอคอยมังกรมีทั้งหมด 33 ชั้นยิ่งสูงก็ยิ่งยาก มีสิ่งชั่วร้ายและปีศาจอื่นๆ ที่มีพลังมากขึ้นเมื่อคุณไปถึงชั้นที่สูงขึ้น การไปถึงชั้นที่ 10 หมายความว่าเขาหรือเธอมีพลังต่อสู้ใกล้เคียงกับระดับกิตติมศักดิ์

“ชั้น 13 หมายถึงบุคคลนั้นมีพลังต่อสู้ใกล้กับระดับกิตติมศักดิ์ขั้นกลาง

“ชั้นที่ 16 จะหมายถึงระดับกิตติมศักดิ์ขั้นสูง!

“ชั้นที่ 18 จะบ่งบอกถึงระดับกิตติมศักดิ์ขั้นสูงสุด!

“ว่ากันว่าใครก็ตามที่สามารถไปถึงชั้นที่ 20 ได้จะได้ชื่อว่าเป็นผู้ท้าทายโชคชะตา

“คุณมาเพื่อตามหาน้องสาวของท่านหรือครับ คุณซู?”

“นายรู้จักเธอ?”

ซูผิงหันไปหาเขา

ชายหนุ่มรู้สึกว่าเมื่อซูผิงจ้องมองมาที่เขา เขาก็รู้สึกประหม่า “ผมเจอเธอสองสามครั้ง ผมไม่รู้จักเธอมากขนาดนั้น เธอเป็นคนดี เธอไม่เหมือนนักเรียนส่วนใหญ่ที่นี่… พวกเขาหยิ่งเกินไป พวกเขาแทบจะไม่คุยกับคนอย่างผมเลย”

ซูผิงพยักหน้า “เธออยู่ที่นี่ก่อนที่เธอจะหายตัวไป ตอนนั้นนายได้ทำหน้าที่อยู่ที่นี่ไหม? นายสังเกตเห็นอะไรแปลก ๆ ไหม?” ชายหนุ่มส่ายหัว “ผมอยู่เวรครับ แต่ทุกอย่างก็ปกติดี ผมบอกรองอาจารย์ใหญ่ว่าเธอพยายามเป็นครั้งที่ 15 แต่ล้มเหลวหลังจากเธอไปถึงชั้นที่ 14 เธอออกจากหอคอยมังกรแล้วก็หายตัวไป ผมไม่รู้ว่าเธอจะไปไหน”

ซูผิงจ้องมองชายหนุ่ม “นายเห็นเธอออกไปด้วยตาของนายเองหรือเปล่า?”

“ครับ” ชายหนุ่มพยักหน้า ยังคงประหม่า

ซูผิงมองเขา เขาไม่คิดว่าชายหนุ่มกำลังโกหก แต่กลับยิ่งทำให้สับสนมากขึ้นว่าทำไมเธอถึงออกไป?

งั้นเธอก็ไม่ได้หายไปในหอคอยมังกร

ซูผิงคิด

“คุณครับ พวกเรากำลังจะถึงชั้นแรกแล้ว”

เสียงของชายหนุ่มดึงซูผิงกลับสู่ความเป็นจริง

ประตูสีดำขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา มีนักจดบันทึกคนอื่นๆ ที่ใส่เสื้อผ้าเหมือนกันกับชายหนุ่ม พวกเขาทั้งหมดยังวัยรุ่น และหนึ่งในนั้นดูเหมือนจะเป็นผู้นำ

“คุณมาที่นี่เพื่อท้าทายใช่ไหม?” ผู้นำนั่นถามซูผิง

ซูผิงมองไปที่ประตู เนื่องจากเขาอยู่ที่นี่แล้ว เขาคิดว่ามันคงจะดีถ้าได้ไปเห็นชั้นที่ 14 ก่อน

“ใช่” ซูผิงพยักหน้า

“คุณครับ นี่คือตัวหาตำแหน่ง ระวังตัวด้วยนะครับ คุณสามารถออกมาได้ทุกเมื่อถ้าคุณรับไม่ไหว ผมจะคอยจดบันทึก” ชายหนุ่มยื่นหมุดเงินขนาดเล็กให้ซูผิง ซูผิงรับ “นายไม่ไปกับฉันหรอ?”

“ผมทำแบบนั้นไม่ได้ครับแม้ว่าจะต้องการก็ตาม” ชายหนุ่มหน้าแดง

ซูผิงยัดหมุดเงินในกระเป๋าของเขาและเดินไปที่ประตูสีดำนั้น

เมื่อประตูปิดลง นักจดบันทึกคนอื่นๆ ก็ถามชายหนุ่มคนนั้นว่า “เซน ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร? ทำไมนายถึงกลัวเขา?”

ความประหม่าหายไปจากชายหนุ่มคนนั้น “นั่นคือคนที่เราไม่สามารถทำให้อารมณ์เสียได้ นายรู้ดีว่าศิษย์พี่เฟยเพิ่งออกจากที่นี้ใช่ไหม คนนั้นเพิ่งสอนบทเรียนศิษย์ให้พี่เฟย รองอาจารย์ใหญ่หานอยู่ด้วยตอนนั้น แต่มันก็ยังเกิดขึ้นและเขาไม่ได้ทำอะไรเลย”

“ผู้ชายคนนั้นสอนบทเรียนศิษย์พี่เฟย?”

“ ไม่มีทาง!”

“รองอาจารย์ใหญ่ไม่ได้หยุดชายคนนั้นเหรอ? ล้อเล่นหรือเปล่า?”

คนรอบข้างของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความสงสัย

“อืม” ชายหนุ่มชื่อเซนไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม

ปัง

ประตูปิด ซูผิงรู้สึกว่าเขาอยู่ในอีกโลกหนึ่ง เขาไม่รู้สึกอะไรจากภายนอกอีกต่อไป