ตอนที่ 578 เสียงคำรามจากอดีต

“กลิ่นความตายคล้ายกับที่ได้กลิ่นในเมืองอาชูร่า”

ซูผิงได้เรียนรู้ดาปแห่งบาปจากมัวหมองในเมืองอาชูร่า

เมืองอาชูร่าเป็นสถานที่สำหรับคนตาย ไม่มีสิ่งมีชีวิต มีแต่ผี โครงกระดูก และสิ่งมีชีวิตที่คล้ายคลึงกัน มัวหมองเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงตัวเดียว เขาเคยเป็นผู้รับใช้ของเทพ ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นอาชูร่าโดยการดื่มเลือดของราชาอาชูร่าในอดีต

ซูผิงรู้สึกประหลาดใจโดยธรรมชาติที่พบกลิ่นความตายที่รุนแรงในสถาบันผู้กล้าที่อยู่ใจกลางเมืองฐานหลงหยาง

เขาสัมผัสความมืดเหล่านั้นด้วยนิ้วของเขา

เส้นสีดำเหล่านั้นกระจายตัวกันทันทีเมื่อสัมผัส นิ้วของซูผิงยังคงไม่เป็นอันตรายหลังจากสัมผัส

เนื่องจากมัวหมองได้ขอให้เขาดื่มเลือดของราชาอาชูร่า เขาจึงหลอมรวมพลังของมัน นั่นคือเหตุผลที่เขาสามารถเรียนรู้ดาบแห่งบาปได้ตั้งแต่แรก ราชาอาชูร่าเคยเป็นผู้นำของโลกนั้น ดังนั้นกลิ่นความตายจึงไม่สามารถทำร้ายเขาได้อย่างสมบูรณ์

มาดูกันว่าปลายทางของเส้นทางนี้มีอะไรอยู่

ซูผิงตัดสินใจแล้ว หอคอยมังกรนั้นแปลกจริงๆ เป็นเรื่องน่าขันที่สถาบันปล่อยให้นักเรียนฝึกฝนและทดสอบทักษะของพวกเขาในสถานที่ที่เลวร้ายและอันตรายเช่นนี้ เป็นไปได้มากที่อาจารย์และนักเรียนจะมองไม่เห็นความลับของหอคอยมังกร

มิฉะนั้นสถาบันจะไม่อนุญาตให้นักเรียนเข้ามา พวกเขาทั้งหมดมาจากตระกูลที่มีอิทธิพลและมีความสามารถค่อนข้างดีในตระกูลของตนเอง การสูญเสียคนใดคนหนึ่งไปจะเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่

แต่ทำไมเขาถึงบังเอิญมาเจอความลับนี้ล่ะ?

ซูผิงค่อนข้างสับสน

เป็นเพราะความหน้าตาดีของฉันอีกแล้วหรือเปล่า?

แน่นอนว่าไม่

แต่ซูผิงไม่สามารถคิดอย่างอื่นได้

ระบบ?

ไม่น่าจะใช่

เป็นเพราะกายแสงอาทิตย์หรือพลังงานของราชาอาชูร่า?

ซูผิงคิดว่าสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ไม่มีใครในสถาบันผู้กล้ามี

ท้ายที่สุดเขาได้รับกายแสงอาทิตย์จากระบบ และเป็นทักษะที่หายไปนาน

สำหรับพลังงานของราชาอาชูร่า มันไม่ได้มาจากดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ตระกูลราชาอาชูร่ามีขนาดใหญ่และพวกเขามีสายเลือดระดับดวงดาว สมาชิกของพวกเขาจะสามารถเข้าถึงระดับดาวได้หลังจากการบ่มเพาะ

ซูผิงตัดสินใจที่จะไม่พูดถึงเรื่องนี้

เขาจะฆ่าแมลงทันทีทุกครั้งที่มันคลานออกมาจากผนังเนื้อและเลือด

ในขณะนั้นเอง เขาแทบจะไม่สามารถฆ่าแมลงด้วยนิ้วเพียงอย่างเดียวได้

แมลงมีขนาดใหญ่กว่า และเปลือกของพวกมันแข็งมากขึ้นเรื่อยๆ พวกมันค่อนข้างคล้ายกับราชาอสูรร้าย

เขาเริ่มกวัดแกว่งดาบที่มัวหมองมอบให้เขา

นั่นคือดาบระดับดวงดาว พลังงานที่มีอยู่เดิมในดาบนั้นเพียงพอที่จะทำลายมิติและเวลา พลังหมดแต่ความคมเท่าเดิม

ถึงกระนั้นซูผิงก็ยังพบว่าการฆ่าแมลงเหล่านั้นด้วยดาบนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เขารู้สึกว่าแมลงเหล่านั้นแข็งแกร่งกว่าเพชรเสียอีก!

หากเป็นสนามบ่มเพาะ แมลงเหล่านี้อาจกลายเป็นคู่ฝึกที่ดีทีเดียว

ซูผิงฆ่าทางข้างหน้า ในขณะที่แมลงที่โตเต็มวัยเหล่านั้นสามารถต่อสู้ได้เหมือนนักรบอสูรในตำนาน เนื่องจากพวกมันมีกรงเล็บที่แหลมคม และเปลือกที่แข็งมาก—ซูผิงไม่ใช่นักรบที่อ่อนแอ เขาจับดาบในมือแน่น

ซูผิงเริ่มเหนื่อยจากการต่อสู้อย่างต่อเนื่อง อย่างไรก็ตามเขาตระหนักถึงอสูรของเขา แม้ว่าเขาจะไม่สามารถเรียกพวกมันมาต่อสู้ได้

นอกจากนี้เขายังสามารถใช้ประโยชน์จากพลังของอสูรของเขาได้!

นักรบอสูรกิตติมศักดิ์สามารถใช้การถ่ายทอดพลังงานได้! เขาสามารถใช้ความแข็งแกร่งของอสูรในขณะที่พวกมันอยู่ในพื้นที่สัญญา!

อสูรของเขาสามารถให้พลังงานแก่เขาได้อย่างต่อเนื่อง

แน่นอนว่าอสูรของเขาไม่สามารถให้พลังงานทั้งหมดแก่เขาได้ จะมีการสูญเสียในการส่งสัญญาณเช่นกัน อย่างไรก็ตามซูผิงยังคงสามารถใช้พลังงานของโครงกระดูกน้อยได้ เพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะอยู่ในสภาวะที่ดีที่สุดของเขาอยู่เสมอ ท้ายที่สุดโครงกระดูกน้อยก็อยู่ในพื้นที่สัญญา และไม่ต้องการใช้พลังงานใดๆ

ปัง! ปัง! ปัง!

เขาฆ่าแมลงหลายสิบตัว เขาสังเกตเห็นว่าการผุกร่อนของผนังเริ่มแย่ลง ตอนแรกเนื้อและเลือดค่อนข้างสด แต่ตอนนี้สีบนผนังดูจืดชืด อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นน่าขยะแขยง

ซูผิงสงสัยว่ามีอะไรอยู่ในผนังเนื้อที่เน่าเปื่อยนี่

เขาพบจุดหนึ่งและฟันเปิดกำแพงเนื้อด้วยดาบของเขา

กลิ่นของความเน่าเฟะเริ่มเข้มข้นขึ้นเมื่อเขาเข้าไปข้างใน โชคดีสำหรับซูผิง เขาใช้เวลานานมากในสภาพแวดล้อมที่เลวร้าย ดังนั้นเขาจึงเริ่มชินกับมันหลังจากเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ

เขารู้สึกว่าเขาอยู่ในสนามบ่มเพาะอีกครั้ง

สิ่งเหล่านี้เป็นกระดูกหรือเปล่า? และพวกนั้น… พวกมันคือเส้นเลือดเหรอ?

ซูผิงเดินไปข้างหน้าในกำแพงเนื้อ ด้วยความประหลาดใจ ผนังดูเหมือนเนื้อจริงๆ ด้วยกระดูกและหลอดเลือดที่เน่าเปื่อย กลิ่นเลือดฉุนรุนแรงกระจายไปทั่วทุกหนทุกแห่ง ซูผิงหั่นเนื้ออีกครั้ง เขาพบว่าตัวเองอยู่ในทางเดินอื่น ปรากฎว่าเขาเดินไปรอบ ๆ และกลับไปที่ที่เขาเริ่มต้น นี่คือหอคอยมังกรหรือฉันอยู่ในไหน? ซูผิงสงสัย เขานึกถึงหอกระดูกมังกรในภูเขาหลงไถ มันถูกทิ้งไว้ที่เพื่อให้ราชามังกรเลือกผู้รับมรดกของมัน สถานที่นี้เป็นเหมือนกันหรือเปล่า?

มีเพียงซูผิงเท่านั้นที่ไม่รู้สึกว่าเป็นการทดสอบ แมลงสามารถฆ่านักรบอสูรในตำนานได้

ท้ายที่สุดนักรบอสูรในตำนานถูกห้ามไม่ให้นำอสูรของพวกเขาออกมา หรือรวมเข้ากับพวกมัน พวกเขาจะไม่สามารถเอาชนะแมลงเหล่านั้นได้ด้วยตัวเองเท่านั้น

สิ่งที่นักรบอสูรในตำนานรู้ดีที่สุดคือการรวมเข้ากับอสูรของพวกเขา ซึ่งอาจเพิ่มความแข็งแกร่งเมื่อเวลาผ่านไป

สิ่งชั่วร้ายเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ แมลงก็เช่นกัน แต่กลิ่นความตายรุนแรงขึ้น นั่นเสียงอะไรนะ? ซูผิงเดินหน้าต่อไป เขาได้ยินบางอย่างในทันใดและตั้งใจฟัง ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้น

นั่นคือ… เสียงคำรามของบางอย่าง?

อสูรร้ายโบราณบางตัวกำลังคำราม เสียงนั้นไม่ชัดเจน ดังเหมือนอยูในที่ไกลแสนไกล

นอกจากนี้ ซูผิงยังได้ยินเสียงอู้อี้ คล้ายกับบางสิ่งชนกัน

เสียงนั้นเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน

“… โลกสามารถดับสิ้นได้… แต่เราจะไม่มีวันหยุด ในนามของผู้สังหารสวรรค์…”

ทันใดนั้น มีบางอย่างดังขึ้นจากทิศทางที่ไกลออกไป

เสียงตะโกนนั้นทะลุผ่านกาลเวลา แม้ว่าซูผิงจะได้พบกับสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวมากมาย แต่เขาก็ตกตะลึงกับเสียงตะโกนนั้น

มีใครอยู่ไหม?

ซูผิงจ้องมองไปไกล แต่เขาไม่เห็นลมหายใจใดๆ

เขาแน่ใจว่าคำพูดเหล่านั้นไม่ได้พูดกับเขา

เขารู้สึกว่ามันเหมือนกับคลิปเสียงที่หลงเหลืออยู่ในมิติเวลาที่เล่นบนแผ่นเสียง ไม่ใช่คนพูดอยู่ตรงนั้น ในความเป็นจริง มันเป็นเสียงสะท้อนในอากาศ แต่อสูรตัวนั้นจะต้องแข็งแกร่งขนาดไหนถึงป้องกันไม่ให้เสียงของมันถูกลบไปตามกาลเวลาได้!

ซูผิงรู้สึกกลัวขึ้นมาทันใด เขาไม่ต้องการไปต่อ

อย่างไรก็ตามเขามองย้อนกลับไปและเห็นความมืดเท่านั้น

ไม่มีทางกลับ

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ซูผิงตัดสินใจเดินหน้า

จำนวนแมลงลดลง อสูรร้ายตัวใหม่ออกมาจากเนื้อและเลือดที่เน่าเปื่อย อสูรร้ายมีขนาดใหญ่ มีพลังมากกว่าที่ซูผิงเคยเห็นมาก่อนหน้านี้

อสูรร้ายเหล่านี้มีร่างกายที่จับต้องได้ พวกมันไม่ใช่แค่ภาพลวงตาอีกต่อไป