ตอนที่ 586 ตาผี

“นี่คือทางเข้าถ้ำลึก”

ล้อมรอบด้วยแนวต้นไม้อันเขียวขจี ในส่วนลึกมีถ้ำขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนอุโมงค์สำหรับรถไฟใต้ดิน ความมืดทำให้มองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน

นอกถ้ำมีผู้คุ้มกันแปดคน พวกเขาเจ็ดคนยืนตัวตรง แต่หนึ่งในนั้นคาบฟางเส้นไว้ เขานั่งบนก้อนหินข้างถ้ำ และจิบเหล้าของเขาเป็นครั้งคราว

หวืด! หวืด!

คนสองคนบินข้ามและลงมาจากที่สูง การเคลื่อนไหวของพวกเขาทำให้เกิดฝุ่นในบริเวณนั้น อวิ๋นว่านหลี่และซูผิงมาถึงแล้ว

” อาจารย์ใหญ่?”

“ท่าน!!”

ผู้คุ้มกันรู้สึกประหลาดใจกับการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของอาจารย์ใหญ่ ชายวัยกลางคนที่ขี้เกียจกระโดดขึ้นและซ่อนขวดยาไว้ข้างหลังแล้วถุยฟางเส้นนั้นทิ้ง เขาวิ่งไปหาอวิ๋นว่านหลี่และใช้น้ำเสียงแสดงความเคารพ “อาจารย์ใหญ่ อะไรทำให้คุณต้องมาที่นี่หรอครับ?”

อวิ๋นว่านหลี่ถามชายวัยกลางคนด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เฟิง ซิว ฉันรู้ว่านายรับผิดชอบที่นี่ นายเห็นนักเรียนเข้าไปในถ้ำเมื่อสัปดาห์ที่แล้วไหม?”

ชายที่ชื่อ เฟิงซิวฝืนยิ้ม “ท่านครับ พูดจริงหรือเปล่า สถานที่แห่งนี้ถูกจำกัด ผมจะไม่ปล่อยให้เด็กเหล่านั้นเข้ามาที่นี่ ผมมักจะทำให้พวกเขากลัวจนไม่กล้าเข้ามาใกล้ผม”

“หุบปาก!”

อวิ๋นว่านหลี่หยุดไม่ให้ชายวัยกลางคนพล่ามต่อ และคำรามในขณะที่เขาพูด “มีคนเข้าไปข้างในเมื่อสัปดาห์ที่แล้วไหม?” เสียงคำรามนั้นสร้างความตกใจให้กับเฟิง ซิว ความโกรธในดวงตาของอวิ๋นว่านหลี่ทำให้เขากลัว เขาคุกเข่าลงและพูดว่า “อาจารย์ครับ โปรดยกโทษให้ผมด้วย ผมทำงานพลาด สัปดาห์ที่แล้วมีอยู่ครั้งหนึ่งที่ผมต้องไปจัดการเรื่องหนึ่ง ตอนที่ผมกลับมาผมได้ยินมาว่ามีคนบุกเข้าไป ผมไม่กล้าเข้าไปไล่ตามนักเรียนคนนั้น…”

ใบหน้าของอวิ๋นว่านหลี่ขุ่นมัว “เป็นผู้หญิงหรือเปล่า?”

“ใช่ครับ” เฟิง ซิว ก้มหัวลงต่ำกว่าเดิม

“ทำไมไม่รายงาน?”

อวิ๋นว่านหลี่โกรธมาก “แกคิดบ้างไหมว่าสถานการณ์ภายในจะเป็นยังไง? นักเรียนไม่ว่าคนไหนจะต้องตายถ้าพวกเขาเข้าไป!”

“ผม ผมกลัวว่าคุณจะลงโทษ…” เฟิง ซิวกระซิบ หัวของเขาเกือบจะถึงพื้น

ผู้คุ้มกันอีกเจ็ดคนรีบคุกเข่าลงและก้มหัวลงเช่นกัน ไม่มีใครกล้าหายใจเพราะกลัวว่ามันจะดังเกินไป

พวกเขาจะกลัวมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อเห็นนักรบอสูรกิตติมศักดิ์ เฟิงซิวกลัว

ใครก็ตามในสถาบันต่างรู้ว่าอาจารย์ใหญ่อยู่ในระดับตำนาน และเขามีพลังลึกลับ

“กลัวว่าฉันจะลงโทษ…”อวิ๋นว่านหลี่โกรธเกินกว่าจะพูด

ในเวลาเดียวกัน เขารู้สึกหมดหนทาง

ถ้าเฟิง ซิวรายงานเขาทันเวลา เขาจะมีโอกาสเข้าไปข้างในและค้นหาซูหลิงเยวี่ยในทันที และเธอจะยังมีชีวิต ยังไงก็ตาม ความจริงก็คือมันผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว เขาเต็มใจเข้าไปช่วยซูผิงตามหาน้องสาวเขา แต่เขาไม่มีความหวังมากนัก ลึกลงไปในหัวใจของเขา เขาเชื่อว่าน้องสาวของซูผิงกลายเป็นกองกระดูกไปแล้ว

อาจจะไม่เหลือแม้แต่กระดูกด้วยซ้ำ

ซูผิงมองไปที่เฟิงซิว เขามีความตั้งใจที่จะฆ่าให้ แต่เขาหยุดตัวเอง เขามองเข้าไปในถ้ำและพูดกับอวิ๋นว่านหลี่ว่า “นั่นคือถ้ำลึกหรอ?”

อวิ๋นว่านหลี่หันไปหาซูผิงและพยักหน้า “ใช่ครับ เป็นหนึ่งในทางเข้า สถาบันผู้กล้าเฝ้าทางเข้ามาเป็นเวลานาน แน่นอนเราแค่เฝ้าทางเข้า คนที่ปกป้องเส้นทางภายในคือนักรบอสูรในตำนานจากหอคอยที่เต็มใจเสี่ยงชีวิต” ซูผิงพยักหน้าและเดินเข้าไปในถ้ำ

เฟิงซิวสงสัยว่าชายคนนี้เป็นใคร ทำไมเขาถึงพูดกับอาจารย์ใหญ่อย่างเป็นกันเอง

นักรบอสูรในตำนานจากหอคอย? แม้จะอยากรู้อยากเห็น เฟิงซิวก็พยายามไม่เงยหน้าขึ้น เมื่อเขารู้สึกว่าคนสองคนกำลังเดินผ่านไป หัวใจของเขาซึ่งขณะนี้ติดอยู่ที่ลำคอค่อยๆ กลับมาที่หน้าอกของเขา เขาหันไปมองและเห็นอาจารย์ใหญ่กับชายหนุ่มกำลังเดินไปที่ทางเข้า “ท่านจะเข้าไปหรอ?”อวิ๋นว่านหลี่ตอบโดยไม่หันกลับมามอง “อยู่ที่นี่ ฉันจะจัดการกับนายหลังจากที่ฉันกลับมา”

เฟิง ซิวไม่กล้าพูดอะไรอีก

ผู้คุมอีกเจ็ดคนก้มหัวต่ำ และหน้าผากของพวกเขาเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น