ตอนที่ 647-648

ตอนที่ 647 สงสัย “ต้องเป็นนักรบอสูรในตำนาน สืบได้ไหมว่าใคร?” นักรบอสูรกิตติมศักดิ์ถาม กลุ่มอสูรร้ายถูกกำจัดแล้ว เป็นไปได้ด้วยซ้ำว่านักรบอสูรในตำนานหลายคนร่วมมือกัน “บอกหน่วยข่าวกรองให้ค้นหา เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้และทักทายถ้าจำเป็น” ผู้บัญชาการสูงสุดกล่าว พวกเขาจะพร้อมสำหรับการต่อสู้ในกรณีที่ยังมีอสูรป่ามาอีก ในขณะเดียวกัน พวกเขาต้องแสดงความขอบคุณต่อนักรบอสูรในตำนาน หรือนักรบที่ก้าวเข้ามาแก้ปัญหาให้กับพวกเขา ”อะไร…?” รองประธานพูดไม่ออกเล็กน้อย พวกเขาได้พูดคุยและแบ่งปันอาวุธลับที่พวกเขาเตรียมไว้ แต่พวกเขาไม่จำเป็นต้องใช้มัน แน่นอนว่ามันเป็นสิ่งที่ดี แต่ก็ยังรู้สึกแปลกๆ “ไปที่ทางเข้ากันเถอะ” ผู้บัญชาการสูงสุดบอกตำนานริมแม่น้ำ ตำนานริมแม่น้ำพยักหน้า มันไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ในเต็นท์ สิ่งที่พวกเขาต้องทำคือรอข้อมูลอัปเดตเพิ่มเติม หน่วยข่าวกรองเป็นตาสำหรับพวกเขา พวกเขาจะบอกข้อมูลเพื่อที่พวกเขาจะได้รู้ว่าอสูรป่าเป็นอย่างไร พวกเขาจะได้วางแผนล่วงหน้า นักรบอสูรในตำนานหนึ่งคน พวกเขาไม่ได้โกหกใช่ไหม… ซูผิงจ้องมองไปที่กำแพงอันงดงามของเมืองฐานแสงศักดิ์สิทธิ์ เขาสัมผัสได้ถึงนักรบอสูรในตำนานหนึ่งคน ชายคนนั้นอยู่ที่สภาวะสมุทร อ่อนแอมาก หากอสูรป่าเหล่านั้นไปถึงเมืองฐานแสงศักดิ์สิทธิ์ พวกมันจะพลิกผืนดินที่นั่นกลับหัวกลับหาง เป็นเรื่องดีที่ฉันจัดการเกือบทั้งหมดเสร็จแล้ว ยกเว้นอสูรที่ไม่สำคัญบางตัว ซูผิงคิด หวืด! มังกรเพลิงนรกพุ่งออกจากกลุ่มเมฆ หมอกบางส่วนยังเกาะติดปีกของมัน มังกรบินลงไปที่กำแพงชั้นนอกของเมืองฐาน ”ฮะ?” “เข้ามา!” “นั่นเป็นอสูรร้ายที่ทรงพลัง… มันอยู่ที่ระดับเก้าขั้นสูงสุดหรอ? เดี๋ยวก่อน ฉันเห็นคน กำลังเสริม?” หลายคนบนกำแพงสังเกตเห็นมังกรขณะที่มันพุ่งทะลุผ่านเมฆ มังกรตัวนั้นใหญ่จนโดดเด่นและพลังของมันก็สะกดข่ม “กำลังเสริม?” ผู้บัญชาการสูงสุดและตำนานริมแม่น้ำก็สังเกตเห็นมังกรเช่นกัน “ผมคิดว่าคนนั้น… มันดูคุ้นๆ” รองประธานหรี่ตาลงเพื่อให้มองเห็นได้ชัดเจน สองวินาทีต่อมาเกิดความประหลาดใจขึ้นบนใบหน้าของเขา นั่นคือเขา? ผู้ฝึกสอนมาทำอะไรที่นี่? หวืด! หวืด! นักรบอสูรกิตติมศักดิ์สองคนบินขึ้นไปบนฟ้า นักรบอสูรกิตติมศักดิ์ยืนอยู่ข้างหน้ามังกรและถามด้วยความเคารพ “ท่านมาเพื่อช่วยใช่หรือไม่ครับ?” ผู้ที่ปรากฏตัวในเวลานี้น่าจะเป็นกำลังเสริม แน่นอนว่ามีโอกาสเล็กน้อยที่อสูรร้ายจะปลอมตัวพยายามแทรกซึมเพื่อสร้างปัญหา ดูเหมือนไม่น่าเชื่อ แต่อสูรร้ายรู้วิธีปลอมตัว มันสามารถเกิดขึ้นได้ อสูรพิเศษบางชนิดสามารถแปลงร่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่แตกต่างไปได้ บางตัวมีความสามารถในการเจาะสมองของสิ่งมีชีวิตอื่น โศกนาฏกรรมดังกล่าวได้เกิดขึ้นแล้วครั้งหนึ่ง อสูรร้ายที่ปลอมตัวเป็นมนุษย์ได้แอบเข้าไปในเมืองฐาน จากนั้นอสูรร้ายก็ลงมือจากภายใน ร่วมมือกับกองกำลังที่อยู่ด้านนอก ทำลายเมืองฐานนั้นในทันที! ”ใช่” ซูผิงพยักหน้า “ปัญหาได้รับการแก้ไขไม่มากก็น้อย ผมมาเพื่อเยี่ยมเพื่อนเก่า” นักรบอสูรกิตติมศักดิ์ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ ปัญหาได้รับการแก้ไข? พวกเขาเพิ่งได้รับแจ้ง ผู้ชายคนนี้รู้ได้ยังไง? พวกเขามองซูผิงขึ้นลง “ท่านครับ ฉายาของท่านคืออะไรครับ? เมืองฐานแสงศักดิ์สิทธิ์จะต้องขอบคุณสำหรับความกรุณาของท่านอย่างแน่นอน โปรดช่วยบอกข้อมูลกับเราหน่อย” “คุณไม่จำเป็นต้องรู้ฉายาของผม ผมชื่อซูผิงจากเมืองฐานหลงเจียง ความจริงผมก็เป็นผู้ฝึกสอนเช่นกัน นี่คือเหรียญของผม” ซูผิงรู้ดีว่านักรบอสูรทั้งสองต้องการทราบอะไร เขาพบว่าพวกเขาไม่สบายใจ เขาหยิบเหรียญผู้ฝึกสอนชั้นนำนี้ออกจากพื้นที่จัดเก็บ และโชว์ให้ทั้งคู่ดู “ผู้ฝึกสอนชั้นนำ?” ทั้งสองตกตะลึง หนุ่มหน้าตาดีคนนี้คือผู้ฝึกสอนชั้นนำ? เนื่องจากพวกเขาอาศัยอยู่ในเมืองฐานแสงศักดิ์สิทธิ์ ทั้งสองจึงเข้าใจชัดเจนว่าผู้ฝึกสอนชั้นนำมีเกียรติเพียงใด! “เมืองฐานหลงเจียง… ผู้ฝึกสอนชั้นนำ…” จู่ๆ หนึ่งในสองคนก็จำบางอย่างได้ “คุณมีศิษย์ของตัวเองไหม?” “ใช่ จากตระกูลจง” ซูผิงกล่าว “คุณ…” นักรบกิตติมศักดิ์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาปรบมือด้วยความยินดีและเคารพ “ผมได้ยินเรื่องของคุณมามาก การเดินทางเสี่ยงมากหรือไม่ครับ? เชิญทางนี้ รองประธานอยู่ที่นี่… คุณอยากพบเขาไหม?” ”อืม ” ซูผิงพยักหน้า นักรบอสูรกิตติมศักดิ์คนอื่น ๆ กลับมามีสติอีกครั้ง เขายังคงประหลาดใจ ไม่เพียงแต่ชายหนุ่มจะเป็นนักรบอสูรกิตติมศักดิ์เท่านั้น แต่เขายังเป็นผู้ฝึกสอนชั้นนำอีกด้วย จริง ๆ แล้วเขาเป็นชายชราปลอมตัวมาเปล่า? มันต้องอย่างนั้นสิ! ทั้งสองไปพร้อมกับซูผิง ซูผิงเรียกมังกรเพลิงนรกกลับไปในพื้นที่สัญญา และบินไปที่กำแพงชั้นนอกเพื่อพบกับนักรบอสูรในตำนาน “น้องซู? เป็นคุณนั่นเอง!” รองประธานจำเขาได้ในไม่ช้า เขารีบวิ่งเข้าไปหาซูผิง เขารู้สึกขอบคุณที่ซูผิงอาสามาช่วยเหลือ ซูผิงเป็นเพียงผู้ฝึกสอน แม้เขาจะอยู่ในระดับกิตติมศักดิ์ ผู้ฝึกสอนก็มักจะไม่มีพลังต่อสู้ พวกเขาเพียงเพิ่มระดับเพื่อให้พวกเขามีพลังดวงดาวเพียงพอสำหรับการฝึกอสูร “ไม่ได้เจอกันนานเลย ศิษย์ของคุณเป็นอย่างไรบ้าง?” ซูผิงคิดถึงชายชราคนนั้น เขายิ้มให้ “คุณหมายถึงอวิ๋นตานใช่ไหม? เธอได้รับเหรียญปรมาจารย์เมื่อไม่นานมานี้” ขณะที่เขาพูดถึงศิษย์ของเขา รองประธานอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างพอใจ เขาได้เลือกศิษย์คนนั้นเอง เขายังคงเชื่อว่าเขาได้เลือกคนที่ดีที่สุดเวลาได้พิสูจน์ว่าเขาคิดถูกต้องแล้วจงหลิงถงศิษย์ของซูผิงไม่ได้มาที่เมืองฐานเพื่อทำการทดสอบมู่หลิวทูซู่มีผลงานที่ดีที่สุดในการแข่งขัน แต่ยู่อวิ๋นตานผ่านการทดสอบก่อนมู่หลิวทูซู่!รองประธานยังคิดว่าจะจัดการแข่งขันเล็ก ๆ เมื่อพวกศิษย์มาพบกันอีกครั้งซูผิงอยู่นี่ แต่ศิษย์ของเขาไม่อยู่ มันไม่ใช่เวลาที่เหมาะที่จะนำศิษย์มาด้วย”ทำได้ดี” ซูผิงยิ้มนั่นก็ดีพอแล้ว เขาจำได้ว่าอวิ๋นตานยังเด็กมาก เนื่องจากอวิ๋นตานผ่านการทดสอบ หากเธอสามารถค้นพบเส้นทางการค้นคว้าด้วยตนเอง เธอก็จะกลายเป็นผู้ฝึกสอนชั้นนำอีกคนหนึ่งในภายหลัง“ดี เธอดีเลย ผมคิดว่า…” ในขณะที่รองประธานพูดอย่างนั้น เขาก็ไม่สามารถปกปิดความสุขในดวงตาของเขาได้“พี่ลู่ นี่ใคร?”ผู้บัญชาการสูงสุดและตำนานริมแม่น้ำเดินเข้ามาหากเป็นวันอื่นพวกเขาคงรอให้รองประธานเข้ามาบอก ถึงกระนั้นสมาคมผู้ฝึกสอนมีเหตุผลที่จะได้รับความเคารพมากขึ้น เนื่องจากประธานอยู่ในระดับจิตวิญญาณเทวะ รองประธานไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้มากนัก แต่อย่างที่คนทั่วไปพูดกันว่า “เมื่อใครคนหนึ่งไปถึงจุดสูงสุด เพื่อนและความสัมพันธ์ทั้งหมดของเขาก็จะไปพร้อมเขา” แม้แต่ตำนานริมแม่น้ำก็ยังต้องแสดงความเคารพต่อรองประธานการเข้าหารองประธานอาจไม่มีอะไรมาก ถึงกระนั้นมันก็เป็นการแสดงความเคารพอย่างแท้จริงรองประธานพูดว่า “น้องซู นี่คือตำนานริมแม่น้ำ และเขามาที่นี่เพื่อช่วยเรา นี่คือผู้บัญชาการสูงสุดของเรา เป็นที่ปรึกษา…”จากนั้นเขาก็แนะนำซูผิงกับคนอื่นๆเขาพูดถึงซูผิงด้วยความภาคภูมิใจ รวมทั้งสถานะของเขาที่มีต่อสมาชิกของสมาคมด้วย“ผู้ฝึกสอนชั้นนำ?”พวกเขาประหลาดใจเมื่อเห็นผู้ฝึกสอนชั้นนำอายุน้อยจู่ ๆ ผู้บัญชาการสูงสุดก็จำได้ว่าไม่นานก่อนหน้านี้ ซูผิงได้รับชื่อเสียงมาด้วยการแสดงความสามารถที่น่าทึ่ง เขาได้จำชื่อนั้นไว้ในความทรงจำผู้บัญชาการสูงสุดไม่ได้ตระหนักว่าชายคนนั้นยังเด็กอยู่“โอ้ น้องซูจากหลงเจียง ช่างเป็นวีรบุรุษจริงๆ” ผู้บัญชาการสูงสุดอุทาน “ผมชื่นชมคุณที่คุณเต็มใจเสี่ยงเพื่อพวกเรา!”ผู้บัญชาการสูงสุดกล่าวเสริมว่า “น้องซู คุณมาคนเดียวหรือ? การเดินทางเป็นอย่างไรบ้าง?”รองประธานมองซูผิงที่อายุน้อยและดีใจที่เห็นว่าไม่มีบาดแผลหรือเลือดตามตัวเขา “ใช่” ซูผิงพยักหน้า “ผมอยู่ที่เมืองฐานหลงหยางและได้ยินว่าอสูรร้ายกำลังจะโจมตีเมืองฐานของคุณ ผมตัดสินใจเดินทางมา อสูรป่าส่วนใหญ่ได้รับการจัดการแล้ว ณ จุดนี้ อาจยังมีอสูรป่ากลุ่มเล็กๆ พยายามโจมตีอยู่ แต่ผมไม่คิดว่านั่นจะเป็นปัญหาสำหรับคุณ”คำพูดของเขาทำให้ทุกคนตะลึงงันผู้บัญชาการสูงสุดและตำนานริมแม่น้ำสงสัย พวกเขาถอยห่างจากซูผิง“น้องซู คุณรู้ได้อย่างไร?” ผู้บัญชาการสูงสุดถามตำนานริมแม่น้ำจ้องซูผิง พวกเขาเพิ่งได้รับแจ้งเกี่ยวกับเรื่องนั้น มีเพียงคำอธิบายเดียวเท่านั้นคือเขาจะต้องปลอมตัวเป็นอสูรป่า!นอกจากนั้นตำนานริมแม่น้ำไม่พบว่ามีเหตุผลอื่นใดเข้าข่ายเขาเห็นพวกมันระหว่างทางหรือเปล่า?ไม่มีทาง!อสูรร้ายพุ่งมาในเส้นทางต่างๆ ซูผิงจะต้องจงใจไปรอบ ๆ ถึงจะเห็นพวกมันทั้งหมด“ผมจัดการหมดแล้ว แน่นอนผมต้องรู้” ซูผิงกล่าวเกิดความเงียบขึ้นครู่หนึ่งพวกเขามองซูผิงด้วยความประหลาดใจ ชายหนุ่มสงสัยว่าเขาพูดอะไรผิดไปหรือเปล่าผู้บัญชาการสูงสุดและตำนานริมแม่น้ำไม่ได้พูดอะไร พวกเขากำลังรอคำอธิบาย แต่นั่นไม่ใช่คำอธิบายที่พวกเขาคาดหวัง และซูผิงก็พูดอย่างเป็นธรรมชาติ!เขาจัดการหมดแล้ว?ยังไง?เขาเป็นแค่ผู้ฝึกสอน!แม้แต่ผู้ฝึกสอนจิตวิญญาณเทวะยังทำไม่ได้ นับประสาผู้ฝึกสอนชั้นนำ!“นายอยู่ในระดับกิตติมศักดิ์เท่านั้นใช่ไหม?” ตำนานริมแม่น้ำดึงหน้าซูผิงไม่พอใจ เขาสามารถเดาได้ว่าตำนานริมแม่น้ำหมายถึงอะไร ใครบอกว่านักรบอสูรกิตติมศักดิ์ไม่สามารถฆ่าราชาอสูรร้ายได้?ตำนานริมแม่น้ำสูดหายใจ “นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันจะพูด เรารู้จักผู้ท้าทายโชคชะตาและแม้ว่านายจะเป็นผู้ท้าทายโชคชะตา แต่นายก็จัดการทั้งหมดไม่ได้ นายรู้ไหมว่ามีราชาอสูรร้ายอยู่กี่ตัว?”เขาเชื่อว่ามีเพียงนักรบอสูรสภาวะว่างเปล่าจากหอคอยเท่านั้นที่สามารถหยุดการโจมตีได้ชื่อเสียงควรเป็นของหอคอย แต่ซูผิงกล้าขโมยสายฟ้าของเรา เขาหยิ่งผยองแค่ไหนกัน“ถ้าผมจำไม่ผิด มีราชาอสูร 12 ตัว ทำไม?” ซูผิงจ้องมาที่เขา เขาเข้าใจว่าคนอื่นก็อาจมีข้อสงสัย แต่เขาไม่พอใจกับน้ำเสียงของตำนานริมแม่น้ำ“สิบสอง?”ผู้บัญชาการสูงสุดและคนอื่นๆ ตกตะลึงข้อมูลที่พวกเขาได้รับคือมีราชาอสูรเจ็ดตัว แต่ซูผิงบอกว่าจำนวนคือสิบสอง!งั้นราชาอสูรร้ายห้าตัวกำลังซ่อนตัวอยู่!“ตลกหรือยังไง? นายกำลังบอกว่านายจัดการราชาอสูรร้าย 12 ตัวด้วยตัวเอง?”ตำนานริมแม่น้ำเต็มไปด้วยความโกรธแม้แต่เขาเองก็จะหนีเมื่อเห็นราชาอสูรร้ายสิบสองตัวซูผิงอาจฆ่าราชาอสูรร้ายทีละตัว แต่เขาไม่มีทางทำได้ภายในเวลาอันสั้นเช่นนี้!เขาเข้าใจดีว่านักรบอสูรกิตติมศักดิ์สามารถต่อสู้กับราชาอสูรร้ายได้ ถึงกระนั้นซูผิงก็โอ้อวดขนาดนี้ไม่ได้!ซูผิงพูดไม่ออกเถียงกันเรื่องนี้ไปก็ไร้ความหมาย “คุณลองไปค้นหาด้วยตัวเอง ศพของราชาอสูรร้ายยังคงอยู่ที่นั่น คุณต้องมีทหารอยู่แล้วใช่ไหม? บอกให้พวกเขาไปหาสิ” ซูผิงพูดโดยไม่ลืมตา ผู้บัญชาการสูงสุดเต็มไปด้วยความสงสัย ซูผิงพูดจริงใช่ไหม?แต่นั่นเป็นไปไม่ได้!เขาและตำนานริมแม่น้ำมีความคิดเดียวกัน ทว่าซูผิงค่อนข้างสงบ นั่นไม่ใช่วิธีที่คนโกหกจะทำ“น้องซู คุณพูดจริงใช่ไหม?”รองประธานจ้องมองซูผิงด้วยความประหลาดใจ ตอนแรกซูผิงคุยกับเขาเกี่ยวกับศิษย์ของพวกเขา เขาเชื่อว่าเป็นซูผิงจริงๆ ไม่ใช่อสูรร้ายที่ปลอมตัวมา นั่นคือเว้นแต่อสูรบางชนิดกัดกินสมองของซูผิงและซึมซับความทรงจำของเขา แต่อสูรดังกล่าวหายาก ในฐานะผู้ฝึกสอน รองประธานมีความอ่อนไหวมากพอที่จะตรวจจับการปรากฏตัวของอสูรร้ายได้ เขามีเครื่องเตือนอสูรร้ายติดตัวอยู่ด้วย และเครื่องก็ไม่ดังดังนั้นมันต้องเป็นซูผิงจริงๆซูผิงกลอกตา “ผมจะโกหกคุณทำไม? ไม่ต้องกังวล ผมไม่ขออะไรเป็นการตอบแทน ผมแค่แวะมาช่วยและมาเยี่ยม คุณไม่จำเป็นต้องขอบคุณ แต่อย่าทำตัวหวาดระแวงใส่ผม”คนอื่นๆ มองหน้ากันแต่ไม่พูดอะไรดูเหมือนว่าซูผิงกำลังพูดความจริงขณะที่พวกเขาสงสัย ก็มีคนกลับมารายงานอย่างรวดเร็ว พบราชาอสูรร้ายที่ตายแล้วเก้าตัว!ผู้บัญชาการสูงสุดและคนอื่นๆ จ้องไปที่ซูผิงด้วยความประหลาดใจ พวกเขาพบราชาอสูรร้ายเก้าตัว และการค้นหายังไม่สิ้นสุด มีราชาอสูรร้ายถึงสิบสองตัวอย่างที่ซูผิงพูดจริงหรือเปล่า? “คุณมีเอกสารการเรียนสำหรับผู้ฝึกสอนระดับปรมาจารย์ในสมาคมไหม?” ซูผิงถามรองประธาน