ตอนที่ 655-656

ตอนที่ 655 ผู้สังหารสวรรค์ ความเสียใจพุ่งเข้ามาทันทีที่เขาพูดให้กำลังใจตัวเองเสร็จ ทุกคนสามารถพูดคำที่กล้าหาญเพื่อหาความพึงพอใจชั่วขณะ… แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะทำในสิ่งที่กล้าหาญ! เมืองฐานหลงเจียงมีประชากรจำนวนมาก แต่เขาก็ยอมจำนนต่อแรงผลักดัน “หยุดลังเล ไปเตรียมตัวให้พร้อม ผมต้องกลับไปเดี๋ยวนี้แล้ว” ซูผิงเห็นว่าเซี่ยจินชุ่ยแสดงอาการลังเลอีกครั้ง ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจบอกให้เขาออกไป เขาออกจากสำนักงานไม่นานหลังจากนั้น เซี่ยจินชุ่ยมองซูผิงจากไป รู้สึกหมดหนทาง นับนี้เป็นต้นไป เขาจะต้องฝากความหวังทั้งหมดไว้กับซูผิง เตรียมทำสงคราม! ซูผิงตรงกลับไปที่ร้าน เนื่องจากเมืองฐานหลงเจียงไม่สามารถเป็นส่วนหนึ่งของแนวป้องกันซิงจิง พวกเขาจึงต้องพึ่งพาตนเอง ซูผิงรู้ว่ามีใครบางคนในหอคอยกำลังพุ่งเป้ามาที่เขา แต่นั่นไม่ใช่เวลาที่เขาจะคิดแก้แค้น “พี่เล้ง คุณพอจะมีเวลาไหม? ที่เมืองฐานหลงเจียงเราต้องการคนมากขึ้น” ซูผิงโทรหาเล้งหยิงจุน—ปรมาจารย์ดาบ—ทันทีหลังจากที่เขากลับถึงร้าน ”คุณซูผมได้ยินเกี่ยวกับเมืองฐานของคุณ ผมอยู่ที่สำนักงานใหญ่ของแนวป้องกันซิงจิงตอนที่คุณฉินมาที่นี่” เล้งหยิงจุนถอนหายใจ และพูดต่อ “ผมเข้าใจสถานการณ์ดี แต่ไม่สามารถช่วยอะไรได้ ผมเสียใจมาก แต่ถ้าหลงเจียงตกอยู่ในอันตราย ผมจะไปที่นั่น” ซูผิงเลิกคิ้วขึ้น “อย่ากังวลไปเลย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ คุณรู้หรือไม่ว่าใครเป็นคนเสนอให้ยกเว้นหลงเจียง?” “ก็…” เล้งหยิงจุนดูลังเล แต่ในที่สุดเขาก็ตอบว่า “นักรบอสูรในตำนานอาวุโสของหอคอย แต่ผมไม่สามารถบอกชื่อได้เพราะผม… เป็นสมาชิกของหอคอย!” ซูผิงรู้สึกประหลาดใจ “คุณเป็นสมาชิกของหอคอย? ในที่สุดคุณก็ไปถึงระดับตำนานแล้วเหรอ?” “ใช่ และผมอายที่จะพูด” เล้งหยิงจุนฝืนยิ้มขมขื่น “ผมต้องขอบคุณคุณซู ผมถึงระดับตำนานเพราะราชาอสูรร้ายที่คุณขายให้ผม ผมสัมผัสได้ถึงพลังพิเศษที่ราชาอสูรร้ายส่งผ่านสัญญา ซึ่งต่อมาเป็นแรงกระตุ้นให้ผม ผมสามารถทะลุผ่านคอขวดได้ ถ้าไม่ใช่เพราะราชาอสูร ผมไม่รู้ว่าจะต้องติดอยู่อีกนานแค่ไหน ทั้งชีวิตผมอาจไม่สามารถผ่านมาได้ก็ได้!” “ยินดีด้วย!” ซูผิงดีใจ มีนักรบอสูรในตำนานอีกหนึ่งคนที่มีความรับผิดชอบ “หอคอยโทรหาผมไม่นานหลังจากที่ผมถึงระดับตำนาน ผมเข้าร่วมหอคอยเพื่อประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่ของมนุษยชาติ”เล้งหยิงจุนรู้สึกอายเล็กน้อย “ผมเคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องระหว่างคุณกับหอคอย ผม…” “ผมไม่ได้เกลียดหอคอย ผมเกลียดศัตรูของผม” ซูผิงพูดด้วยเสียงยิ้มแย้มว่า “ไม่ว่าคุณจะเข้าร่วมองค์กรไหน ความจริงที่ว่าคุณเป็นนักรบอสูรในตำนานเป็นเรื่องน่ายินดี เมื่อมีเวลา มาเยี่ยมผม ผมจะมอบของขวัญให้” ”คุณซู…” เล้งหยิงจุนไม่รู้จะพูดอะไร เขารู้สึกอับอายเกินกว่าจะไปพบซูผิงหลังจากเข้าร่วมหอคอย ต้องขอบคุณราชาอสูรร้ายที่ซูผิงขายให้เขา ทำให้เขาสามารถมาถึงระดับตำนานได้ เขาคงไม่ได้การกระตุ้นหากไม่มีราชาอสูรร้ายที่ซูผิงให้ มันเกิดขึ้นจากการพัฒนาในช่วงเวลาวิกฤติ ระดับกิตติมศักดิ์ไม่เพียงพออีกต่อไป นักรบอสูรในตำนานหลายคนเสียชีวิต เขาเป็นหนี้บุญคุณซูผิง “โอเค ผมต้องโทรหาคนอื่น แล้วเจอกัน” ซูผิงกล่าว เล้งหยิงจุนได้ยินเสียงวางสาย และเขาก็วางโทรศัพท์ลงหลังจากเงียบไปสักพัก… ในระหว่างนี้ซูผิงเริ่มโทรหาคนอื่นๆ อู่กวนเฉิงเป็นคนที่สองที่เขาโทรหา อาจารย์ของซูหลิงเยวี่ย อู่กวนเฉิงอยู่ในระดับกิตติมศักดิ์ขั้นสูงสุด แต่แตกต่างจากปรมาจารย์ดาบ อู่กวนเฉิงเป็นผู้เชี่ยวชาญในการรักษา พลังต่อสู้ของเขาไม่แข็งแกร่ง แต่มีเขามันจะดีกว่า 1+1 = 2 ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน! “ไม่มีปัญหา” อู่กวนเฉิงตอบอย่างไม่ลังเล ซูผิงประทับใจทัศนคติของอู่กวนเฉิง เขานึกภาพไม่ออกว่าเขาจะมาเป็นเพื่อนกับนักรบกิตติมศักดิ์ที่เคยไม่ถูกกันได้ยังไง ซูผิงไม่ได้โทรหาคนที่สาม อันที่จริงมีนักรบอสูรกิตติมศักดิ์เพียงไม่กี่คนที่เขารู้จัก คนอย่างอวิ๋นว่านหลี่และหานยู่เซียงต้องปกป้องเมืองฐานของตัวเอง เมืองฐานหลงหยางมีความสำคัญเนื่องจากเป็นทางเข้าถ้ำลึก ทำให้เป็นเป้าหมายได้ง่าย “ถ้าเราต้องการคนมากขึ้น ตระกูลฉิน ตระกูลโจว และตระกูลเย่ ต่างก็มีนักรบอสูรกิตติมศักดิ์” ซูผิงบอกตัวเองเมืองฐานหลงเจียงมีนักรบอสูรกิตติมศักดิ์เป็นประชากรอยู่จำนวนมากอย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับจำนวนอสูรป่าแล้ว ตัวเลขของพวกเขาเทียบอะไรไม่ได้เลย ดังที่กล่าวไว้นักรบอสูรกิตติมศักดิ์สามารถทำสัญญากับราชาอสูรร้ายได้หากนักรบอสูรกิตติมศักดิ์ในหลงเจียงสามารถจัดการราชาอสูรได้…หลงเจียงจะมีพลังมากพอที่จะปกป้องตัวเองแม้ว่าจะมีราชาอสูรร้ายหลายสิบตัวเข้ามาก็ตาม!ซูผิงคิดแผนสำนักงานใหญ่ของแนวป้องกันซิงจิงสถานที่นี้เคยอยู่ในเมืองฐานโต้วซิง ทั้งโต้วซิงและหลงเจียงแข่งขันกันทั้งแบบเปิดเผยและแบบปิดซ่อน ในที่สุดเมืองฐานหลงเจียงก็ยอมแพ้ นักรบอสูรจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ เริ่มหลั่งไหลเข้าไปอยู่ที่โต้วซิงหลังจากตั้งสำนักงานใหญ่ นักรบอสูรกิตติมศักดิ์จาก 11 เมืองฐานไปรวมกันที่แนวป้องกัน นักรบอสูรในตำนานกว่ายี่สิบคนได้รับการแต่งตั้งจากหอคอยให้ประจำที่สำนักงานใหญ่ หนึ่งในยี่สิบคนอยู่ในสภาวะว่างเปล่าซึ่งเป็นผู้อาวุโสที่แข็งแรง “อืม แค่นักรบอสูรในตำนานที่สภาวะสมุทร กล้าดียังไงมาเถียงกับเรา!”ชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ที่มีรูปสลักของนกฟีนิกซ์และมังกร“สหายฉิน คนนั้นปฏิเสธที่จะเข้าร่วมหอคอย เขาเป็นคนโง่!”“เขาคิดว่าเขาสามารถจัดการได้ดีกว่า เมื่อมีคนชื่อซูในเมืองฐานหลงเจียง แทนที่จะมาร่วมกับเรา ช่างน่าขำ!””ใช่ การเข้าร่วมหอคอยไม่ใช่เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง ทั้งหมดเพื่อประโยชน์สูงสุดของมนุษยชาติ!”“เราดูแลเมืองฐานทั้งหมดทั่วโลก และเราทำงานอย่างหนักด้วยทั้งร่างกายและจิตใจ สหายฉินเป็นคนขี้ขลาด ต่ำต้อย เขารู้อะไรเกี่ยวกับความยากลำบากบ้าง?”นักรบอสูรในตำนานอีกสามคนในห้องเยาะเย้ยชายชราพ่นลมหายใจ “เมืองฐานหลงเจียง เป็นยังไง? ผู้ชายคนนั้นที่ชื่อซูโทรมาขอ หรือขอให้ใครสักคนทำแทนเขาไหม?”“ไม่ ตอนนี้ยังไม่”“ใครเล่าจะโง่เขลาพอที่จะมาขอร้องเพื่อเห็นแก่เด็กคนนั้น เขาฆ่านักรบอสูรในตำนานหลายคน เขาเป็นคนทรยศต่อสังคมมนุษย์!”“อย่ากังวล เขาจะมาขอร้องเมื่ออสูรร้ายไปถึงที่นั่น”นักรบอสูรในตำนานทั้งสามคนหัวเราะ พวกเขายังคิดภาพที่ซูผิงมาขอร้องต่อหน้าพวกเขาเมื่อการโจมตีมาถึง “อย่าไปสนใจ เราควรเตรียมตัวให้พร้อม เจ้าแห่งหอคอยมอบหมายแนวป้องกันนี้ให้ฉัน เราไม่สามารถทำผิดพลาดได้” ชายชราขัดจังหวะพวกเขา“พูดถูกแล้ว ท่านเนี่ย”“เราให้โอกาสเมืองฐานหลงเจียงแต่พวกเขาปฏิเสธที่จะย้ายออก พวกเขาร้องหาความหายนะให้ตัวเองทั้งนั้น”“ที่นี่มีท่านเนี่ย แม้ว่าอสูรป่าจะไปยังเมืองฐานหลงจิง เราก็จะสามารถปกป้องมันได้อย่างแน่นอน”ชายชราพยักหน้า “หลงจิง มีความสำคัญเพราะมันมีทางเข้าถ้ำลึกอยู่ด้วย สถานที่นั้นคือสิ่งที่เราจะต้องให้ความสำคัญ รายงานสิ่งผิดปกติทันที”“ใช่หลงจิงมีผู้สังหารสวรรค์คอยดูแลถ้ำลึก ดังนั้นผมไม่คิดว่าเราจะต้องกังวล”“อย่างไรก็ตามผู้สังหารสวรรค์เหล่านั้นซ่อนตัวอยู่ในเมืองฐาน พวกเขาจะปกป้องอะไร?”“ฉันได้ยินมาว่าเมืองฐานบางเมืองที่ไม่มีทางเข้าถ้ำลึกก็มีผู้สังหารสวรรค์ด้วยเช่นกัน อย่างเช่นหลงเจียง…” ทันใดนั้นชายชราก็ชำเลืองมองทั้งสามอย่างเย็นชา “ฉันแนะนำให้นายเลิกคิดถึงมันและไปพักผ่อนซะ นายไม่มีอำนาจที่จะถามเกี่ยวกับผู้สังหารสวรรค์ นั่นเป็นความลับสุดยอด และแม้แต่ฉันเองก็ไม่รู้ ระวังเจ้าแห่งหอคอยอาจได้ยินสิ่งนี้”“การพูดถึงผู้สังหารสวรรค์เป็นสิ่งต้องห้าม!”คนอื่นๆ ยิ้มขอโทษ และไม่ได้พูดต้องเรื่องนั้นอีกต่อไป พวกเขาซ่อนความอยากรู้อยากเห็นไว้ลึกๆ แม้แต่หอคอยก็ถือว่าหัวข้อนี้เป็นความลับสุดยอด น่าสนใจจริงๆในระหว่างนี้เมืองฐานหลงเจียงซูผิงกำลังจะปิดประตูเพื่อไปสนามบ่มเพาะ แต่ซูหยวนซาน พ่อของเขามาถึงก่อน “ผิง นี่คือร้านของลูกเหรอ?” ซูหยวนชานยืนอยู่ข้างประตูและมองไปรอบๆซูผิงยิ้ม “ผมได้รับร้านค้ามาจากพ่อ นี่คือร้านของเรา”ตอนที่ 656 วิกฤต