ตอนที่ 667-668

ตอนที่ 667 โควต้า วิกฤตการณ์ในเมืองฐานหลงจิงไม่ได้ถูกเก็บเป็นความลับภายในแนวป้องกันซิงจิง แนวป้องกันอื่น ๆ ก็ให้ความสนใจเช่นกัน ท้ายที่สุดเมืองฐานนั้นมีความสำคัญเชิงกลยุทธ์ หากเมืองฐานเสียท่าไป แนวป้องกันซิงจิงทั้งหมดก็จะพังทลายลง มันเป็นการต่อสู้ครั้งสำคัญที่มีชีวิตมากกว่าพันล้านชีวิตตกอยู่ในอันตราย ทุกฝ่ายต่างให้ความสนใจ เมื่อแนวป้องกันซิงจิงล่มสลาย แนวป้องกันอีกสองแนวของเขตอนุทวีปก็จะได้รับผลกระทบเช่นกัน มันจะมีอิทธิพลต่อทั้งโลก ศูนย์บัญชาการแนวป้องกันเซิงหลงของเขตอนุทวีป ที่นี่เองก็มีนักรบในตำนานสภาวะว่างเปล่า มีนักรบอสูรในตำนานกว่าสิบสองคนที่หอคอยส่งไป แนวป้องกันเชื่อมต่อเมืองฐานเก้าแห่ง ผู้คนจากเมืองฐานโดยรอบถูกระดมไปยังเมืองฐานทั้งเก้า แต่ละเมืองฐานมีประชากรกว่าหนึ่งพันล้านคน! ที่ศูนย์บัญชาการ ผู้คนต่างตกตะลึงเมื่อจ้องไปที่ข่าวล่าสุดที่ได้รับ วิดีโอกำลังฉายบนหน้าจอ LED ขนาดใหญ่ นักรบอสูรในตำนานเสียชีวิต อสูรป่ากำลังบ้าคลั่ง ความกลัว ความพ่ายแพ้ และความวุ่นวาย! สถานการณ์เปลี่ยนไปทันทีที่ซูผิงเข้าไปในภาพ สิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปทำให้ทุกคนประหลาดใจ “ผู้ชายคนนั้น…” “เด็กเหลือขอที่ฆ่าตำนานทะเลร่องลึกด้วยหมัดเดียว…” “เขาฆ่าราชาอสูรร้ายสภาวะชะตากรรม…” นักรบอสูรในตำนานกำลังคิด บางคนตกใจ ในขณะที่บางคนกำลังวางแผน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าซูผิงมีพลังต่อสู้ของนักรบสภาวะชะตากรรม! ในหอคอยมีเพียงเจ้าแห่งคอยคนเดียวที่อยู่ในสภาวะชะตากรรม! เมื่อซูผิงไปก่อความวุ่นวายที่หอคอย นักรบอสูรในตำนานหลายคนในวันนั้นก็โกรธจัด พวกเขาหวังว่าพวกเขาจะต้องได้แก้แค้นได้อย่างแน่นอน อย่างไรก็ตามนักรบสภาวะว่างเปล่าทั้งสิบสองคนยังคงนิ่งเงียบอยู่ มีนักรบอสูรในตำนานสภาวะว่างเปล่าที่อ้างว่าพวกเขาต้องการไปลงโทษซูผิง… แต่ต่อมา มีบางอย่างเกิดขึ้น พวกเขาจึงตัดสินใจว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ หอคอยได้รับความอับอาย แต่ตัดสินใจที่จะไม่เอะอะกับมันมากนัก นักรบอสูรในตำนานฉลาดพอที่จะปล่อยเรื่องนี้ไป วันนี้ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจว่าทำไมคนๆ นั้นถึงออกจากหอคอยได้อย่างปลอดภัย มีเพียงเจ้าแห่งหอคอยเท่านั้นที่สามารถต่อสู้กับชายหนุ่มคนนั้นได้! ในขณะนี้ความขัดแย้งภายในจะไม่เป็นประโยชน์อะไรต่อมนุษยชาติ “ท่านเนี่ยสมควรตาย…” “ฉันได้ยินมาว่าชายหนุ่มมาจากเมืองฐานที่ชื่อว่าหลงเจียง และเขาเอาชนะราชาสวรรค์ต่างโลก อย่างไรก็ตามท่านเนี่ยแยกเมืองฐานของเขาออกจากแนวป้องกัน เขายังบอกเมืองฐานนั้นให้อพยพ…” “ในที่สุดท่านเนี่ยก็ได้รู้ว่าเขาเดินตามคนผิด ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขากำลังทำให้เรื่องนี้ยุ่งยาก!” “แนวป้องกันซิงจิงปลอดภัย ฉันสงสัยว่าเราจะทนต่อการโจมตีแบบเดียวกันนั้นได้หรือไม่…” นักรบอสูรในตำนานต่างกังวล แนวป้องกันซิงจิงโชคดีพอที่มีคนที่มีพลังต่อสู้ของสภาวะชะตากรรมไปปกป้องมัน แนวป้องกันซิงจิงป้องกันได้ดีเว้นแต่จะมีราชาอสูรร้ายสภาวะชะตากรรมหลายตัวออกมาจากถ้ำลึกมาพร้อมกันและโจมตีพวกเขา แต่นั่นไม่น่าเป็นไปได้ คนในแนวป้องกันเซิงหลงควรที่จะกังวลเพราะพวกเขามีแค่สภาวะว่างเปล่า และพวกเขามีผู้สังหารสวรรค์เพียงแค่คนเดียว ซึ่งซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง พวกเขาจะต้องเผชิญกับความยากลำบากมากมายหากพวกเขาต้องเผชิญหน้ากับราชาอสูรสภาวะชะตากรรม นักรบอสูรในตำนานรู้สึกว่าจิตใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความมืดมน แม้แต่พวกเขาก็ยังต้องกังวล ท้ายที่สุดนักรบอสูรในตำนานห้าคนเสียชีวิตในเมืองฐานหลงจิงภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง! ผู้คนที่พวกเขาเคยดื่มด้วยขณะอยู่ที่หอคอยกลายเป็นศพ แม้แต่ท่านเนี่ยก็ตายไปแล้ว มีใครอีกบ้างที่จะมีความมั่นใจพอที่จะบอกว่าพวกเขาสามารถอยู่รอดได้? ในแนวป้องกันที่สามของเขตอนุทวีป เช่นเดียวกับคนอื่น ๆ มีนักรบในตำนานสภาวะว่างเปล่าเพียงคนเดียว “คนคนนั้น… น่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ” พวกเขาดูวิดีโอจากเมืองฐานหลงจิงเช่นกัน พวกเขาเฝ้าดูอย่างตั้งใจ ชายชราสวมชุดคลุมสีฟ้าหน้านิ่งตึง หญิงสาวที่มีดวงตาใสเหมือนน้ำและผิวขาวราวกับหิมะนั่งอยู่ถัดจากเขา เธอถือดาบและนั่งอยู่เงียบ ๆ แต่มีบางอย่างเกี่ยวกับเธอที่โดดเด่น หญิงสาวคนนี้ยังไม่ถึงระดับตำนาน แต่นักรบอสูรในตำนานมองหญิงสาวด้วยความชื่นชมและเคารพ ปู่ของหญิงสาวมีอิทธิพล และเธอเกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์ที่โดดเด่น ซึ่งสามารถรับประกันอนาคตที่สดใสของเธอได้ เมื่อฉันไปที่ร้านของเขาครั้งแรก… เขาเป็นเด็กเหลือขออ่อนแอมากจนฉันหยิกเขาให้ตายได้ด้วยสองนิ้ว เขาไม่ได้อยู่ในระดับเจ็ดด้วยซ้ำ… เขาคงจะตายถ้าไม่ใช่เพราะสาวผมทองในร้านของเขา! เขาขโมยสมบัติของเราไป ความจริงที่ว่าเขาสามารถไปถึงระดับนี้ได้จะต้องเป็นเพราะสมบัตินั้น! ดวงตาของชายชราเปล่งประกายด้วยความเกลียดชัง เขากำหมัดแน่น เขาคือหยวนเทียนเฉิน เขาเคยเข้าร่วมหอคอยเมื่อหลายปีก่อน แต่เขาทำงานไปทั่วเขตอนุทวีปในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา กองกำลังและเมืองฐานมากมายรู้จักเขา เขาได้สร้างองค์กรการเงิน และองค์กรที่แข็งแกร่งโดยใช้ประโยชน์จากระดับตำนานของเขา พวกเขาช่วยเขาด้วยการรวบรวมข้อมูลและสมบัติ หยวนเทียนเฉินรู้สึกเคืองตั้งแต่ที่เขาเกือบจะถูกฆ่าตายตอนเขาเข้าไปในร้านของซูผิง เขารู้สึกเสียใจที่เขาไม่สามารถเอาเงินคืนมาได้ ภายหลังเขาพบว่าซูผิงฆ่านักรบอสูรในตำนานระหว่างลีกสูงสุด จากนั้นไปที่หอคอยและต่อยนักรบในตำนานสภาวะว่างเปล่าจนตาย หยวนเทียนเฉินเริ่มโมโหมากขึ้นเรื่อยๆ แต่เขาไม่กล้าพอที่จะแก้แค้น เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าซูผิงในปัจจุบันสามารถฆ่าราชาอสูรสภาวะชะตากรรมได้! ซูผิงเกือบจะเก่งพอๆกับเจ้าแห่งหอคอย! ถ้าหยวนเทียนเฉินพบกับซูผิงอีกครั้ง เขามั่นใจว่าเขาจะไม่รอดจากหมัดของซูผิง! ถ้าไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่าอสูรป่าโจมตีโลก และพวกเขาต้องพยายามไปในเป้าหมายเดียวกัน เขาคิดว่าซูผิงน่าจะเดินทางหาตัวเขาและฆ่าเขา “ไอ้เด็กนั่น…” หยวนเทียนเฉินกัดฟัน เขาไม่มีพลังพอที่จะฆ่าซูผิง เขาทำได้เพียงเฝ้ามองเขาเติบโตและพัฒนาอย่างสิ้นหวัง! เขารู้สึกไร้พลัง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ สิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นก็คือหลานสาวของเขาที่ไม่ทำให้เขาผิดหวัง ซูผิงแย่งสมบัติไปส่วนหนึ่ง แต่หลานสาวของเขาก็ได้อีกส่วนเช่นกัน! หลานสาวของเขายังได้มีโอกาสเรียนที่สถาบันชั้นนำในสหพันธ์ดวงดาวอีกด้วย! ในไม่ช้าเธอก็จะไปได้ไกล! ไม่ยากสำหรับเธอที่จะไปถึงระดับตำนานในขณะที่เรียนอยู่ที่นั่น ในอนาคตเธออาจจะก้าวไปไกลกว่าระดับตำนานด้วยซ้ำ! แม้ว่าเธอจะยังไม่โชคดีพอที่จะก้าวข้ามระดับตำนาน แต่การเข้าร่วมสถาบันก็หมายความว่าเธอจะมีโอกาสได้รู้จักเพื่อนที่มีอิทธิพลมากมาย ที่จะกลายเป็นทรัพย์สินที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า! ความโกรธและอิจฉาของหยวนเทียนเฉินหายไปเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาหันกลับมามองหลานสาว หญิงสาวนั่งอยู่เงียบ ๆ ราวกับว่าเธอไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลกนี้ แต่ความจริงก็คือเธอไม่สงบอย่างที่เธอเห็น นิ้วของเธอจับดาบไว้แน่น และฝ่ามือก็เปลี่ยนเป็นสีขาว เธอจ้องไปที่คนในวิดีโอ ราวกับว่าเธอต้องการแทงผู้ชายคนนั้นด้วยการมองของเธอ เธอรู้สึกถึงอารมณ์ต่างๆและความเจ็บปวดในใจ เธอรู้สึกเจ็บปวดเพราะความสิ้นหวัง!หยวนหลิงรู่ไม่สามารถยินดีกับความจริงที่ว่าซูผิงมีพลังมากขึ้นหลังจากครั้งสุดท้ายที่เธอได้เจอเขาที่ภูเขาหลงไท!เธออยู่ในดับเก้า และเธอยังสามารถต่อสู้กับนักรบอสูรในตำนานได้อีกด้วย!เธออายุเพียง 19 ปี!เป็นเรื่องน่าตกใจที่คนๆ หนึ่งจะไปถึงระดับกิตติมศักดิ์ตอนอายุ 19 เธอเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากจริงๆ!แต่… เธอยังคงแพ้ไอรีนโนเวลซูผิงเหนือกว่าเธอซูผิงฆ่านักรบอสูรในตำนานราวง่ายๆ และเขาเพิ่งฆ่าราชาอสูรร้ายสภาวะชะตากรรม การฆ่าเธอคงเป็นเรื่องง่ายๆสำหรับเขาย้อนกลับไปในตอนนั้น เธอมีสมบัติพอๆกับเขา แต่ในตอนนี้เธอเทียบอะไรกับเขาไม่ได้เลยทำไมฉันยังคงล้าหลังทั้งที่พยายามอย่างหนัก?พรสวรรค์?เป็นครั้งแรกที่หยวนหลิงรู่เริ่มสงสัยตั้งแต่เธอยังเป็นเด็ก ปู่ของเธอบอกเธอว่าเธอมีความสามารถเธอทำได้ดีกว่าเพื่อนรุ่นเดียวกันจากตระกูลใหญ่ๆ เสมอ เธอยังคงนำหน้าเธอได้ไปที่สถาบันผู้กล้า ข้ามชั้นเรียนและจบก่อนกำหนดด้วยคะแนนสูงสุดแต่เธอก็ยังแพ้อยู่ดี!ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงที่อ่อนโยน “รู่รู่”หญิงสาวมองใบหน้าที่ใจดีของคุณปู่ของเธอ สิ่งนี้ทำให้ก้อนสะอื้นมาจุกอยู่ที่คอของเธอ“อย่าคิดมาก หลานน่าทึ่งมากแล้ว” หยวนเทียนเฉินปลอบหลานสาวของเขา “ถ้าทุกอย่างเรียบร้อย คนพวกนั้นน่าจะมาหาหลานในไม่ช้า อนาคตของหนูยังอีกยาวไกล อย่าเปรียบเทียบตัวเองกับเด็กเหลือขอแบบนั้น”หยวนหลิงรู่เม้มปากฉันทำอย่างนั้นได้หรอไม่ต้องเปรียบเทียบตัวเองกับเขา เพราะฉันชนะไม่ได้?เธอรู้สึกว่าความมั่นใจของเธอถูกบดขยี้ใช่ เธอไม่สามารถเปรียบเทียบกับซูผิงได้เธอสามารถไปที่สถาบันนั้นและก้าวไปไกลกว่าระดับตำนาน อย่างไรก็ตามซูผิงอาจมีโอกาสที่ดีกว่าหญิงสาวก้มหัวลงและกระซิบ “หนูเข้าใจ คุณปู่…”หยวนเทียนเฉินรู้สึกปวดใจ ความเกลียดชังของเขาต่อซูผิงเพิ่มขึ้นถ้าไม่ใช่เพราะชายหนุ่มคนนั้น หลานสาวของเขาก็จะเดินหน้าต่อไปอย่างมั่นใจและแข็งแกร่งแต่ซูผิงทำเรื่องยุ่งไปหมดฉันหวังว่าจะมีบางอย่างผิดพลาดในการโจมตีครั้งนี้…หยวนเทียนเฉินคิดเขาไม่สนใจใครบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินนอกจากหลานสาวของเขา ถ้าหลานสาวของเขาไปสถาบันนั้นพร้อมกับความแข็งแกร่งและความลับที่เขาสร้างไว้ – เขาเชื่อว่าเขาสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ แม้ว่ามนุษย์จะพ่ายแพ้ก็ตามหอคอยทิวเขาถูกปกคลุมไปด้วยหิมะการต่อสู้ได้ขัดขวางพลังงานซึ่งทำให้สภาพอากาศเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง นี่คือเดือนกรกฎาคม แต่หิมะเริ่มตกในบางพื้นที่ ในขณะที่ผู้คนในที่อื่นกำลังเผชิญกับอุณหภูมิที่สูงมากเนินเขาเล็ก ๆ หลายแห่งลอยอยู่ในอากาศของอาณาจักรลับนักรบอสูรในตำนานแต่ละคนได้อ้างสิทธิ์ว่าเนินเขาเป็นของตัวเอง และมีนักรบอสูรกิตติมศักดิ์ต่อสู้บนเนินเขาเหล่านั้น นักรบอสูรในตำนานจำนวนมากจากออกไปเมื่อเกิดสงคราม ทิ้งอีกหลายคนไว้เพื่อปกป้องหอคอยมีกระท่อมหลังเล็กอยู่บนภูเขาด้านหลังด้านหน้ากระท่อมมีแผ่นจารึก ดาบ และกระดานหมากรุกแผ่นจารึกถูกปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำดาบถูกกระแทกลงกับพื้นและหักกระดานหมากรุกถูกปกคลุมไปด้วยใบไม้ และหญ้าที่เหี่ยวแห้งมีต้นไม้สองต้นข้างกระท่อมและมีชิงช้าแขวนอยู่ เด็กนั่งอยู่บนชิงช้าและหัวเราะ ชายหนุ่มผิวขาวสวมชุดคลุมสีขาวยืนอยู่ข้างชิงช้าชายหนุ่มยิ้มขณะมองดูเด็กทันใดนั้นก็มีเสียงแก่ๆดังออกมาจากกระท่อม “พวกเจ้าทั้งสองมานี่”ชายชราผมหงอกสวมเสื้อผ้าเรียบง่ายเดินออกมา เขาใช้ไม้เท้าช่วยพยุงตัวใน“คุณปู่”ชายหนุ่มหยุดไกวชิงช้าเด็กน้อยเกลือกกลิ้งเพื่อลงจากชิงช้า และหัวเราะคิกคัก “คุณปู่ วันนี้เป็นวันที่เราจะไปที่นั่นใช่ไหม?”ชายชรายิ้ม “ใช. วันนี้พวกเขาน่าจะมารับหลาน ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผน”“เยี่ยม!”เด็กน้อยปรบมือ ชายหนุ่มเพียงแค่ยิ้ม แต่เขาก็ตั้งตารอที่จะไปเยือนที่นั่นเช่นกัน“จื่อฮวนฟังนะ” ชายชราพูดกับชายหนุ่ม “ดูแลน้องชายของเจ้าเมื่อไปถึงที่นั่น หลานจะได้เจอผู้คนมากมายที่เหมือนกับพวกหลาน อย่าทำตัวหยิ่งยโส”“ผมรู้ครับคุณปู่”ชายหนุ่มพยักหน้า “คุณปู่ โลกกำลังถูกโจมตีและค่ายกลก็แตกแล้ว ผมเชื่อว่าอสูรร้ายจำนวนมากไปถึงสภาวะชะตากรรมแล้ว เราจะจัดการมันได้ไหมครับ เราควรขอความช่วยเหลือจากคนเหล่านั้นไหม?”ชายชราตอบว่า “หลานมีจิตใจเมตตา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่หลานควรจะกังวล ปู่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในถ้ำลึก อสูรป่าพยายามที่จะกวาดล้างมนุษยชาติเพื่อยึดครองดาวเคราะห์สีน้ำเงิน แต่พวกเขาจะไม่มีวันหนีเรื่องนี้ได้ และเป็นความจริงที่คนเหล่านั้นกำลังมา มันจะเป็นจุดจบของอสูรป่าทั้งหมดหากพวกเขายื่นมือช่วยเรา”ชายหนุ่มพยักหน้า “ถ้าหนึ่งในนั้นอยู่ในระดับดวงดาว เขาเพียงคนเดียวก็มากเกินพอที่จะแก้ปัญหาในถ้ำลึกได้ พวกเขาอาจช่วยแก้ไขอันตรายที่ซ่อนเร้นซึ่งสร้างปัญหาให้กับเรามานานหลายปี!”ชายชราตอบด้วยความเงียบเด็กน้อยกับเรื่องที่คุยกัน “คุณปู่ บอกได้ไหมว่าพวกเขาจะมาไหม?”“อย่ากังวล พวกเขาจะมา” ชายชราลูกหัวหลาน แต่ดวงตาที่หรี่ลงบ่งบอกว่าเขาเองก็สงสัยเช่นกันบูม_!ยานอวกาศงดงามพุ่งเข้าไปในก้อนเมฆ “จำนวนอสูรป่าบนโลกใบนี้เท่าๆกับบนดาวเคราะห์ร้าง” “ที่เดียวกันหรอคุณฟาง?” “ใช่ ไปเยี่ยมผู้นำของดาวเคราะห์สีน้ำเงินกันเถอะ”ยานอวกาศกลับลำและบินข้ามมหาสมุทรไปยังพื้นที่ที่มีหิมะปกคลุม