ตอนที่ 673-674

ตอนที่ 673 ออกเดินทาง “เร็วเข้า เอาโทรศัพท์ของคุณให้ผม ผมรู้ว่าคุณมี!” ซูผิงโบกมืออย่างไม่อดทน เขาไม่สามารถปล่อยให้โอกาสหลุดมือไปได้ พอคนเหล่านั้นจากไป เมื่อพิจารณาถึงขนาดของการโจมตีแล้ว ผู้คนทั่วโลกจะต้องตกอยู่ในห้วงแห่งความทุกข์ทรมาน! เขาจะต้องยั่วโมโหคนเหล่านั้นให้ตามเขามา และเขาจะใช้ความแข็งแกร่งของระบบเพื่อเก็บคนเหล่านั้นไว้ในร้านและบังคับให้พวกเขาช่วย! “ผมไม่มีโทรศัพท์จริงๆ…” ชายวัยกลางคนก้าวถอยหลังเรื่อยๆ “คุณซูสถานีสื่อสารในดินแดนรกร้างถูกทำลาย และผมไม่สามารถเข้าถึงอาณาจักรลับได้ ผมจะโทรให้คุณถ้าผมทำได้” “อย่างนั้นหรอ?” ซูผิงขมวดคิ้ว เขาไม่สามารถบอกได้ว่าชายคนนั้นพูดจริงหรือเปล่า “คุณมีตัวกลืนมิติไหม?” “ผมมาที่นี่เพื่อพาคุณไปสัมภาษณ์เท่านั้น ผมไม่ได้นำมาด้วย” ซูผิงดึงหน้า “ถ้าอย่างนั้นกลับไปบอกชายคนนั้นว่าเขาจะต้องมาที่นี่ และพบผมด้วยตนเอง บอกเขาว่าผมไม่สนใจสถาบันเส็งเคร็งนั้น บอกเขาว่าผมรอเขาอยู่ที่นี่ ถ้าเขาไม่มาก็ขี้ขลาดเกินคน!” ชายวัยกลางคนพูดไม่ออก เขาไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาจะเป็นคนแรกที่ตายถ้าเขาส่งข้อความนั้น ”ดี…” “และถ้าคุณไม่บอกข้อความนี้กับชายคนนั้นก่อนที่พวกเขาจะไป ผมจะไปที่หอคอยเพื่อตามหาคุณและฆ่าคุณ!” ซูผิงข่มขู่ชายคนนั้น ตอนแรกเขาต้องการเกลี้ยกล่อมชายคนนั้นโดยบอกว่ามันเป็นเรื่องของหลายพันล้านชีวิต อย่างไรก็ตามนักรบอสูรในตำนาน… บางทีมันอาจจะเป็นอคติ แต่นอกเหนือจากหลี่หยวนเฟิงและเพื่อนของเขาในถ้ำลึกแล้ว ซูผิงไม่สนใจและไม่ไว้ใจนักรบอสูรในตำนานคนอื่นในหอคอย เขาเชื่อว่าการขู่ฆ่าจะได้ผลดีกว่ากับพวกเขา ชายวัยกลางคนถึงกับตะลึงงัน ความรู้สึกเป็นมิตรนิดๆ ที่เขาเพิ่งมีต่อซูผิงหายไปทันที ผู้คนมักจะพูดว่าช่องว่างระหว่างอัจฉริยะกับคนบ้านั้นน้อยมาก ผู้ชายคนนี้เป็นคนบ้าอย่างแน่นอน! ไม่ใช่ว่าเขาจะทำให้คนเหล่านั้นออกไป เขาคิดว่าเขากำลังพยายามปกป้องซูผิง! หลังจากฟังคำพูดของซูผิง… ถ้าเขาเป็นอาจารย์ เขาคงมาที่นี่ทันทีเพื่อตบซูผิงให้ตาย! เขาไม่ต้องการส่งข้อความเพราะเขาไม่อยากเห็นซูผิงตายเพราะเหตุนั้น ”คุณซูผมจะบอกข้อความของคุณ แต่ผมคิดว่าพวกเขากำลังรีบ พวกเขาจึงไม่มีเวลามาก ผมไม่คิดว่าพวกเขาจะมาที่นี่จากการยั่วยุ” ชายวัยกลางคนพยายามหาทางออกให้ตัวเอง บอกข้อความ? ไม่มีทาง ”ไม่มีเวลา?” ซูผิงเลิกคิ้ว เขาครุ่นคิดบางอย่างแล้วพูดว่า “จะใช้เวลาน้อยกว่าหนึ่งชั่วโมงสำหรับคนระดับดวงดาวในการมาที่นี่ ดังนั้นผมคิดว่าเขาจะมาถ้าผมเพิ่มความน่าโมโหในข้อความมากขึ้น” ชายวัยกลางคนไม่รู้ว่าจะตอบโต้ยังไง เขาคิดว่าเขากำลังเสียสติไปแล้ว ผู้ชายคนนี้กำลังพยายามท้าทายความตาย! ทำไมต้องยืนกรานที่จะท้าทายใครบางคนในระดับดวงดาว? “ก็… คุณ….” ซูผิงขัดและคว้าไหล่ของเขาไว้ “คุณจะต้องย้ำข้อความของผม ทีละคำ อย่างไรก็ตาม นำโทรศัพท์ของคุณออกมาบันทึกไว้ ผมกังวลว่าคุณจะไม่สามารถจำทุกสิ่งที่ผมจะพูดได้ ท้ายที่สุดบางครั้งการด่าจะออกมาไม่ดีถ้าคุณพลาดข้อความบางส่วนไป!” ชายวัยกลางคนถึงกับตะลึงงัน ยังคงถูกคุกคาม เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหยิบโทรศัพท์ของเขาออกมา เขาวางโทรศัพท์ไว้และบันทึก ซูผิงกระแอมในลำคอ หายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า “#¥ %*…” (และความคิดเห็นดีๆ น่ายินดีเป็นเวลา 10 นาทีก็เกิดขึ้น) ชายวัยกลางคน: “…” มือของเขาสั่น เขาคิดว่าซูผิงถูกเลี้ยงดูมาในคูน้ำสกปรกอย่างแน่นอน คำพูดสกปรกเหล่านั้น… เขารู้สึกโชคดีที่ไม่ได้ตกเป็นเป้าของการล่วงละเมิดเช่นนั้น มิฉะนั้นเขาเชื่อว่าหัวใจของเขาจะระเบิด! “ผมคิดว่าแค่นี้ก็พอ” ในที่สุดซูผิงก็หยุด เขาด่าตั้งแต่บรรพบุรุษของบุคคลนั้น ไปจนถึงผู้หญิงในชีวิตของเขา ไปจนถึงสถาบัน และอนาคต เขาแน่ใจว่าเขาครอบคลุมการ “แสดงความคิดเห็น” ทุกสิ่ง หากคนๆ นั้นสงบสติอารมณ์ และจากไปทันทีหลังจากฟัง บางที… เขาคงจะรีบมากจริงๆ “เอาล่ะ คุณกลับไปได้แล้ว เร็วๆ” ซูผิงตบไหล่ชายวัยกลางคนแล้วพูดว่า “จำไว้ว่าคุณต้องเปิดให้พวกเขาฟังเพราะมันเกี่ยวข้องกับชีวิตของผู้คนหลายพันล้านคน รวมถึงคุณด้วย ถ้าเขาไม่มา คุณจะต้องมาที่นี่และผมจะคิดดูว่าจะทำยังไงกับคุณ!” ชายวัยกลางคนตัวสั่น การบันทึกคำด่าสิบนาทีนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตของผู้คนหลายพันล้านคน! ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเขารู้ว่าสิ่งที่บันทึกไปคืออะไร เขาคงคิดว่าซูผิงกำลังบันทึกรหัสอาวุธนิวเคลียร์ขั้นสุดยอดบางอย่าง! “ผม ผมเข้าใจ” ชายวัยกลางคนมองซูผิงและแนะนำว่า “คุณซู… คุณไม่อยากจะทบทวนเรื่องนี้เหรอ?” ”อะไร? ผมยังไม่ครอบคลุมเพียงพอหรอ?” ซูผิงสงสัย ช่างมัน! ชายวัยกลางคนหันหลังกลับและจากไป ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็หันกลับมาและพูดว่า “คุณซู ถ้าเขาไม่มาที่นี่… โปรดเมตตาผมด้วย!” พูดจบก็บินหนีไปอย่างรวดเร็ว ซูผิงขมวดคิ้ว เขายังคงมีความกังวลอยู่บ้างจึงโทรหาเซี่ยจินชุ่ย ”คุณซูทุกอย่างปกติ…” “ไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้น” ซูผิงตัดบทเซี่ยจินชุ่ย “คุณรู้จักผู้บัญชาการสูงสุดของแนวป้องกันซิงจิงไหม?คุณโทรหาเขาได้ไหม ถามเขาว่าพวกเขามีตัวกลืนมิติไหม และถ้าพวกเขามีช่วยส่งมาให้ผมหน่อย ผมต้องติดต่อหอคอย” “หอคอย?”เซี่ยจินชุ่ยตกใจ “เกิดอะไรขึ้นครับ?” “ไม่มีอะไร แค่กลัวว่าใครบางคนจะไม่สามารถส่งข้อความของผมได้” ซูผิงกล่าว “ข้อความอะไร?” ”เรื่องมันยาว.” “อืม… ผมจะจัดการให้ครับ” ซูผิงรู้สึกโล่งใจมากขึ้น เขาจะไปที่หอคอยและเยาะเย้ยชายคนนั้นด้วยตัวเองถ้าเขาไม่ต้องพึ่งพาร้านค้าเพื่อขังนักรบระดับดวงดาว เซี่ยจินชุ่ยโทรกลับหาเขาในไม่กี่นาทีต่อมา “คุณซู ผมเพิ่งโทรหาคุณลู่ที่เป็นคนรับผิดชอบ เขาบอกว่าพวกเขามีตัวกลืนมิติหนึ่งตัว แต่มันตายพร้อมกับท่านเนี่ยในเมืองเมืองฐานหลงจิง พวกเขากำลังลงชื่อเพื่อขอเพิ่มจากหอคอยและหอคอยกำลังส่งตัวใหม่ไป ต้องใช้เวลาสักระยะ” ซูผิงสบถด่าอยู่ในใจ โชคไม่ดี! เขาหวังอยากจะทำให้ท่านเนี่ยฟื้นคืนชีพขึ้นมาเพื่อที่เขาจะได้ฆ่าเขาอีกครั้ง “คุณเซี่ย ลองคิดเรื่องนี้แล้วขอให้คุณลู่ช่วยหาทางอื่น ดูว่าคุณสามารถยืมจากแนวป้องกันอื่นได้หรือไม่ รีบหน่อย ผมต้องการภายในสองชั่วโมง” ”ครับ ผมจะพยายาม ”ซูผิงดูโกรธ เซี่ยจินชุ่ยคิดว่าเรื่องนี้จะต้องเป็นเรื่องจริงจัง“ฉันหวังว่าคำขู่ของฉันจะได้ผล…” ซูผิงมองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยความกังวลในระหว่างนี้ ข้อความบันทึกที่สามารถช่วยชีวิตผู้คนได้หลายพันล้านคนกำลังบินไปที่หอคอยหอคอยไอรีนโนเวลยานอวกาศขนาดใหญ่ยังคงลอยอยู่ในอากาศ ซึ่งสร้างความตึงเครียดให้กับนักรบอสูรในตำนานและนักรบกิตติมศักดิ์หวืด!มีคนไปถึงเนินเขาที่อยู่ใต้ยานอวกาศ “นายกลับมาแล้ว?”กู่ซือผิงขมวดคิ้ว แต่ในไม่ช้าเขาก็กลับมาเป็นธรรมชาติเขากลับมา… เร็วกว่าที่ฉันคาดไว้ เขามองชายคนนั้นด้วยสายตาสื่อความหมาย แต่ถามด้วยรอยยิ้มว่า “ทำไมคุณกลับมาคนเดียว? เด็กคนนั้นอยู่ไหน?”ชายวัยกลางคนสังเกตเห็นเย็นชาในดวงตาของกู่ซือผิง ชายผู้นั้นรู้สึกสงสารตัวเอง กู่ซือผิงจะต้องตำหนิเขา และซูผิงก็เป็นคนบ้า ช่างเป็นวันที่เลวร้ายสำหรับเขา“เอ่อ… คุณซูบอกว่าเขาไม่ต้องการออกจากดาวเคราะห์สีน้ำเงิน” ชายวัยกลางคนก้มหัวและตอบด้วยความเคารพ “อะไรนะ?”กู่ซือผิงดีใจที่ได้ยินแบบนี้ แต่เขาดึงหน้านิ่งและพ่นลมหายใจ “นายไม่ได้บอกเขาหรอว่าสถาบันมีชื่อเสียงทั่วทั้งสหพันธ์ดวงดาว? เป็นสถานที่ที่ผู้คนนับไม่ถ้วนปรารถนาที่จะเข้าไป!“เมื่อเขาจบการศึกษาจากสถาบันมีอา เขาจะมีโอกาสไปถึงสภาวะชะตากรรมได้อย่างง่ายดาย เขาสามารถไปได้ไกลกว่าสภาวะชะตากรรม และสำรวจจักรวาล!“ทำไมเขาถึงบอกปฏิเสธ? เขากล้าดียังไงถึงปฏิเสธ!”ชายวัยกลางคนเม้มปากเขารู้ว่า…กู่ซือผิงจงใจพูดสิ่งเหล่านั้นเพื่อเอาใจจากสถาบันมีอา“ท่านครับ ผมบอกเขาเรื่องนี้แล้ว แต่เขาบอกว่าเขาไม่ต้องการออกจากดาวเคราะห์สีน้ำเงิน และบอกว่าเขามีความสุขกับที่นี่ เขาปฏิเสธที่จะมาสัมภาษณ์” ชายวัยกลางคนก้มหัวลงต่ำกว่าเดิมเพื่อไม่ให้ใครเห็นสีหน้าของเขากู่ซือผิงทำเหมือนโกรธ “โง่จริงๆ!“เขาคิดว่าเขาภูมิใจได้จริงๆหรอ? ทุกคนที่นี่เหนือกว่าเขาทั้งนั้น!” ชายวัยกลางคนเม้มปาก เขารู้ว่ากู่ซือผิงกำลังพูดคำเหล่านั้นเพื่อดูถูกซูผิงท้ายที่สุดเขารู้จักเจ้าหอคอยคนนี้เป็นอย่างดี”ไม่เป็นไร”คุณฟางพูดกับชายวัยกลางคนอย่างเฉยเมยว่า “ฉันไม่อยากได้คนโง่แบบนั้น ฉันแค่รู้สึกเสียใจที่เราต้องเสียเวลา ฉันหวังว่าจะไม่เห็นคนๆนั้นเมื่อฉันมาที่นี่อีกครั้ง!”กู่ซือผิงเข้าใจความหมายโดยนัยแม้จะยินดี แต่เขาก็ยังตอบอย่างเฉียบขาดว่า “คุณฟาง ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย เด็กบางคนก็เป็นแบบนี้ อย่าโกรธเพราะพวกเขาเลย”“ผู้ยิ่งใหญ่จะไม่ถูกรบกวนโดยคนที่ไม่สำคัญ”คุณฝางหันหลังกลับ “ฉันดีใจที่นายเข้าใจสิ่งที่ฉันหมายถึง ลาก่อนและโชคดี หวังว่านายจะรอดจากการโจมตี”พูดจบเขาก็ก้าวเข้าไปในยานอวกาศคนอื่นๆ ตามเขาไปประตูห้องโดยสารปิดลง หยวนหลิงรู่และคนอื่นๆ หาที่นั่งของพวกเขา พวกเขายังคงนั่งรอโดยไม่ขยับไปไหนแต่พวกเขาได้ยินทุกบทสนทนาเฟยเทียนอวี่รู้สึกประหลาดใจ ซูผิงไม่มาสัมภาษณ์? เขาไม่เข้าใจว่าทำไมในทางกลับกันหยวนหลิงรู่รู้สึกผ่อนคลายอย่างเห็นได้ชัดเขาไม่มาดังนั้นเขาจะอยู่ที่นี่บนดาวเคราะห์สีน้ำเงินเขาไม่สนใจที่จะไปเลยหรอ?หยวนหลิงรู่ยิ้มและส่ายหัวเล็กน้อย สุดท้ายคนๆ นั้นก็มีจิตใจคับแคบเขาคิดว่าเขาเหนือกว่าคนอื่นมาก แต่ไม่มีใครสามารถเข้าถึงระดับที่สูงขึ้นได้บนดาวเคราะห์สีน้ำเงินที่แห้งแล้ง!ไม่มีใครทำได้!สภาพแวดล้อมมีความสำคัญ!ผู้ที่อาศัยอยู่ในดินแดนรกร้างได้รับการขัดเกลาน้อยกว่าคนที่อาศัยอยู่ในเมืองฐาน นั่นคือความสำคัญของสภาพแวดล้อม!ลาก่อนคุณปู่… ลาก่อน… ฉันจะแข็งแกร่งกว่านายเมื่อฉันกลับมา!หยวนหลิงลู่มองวิวนอกหน้าต่างเธอรู้สึกตื่นเต้นเมื่อได้รับโอกาสให้ไปยังสถานที่ที่เธอใฝ่ฝันเธอรู้สึกเศร้าเพราะเธอต้องออกจากดาวเคราะห์สีน้ำเงินที่ซึ่งเธอเติบโตมา ถึงกระนั้น เธอมั่นใจว่าเธอจะทะยานขึ้นไปบนฟ้าและส่องแสงเจิดจ้าราวกับยานอวกาศลำนี้!หวืด หวืด หวืด หวืด!ยานอวกาศบินออกไปจากอาณาจักรลับม่านพลังที่ปกป้องสถานที่นั้นไม่ได้ผลกับบุคคลที่อยู่ในระดับดวงดาวกู่ซือผิง นักรบอสูรในตำนานและนักรบกิตติมศักดิ์คนอื่น ๆ มองตามยานอวกาศจนกระทั่งมันหายไปจากอาณาจักรนักรบอสูรในตำนานและนักรบกิตติมศักดิ์หลายคนดูจะผิดหวัง พวกเขารู้ว่าคนเดียวที่สามารถช่วยดาวเคราะห์สีน้ำเงินได้ออกไปแล้วพวกเขาจากไปโดยไม่แสดงความเมตตาหรือความลังเลใจใดๆหลายคนหวาดกลัว โดยตระหนักว่าพวกเขาอ่อนแอเพียงใดชายวัยกลางคนจ้องมองไปไกลและอุทานว่า “พวกเขาไปแล้ว…”เขาไม่ได้เปิดบันทึกข้อความทั้งหมดนั่นเขาต้องการปกป้องซูผิงเพราะเขาไม่อยากเห็นซูผิงตายในขณะเดียวกัน เขาก็กลัวว่าตัวเองจะต้องถูกฆ่าท้ายที่สุด… คำพูดเหล่านั้น “รุนแรง” เกินไปพวกเขายโสมากจนเขากังวลว่าอาจารย์จะไม่เพียงตบเขาให้ตาย เขายังจะจัดการนักรบอสูรในตำนานคนอื่นๆ ด้วยเหนือสิ่งอื่นใด เขาทำอย่างนั้นได้!“เจอเขาไหม?”กู่ซือผิงตรวจสอบสภาพแวดล้อมโดยรอบ และถามหลังจากที่แน่ใจว่าไม่มีใครพยายามสอดแนมพวกเขา เขามองเข้าไปในดวงตาของชายวัยกลางคนชายวัยกลางคนรู้ว่ากู่ซือผิงกำลังคิดอะไรอยู่ เขาฝืนยิ้ม “ท่านครับ ผมได้พบกับเขา แต่มีบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างทาง คนนั้นไม่เต็มใจที่จะมาแม้ว่าผมจะบอกเขาทุกอย่างแล้วก็ตาม เขาไม่สนใจเรื่องนั้น…”มันดูสมเหตุสมผล กู่ซือผิงพยักหน้า“เขาจะต้องชดใช้”กู่ซือผิงเหล่ตา “ท่าน พวกเขาออกไปแล้ว ตอนนี้เราควรทำยังไง?” ชายวัยกลางคนไม่อยากคิดเรื่องนี้อีก “อสูรป่าจากถ้ำลึกมีอยู่ทุกหนทุกแห่งในโลก เรา… จัดการทุกอย่างด้วยตัวเองได้เหรอครับ?” เขาถาม