ตอนที่ 679-680

ตอนที่ 679 เปิดร้าน “นายแน่ใจนะ?” โจแอนนาสังเกตว่าซูผิงไม่ได้พูดเล่น “นายอาจต้องการทำแบบนั้น แต่… ฉันไม่คิดว่านายจะทำสัญญากับอสูรสภาวะว่างเปล่าได้!” แม้ว่าซูผิงจะดูมีพลังมาก แต่เธอก็รู้ว่าเขายังไม่ถึงสภาวะสมุทร เขาทำสัญญาได้กับอสูรที่สูงกว่าขั้นหนึ่งเท่านั้น! “ไม่เป็นไร ตราบใดที่มันไม่ฆ่าฉันตั้งแต่แรก” ซูผิงรู้ดีว่าเมื่ออสูรมีระดับสูงกว่าสองระดับ พลังสัญญาก็จะอ่อนแอลงและอสูรร้ายสามารถกลืนกินเขาได้โดยไม่ต้องถูกลงโทษตามสัญญา! อย่างไรก็ตาม… เขาแค่ต้องแน่ใจว่าสมองของเขาจะควบคุมได้! กลืนกินเขา? เขาสามารถใช้หมัดเพื่อสั่งสอนอสูรได้! เขามั่นใจว่าสมองของเขาจะพังแน่นอนถ้าเขาทำสัญญากับอสูรสภาวะชะตากรรม ถึงกระนั้นเขาเชื่อว่าเขาจะสามารถจัดการกับอสูรสภาวะว่างเปล่าได้ เมื่อเขากลับไปที่ร้านเขาก็ยกเลิกสัญญาได้ จากนั้นเขาก็สามารถกำจัดอสูรร้ายที่ควบคุมไม่ได้ภายในร้าน ”เอ่อ…” โจแอนนาไม่รู้จะพูดอะไรดี ซูผิงไม่ได้อธิบายอะไรอีก เขานำสัญญาชั่วคราวออกและเริ่มสร้างสายสัมพันธ์กับอสูรร้าย หนึ่ง สอง… อย่างที่เขาคิด อสูรสภาวะว่างเปล่าไม่ได้ทำให้สมองของเขาพัง เขาแค่รู้สึกว่าเขาเหนื่อยเกินกว่าจะคิดอะไร เนื่องจากเขามีอสูรอยู่แล้ว ซูผิงยังคงมีที่ว่างสำหรับอสูรอีกห้าตัว เขาจะต้องเดินทางแปดครั้ง! โฮก!! มังกรที่ปกคลุมไปด้วยเกราะหิน คำรามใส่ซูผิงในขณะที่ทำสัญญา นั่นไม่ใช่วิธีที่อสูรมองเจ้านายของมัน ”ฮะ?” ซูผิงเลิกคิ้วขึ้น ปัง!!! เขาชกหัวมังกรลงดิน และปัดฝุ่นออกจากมือ “มานี่สิ ถึงเวลาไปแล้ว” เขาพูดกับโจแอนนา โจแอนนาพูดไม่ออก เธอไม่เคยเห็นอะไรแปลก ๆ แบบนี้มาก่อน ในไม่ช้า วังวนก็เปิดออก ซูผิงเก็บอสูรร้ายทั้งหมดไว้ในพื้นที่สัญญา และเดินเข้าไปในวังวนกับโจแอนนา ก่อนที่พวกเขาจากไป ซูผิงกล่าวว่า “เดี๋ยวกลับมา” เทพองค์อื่นๆ ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความสับสน ซูผิงนำอสูรห้าตัวออกไป และสัญญาชั่วคราวก็ล้มเหลวทันทีที่มาถึง โฮก! โฮก!! อสูรห้าตัวเปล่งเสียงและกระดูกของพวกมันแตก พวกมันกำลังกลับสู่ขนาดปกติ ”ไป!” ซูผิงเก็บพวกมันไว้ในพื้นที่เก็บของ ไม่นานหลังจากนั้น อสูรห้าตัวก็หายตัวไปจากร้าน ในเวลาเดียวกันซูผิงก็เห็นอวาตาร์เหมือนการ์ตูนห้าตัวในหน้าข้อมูลคลังสินค้า เขาสามารถดูข้อมูลรายละเอียดของอวาตาร์แต่ละตัวได้โดยคลิกที่ไอคอน รวมถึงสายเลือด ระดับ และทักษะ มีบรรทัดที่ระบุราคาโดยประมาณ แต่มี “?” ถัดจากคำว่า “การประเมินไหวพริบ” “ถ้านายต้องการประเมิน นายจะต้องจ่าย 10,000 แต้มพลังงาน” เสียงระบบฟังดูค่อนข้างตื่นเต้น “นายควรรู้ว่าอสูรที่ดีมากๆ ราคาจะเพิ่มขึ้นหากไหวพริบของอสูรร้ายถูกทดสอบว่าสูง” ดูนายสิ! ซูผิงบ่นในใจ เขาไม่สนใจระบบ หลักๆคือการนำอสูรร้ายทั้งหมดกลับมา “กลับไปที่หลุมศพกึ่งเทพกันเถอะ” ซูผิงกล่าว ในไม่ช้าวังวนก็เปิดออกและแต้มพลังงานถูกหัก ซูผิงและโจแอนนามาถึงสถานที่แปลก ๆ และอีกครั้ง ผ่านตัวตนดั้งเดิมของเธอ เธอเรียกเทพนักรบจากที่อยู่อาศัยของเธอให้มาที่นี่ ซูผิงทำสัญญากับอสูรอีกห้าตัว จากนั้นกลับไปที่ร้าน ในขณะเดียวกันในทวีปมหาสมุทรตะวันตก วันนี้ทั่วทวีปมหาสมุทรตะวันตกกำลังจะล่ม แสงเช้าวันแรกกำลังขึ้น ดวงอาทิตย์จะให้แสงสว่างเสมอ เมืองฐานกำลังพังพินาศ การต่อสู้ได้หยุดลง นักรบอสูรบางคนสวมเครื่องแบบทหารพิงกำแพง หอบ เครื่องแบบของพวกเขาเปื้อนเลือด บางคนไม่มีอาวุธ บ้างก็พันผ้าพันแผล บางคนจ้องมองแสงเช้าวันแรก ร้องไห้เงียบๆ เลือดไหลมารวมกันเป็นแม่น้ำนอกกำแพงที่พังทลาย พวกเขามองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าศพกระจายไปที่ไหนบ้าง แสงแรกของเช้าขับไล่ความมืดออกไป แต่ก็ส่องแสงสว่างให้เห็นรายละเอียดที่น่าสยดสยอง ไม่มีอะไรที่ระบุได้ว่าศพใดเป็นของมนุษย์ และเป็นของอสูรร้าย ศพมนุษย์ส่วนใหญ่ถูกฉีก แทบจะไม่มีศพใดที่สมบูรณ์เลย พวกเขาช่วยเมืองฐานไว้ด้วยการต่อสู้ที่ดุเดือดตลอดทั้งคืน แต่… ราคาก็สูงมาก! เมืองฐานว่างเปล่า ว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิง หน้าหนังสือพิมพ์บางหน้าและใบไม้ร่วงปลิวไปตามถนน มันคือความเยือกเย็น ประชาชนรวมตัวกันในที่พักพิง ในตอนท้ายของการต่อสู้ มีคนไม่มากพอที่จะไปที่ที่พักเพื่อบอกข่าว ”มันจบแล้ว…” นักรบอสูรกิตติมศักดิ์กำลังยืนพิงกำแพง ภาพของเลือดและความตายที่น่าสยดสยองนอกกำแพงครอบงำเขา เขาไม่รู้สึกมีความสุขใดๆจากการรอดชีวิต เขาจมอยู่ในความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมาน อสูรเจ็ดตัวจากเก้าตัวของเขาเสียชีวิต ตัวหนึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัส และเขาก็รีบส่งมันกลับไปยังพื้นที่สัญญาเพื่อพักผ่อน ในขณะที่อีกตัว… แทบหายใจไม่ออก มันนอนอยู่ข้างเท้าของเขา ฮือ~! ในระยะไกลมีคนร้องไห้ ความเศร้าโศกเป็นโรคติดต่อ นักรบอสูรที่รอดชีวิตเต็มไปด้วยความเศร้าโศก การต่อสู้ครั้งนี้ช่างน่าสลดใจมากจนพวกเขาไม่รู้สึกตื่นเต้นแม้แต่หลังจากชนะ พวกเขาดีใจที่มันจบลง แต่ก็แค่นั้น ตึง! ทันใดนั้นพวกเขาได้ยินเสียงบางอย่างเหมือนเสียงกลอง ตึง ตึง ตึง~!! แรงสั่นสะเทือนเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ การร้องไห้สะอึกสะอื้นจบลง ทุกคนต่างพยายามลุกขึ้นยืนและมองออกไปนอกกำแพง เสียง…มาจากข้างนอก นักรบอสูรเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว ฝุ่นบังสายตา เสียงดังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ม่านหมอกแห่งความมืดอันวุ่นวายกำลังมาถึง อสูรร้าย! มากกว่าเดิม!! นักรบอสูรอยากจะยอมแพ้ พวกเขาต่อสู้อย่างหนัก พวกเขาแทบจะยังไม่ได้พักผ่อน แต่แล้วอสูรร้ายก็กำลังจะมาอีก! กระสุนและเสบียงอาหารหมดแล้ว พวกเขาจะทำยังไงต่อ? มีคนล้มลงกับพื้น คนๆนั้นค่อยๆ หยิบอาวุธออกมา เขามองไปที่ดาบคมนั้นและใช้มันเจาะหัวใจตัวเอง เขาฆ่าตัวตาย เขาเลือกที่จะฆ่าตัวตายแทนที่จะถูกอสูรร้ายฉีกเป็นชิ้นๆขณะที่ความรู้สึกสิ้นหวังแผ่ซ่านไปทั่ว ทันใดนั้นก็มีใครบางคนเดินมาจากระยะไกล บุคคลนั้นปล่อยรังสีของแสงสีแดงจากมือของเขา และเขาทุบแสงสีแดงนั้นเข้าไปในฝูงอสูรป่าปัง!! อสูรป่ากระจัดกระจายไปทั่ว กำลังเสริม?นักรบอสูรแทบจะอดกลั้นความสุขของพวกเขาไว้ไม่ได้ปัง! ปัง! ปัง!บุคคลนั้นเหวี่ยงตัวเองใส่อสูรป่าเมื่อการสั่นสะเทือนสิ้นสุดลง เสียงคำรามของอสูรป่าก็หายไปเช่นกันชายชราผมขาวประกาศอย่างเคร่งขรึม “หัวหน้าของนายอยู่ที่ไหน? รวบรวมทุกคนและไปจากที่นี่ซะ”เขาคือกู่ซือผิงเขารีบมาที่ทวีปมหาสมุทรตะวันตก เขาฆ่าอสูรป่าทั้งหมดที่เขาพบระหว่างทาง และค้นหาราชาอสูรร้ายสภาวะชะตากรรมเขาเพิ่งมาถึงทวีปมหาสมุทรตะวันตกและก็เห็นอสูรป่ากลุ่มนั้น“นักรบอสูรในตำนาน…”ผู้รอดชีวิตจ้องมองชายชราด้วยความงุนงง พวกเขาไม่ได้ยินเสียงอสูรร้ายอีกต่อไป ชายชราต้องอยู่ในระดับตำนานถึงจะมีพลังมากพอที่จะจัดการกับอสูรป่าแบบนี้ได้!เขาบดขยี้อสูรป่าด้วยตัวเขาเอง!”ไป อสูรร้ายกำลังมาอีก” ชายชราตะโกนหลังจากนั้นเขาก็บินจากไปผู้รอดชีวิตยังคงอยู่ในความงุนงงหลังจากที่ชายชราจากไป พวกเขามองไม่เห็นกู่ซือผิงแล้ว พวกเขากลับมารู้สึกตัว ผู้รอดชีวิตมองหน้ากันอย่างสับสนที่ไหน?ที่ … เราควรไป?อย่างไรก็ตาม การอยู่ที่นี่หมายความว่าพวกเขาจะต้องรับมือกับการแตกตื่นของอสูรป่า ไม่นานผู้รอดชีวิตก็เริ่มลุกและเตรียมออกเดินทางในขณะเดียวกันทวีปบึงมังกรใกล้เที่ยงแล้ว แดดร้อนแผดเผาทวีปบึงมังกรและทวีปมหาสมุทรตะวันตกอยู่ไม่ไกลกันมากนัก ความแตกต่างด้านเวลาก็ไม่มาก ไฟแห่งสงครามโหมกระหน่ำไปทั่วทวีปบึงมังกร ในขณะนี้ เมืองฐานหลายแห่งกลายเป็นที่ซ่อนของอสูรป่ามนุษย์กำลังจะสูญเสียอาณาเขตทันใดนั้นพวกเขาได้ยินเสียงบางอย่างเหมือนเสียงกลองตึง ตึง ตึง~!! แรงสั่นสะเทือนเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ การร้องไห้สะอึกสะอื้นจบลง ทุกคนต่างพยายามลุกขึ้นยืนและมองออกไปนอกกำแพงเสียง…มาจากข้างนอกนักรบอสูรเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว ฝุ่นบังสายตา เสียงดังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ม่านหมอกแห่งความมืดอันวุ่นวายกำลังมาถึง อสูรร้าย! มากกว่าเดิม!!นักรบอสูรอยากจะยอมแพ้พวกเขาต่อสู้อย่างหนัก พวกเขาแทบจะยังไม่ได้พักผ่อน แต่แล้วอสูรร้ายก็กำลังจะมาอีก!กระสุนและเสบียงอาหารหมดแล้ว พวกเขาจะทำยังไงต่อ?มีคนล้มลงกับพื้น คนๆนั้นค่อยๆ หยิบอาวุธออกมา เขามองไปที่ดาบคมนั้นและใช้มันเจาะหัวใจตัวเอง เขาฆ่าตัวตายเขาเลือกที่จะฆ่าตัวตายแทนที่จะถูกอสูรร้ายฉีกเป็นชิ้นๆขณะที่ความรู้สึกสิ้นหวังแผ่ซ่านไปทั่ว ทันใดนั้นก็มีใครบางคนเดินมาจากระยะไกล บุคคลนั้นปล่อยรังสีของแสงสีแดงจากมือของเขา และเขาทุบแสงสีแดงนั้นเข้าไปในฝูงอสูรป่าปัง!! อสูรป่ากระจัดกระจายไปทั่ว กำลังเสริม?นักรบอสูรแทบจะอดกลั้นความสุขของพวกเขาไว้ไม่ได้ปัง! ปัง! ปัง!บุคคลนั้นเหวี่ยงตัวเองใส่อสูรป่าเมื่อการสั่นสะเทือนสิ้นสุดลง เสียงคำรามของอสูรป่าก็หายไปเช่นกันชายชราผมขาวประกาศอย่างเคร่งขรึม “หัวหน้าของนายอยู่ที่ไหน? รวบรวมทุกคนและไปจากที่นี่ซะ”เขาคือกู่ซือผิงเขารีบมาที่ทวีปมหาสมุทรตะวันตก เขาฆ่าอสูรป่าทั้งหมดที่เขาพบระหว่างทาง และค้นหาราชาอสูรร้ายสภาวะชะตากรรมเขาเพิ่งมาถึงทวีปมหาสมุทรตะวันตกและก็เห็นอสูรป่ากลุ่มนั้น“นักรบอสูรในตำนาน…”ผู้รอดชีวิตจ้องมองชายชราด้วยความงุนงง พวกเขาไม่ได้ยินเสียงอสูรร้ายอีกต่อไป ชายชราต้องอยู่ในระดับตำนานถึงจะมีพลังมากพอที่จะจัดการกับอสูรป่าแบบนี้ได้!เขาบดขยี้อสูรป่าด้วยตัวเขาเอง!”ไป อสูรร้ายกำลังมาอีก” ชายชราตะโกนหลังจากนั้นเขาก็บินจากไปผู้รอดชีวิตยังคงอยู่ในความงุนงงหลังจากที่ชายชราจากไป พวกเขามองไม่เห็นกู่ซือผิงแล้ว พวกเขากลับมารู้สึกตัว ผู้รอดชีวิตมองหน้ากันอย่างสับสนที่ไหน?ที่ … เราควรไป?อย่างไรก็ตาม การอยู่ที่นี่หมายความว่าพวกเขาจะต้องรับมือกับการแตกตื่นของอสูรป่า ไม่นานผู้รอดชีวิตก็เริ่มลุกและเตรียมออกเดินทางในขณะเดียวกันทวีปบึงมังกรใกล้เที่ยงแล้ว แดดร้อนแผดเผาทวีปบึงมังกรและทวีปมหาสมุทรตะวันตกอยู่ไม่ไกลกันมากนัก ความแตกต่างด้านเวลาก็ไม่มาก ไฟแห่งสงครามโหมกระหน่ำไปทั่วทวีปบึงมังกร ในขณะนี้ เมืองฐานหลายแห่งกลายเป็นที่ซ่อนของอสูรป่ามนุษย์กำลังจะสูญเสียอาณาเขตคนส่วนใหญ่ในทวีปบึงมังกรอาศัยอยู่ในเมืองฐานโบราณระดับ A เมืองสุดท้ายของพวกเขานักรบอสูรในตำนานหลายคนรวมตัวกันที่นั่น อาคารทั้งหมดในใจกลางเมืองฐานราบไปกับพื้นบนที่โล่งมีฝูงชนหนาแน่นยืนอยู่ วังวนขนาดใหญ่เปิดออกผู้คนยืนเข้าแถวเพื่อเข้าสู่วังวน”อย่าตื่นตกใจ เข้าแถวแล้วรีบเข้าไป!”“เข้าแถว!”ผู้คนจำนวนมากบินไปรอบๆ เหนือพื้นที่โล่งเพื่อรักษาความเป็นระเบียบ“ฉัน ฉันมีเงิน ฉันต้องเข้าไปก่อน ให้ฉันเข้าไปก่อน!!”“หลีกไป ไปให้พ้น ฉันเป็นนายกเทศมนตรี ฉันเป็นนายกเทศมนตรีมายา”จะมีความโกลาหลเป็นครั้งคราวเมื่อบางคนต้องการเข้าไปในวังวนก่อนวังวนนำไปสู่เขตอนุทวีป ช่องทางการสื่อสารในทวีปบึงมังกรกำลังล้มเหลว เนื่องจากการโจมตีของอสูรร้าย แต่ก่อนหน้านี้สถานีโทรทัศน์และสื่อทั้งหมดรายงานการโจมตี พลเรือนรู้เกี่ยวกับการโจมตีที่กำลังจะเกิดขึ้นซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อทวีป บึงมังกรทั้งหมด ไม่มีที่ที่ปลอดภัยแม้แต่แห่งเดียวในทวีปบึงมังกร!ในที่สุดนักรบอสูรในตำนานก็มาถึงจุดอพยพ และการวังวนนี่เป็นทางออกเดียวของพวกเขา! “คุณ ออกไป!””ออกไป!”ผู้รักษาระเบียบได้รีบเข้าไปและดึงชายที่เริ่มก่อนออกไป